Tibetan
མིགས་པར་མ་ཟད་ལག་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བ་རྣམས་ཅི་འགྲུབ་ཏུ་བྱ་ཞིང་། ཐ་ན་ཁ་ཕན་ཚིག་ཕན་ཚུན་ཆོད་བྱ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བསླབ་པ་ཡིན། མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མིང་ཡིན། སྐབས་སུ་མ་བབ་པ་དང་སྡིག་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་ན་ཁེ་ཡིས་གྱོང་མི་སུབས་པ་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་བས། བསམ་པས་སྦྱོང་དགོས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་ཚིམས་པར་བྱ། བདག་གིས་ཆོས་བསྟན་ཏེ། (༦༡༨)སེམས་ཅན་མ་སྨིན་པ་རྣམས་སྨིན་པར་བྱ། སྨིན་པ་རྣམས་གྲོལ་བར་བྱ། མ་གོ་བ་རྣམས་གོར་གཞུག །མ་རྟོགས་པ་རྣམས་རྟོགས་སུ་གཞུག །མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཐོབ་ཏུ་གཞུག་སྙམ་དུ་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱང་། ད་ལྟ་ཡང་རང་ལ་ཆོས་བཤད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་རྙེད་བསྐུར་དང་ཁེ་གྲགས་ལ་མི་ལྟ་བར་གཞན་ལ་ཆོས་བཤད་པས་ཕན་འདོགས་དགོས། དེ་ལྟར་མི་ནུས་པ་ཞིག་ཡིན་ནའང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་ལ་ཆོས་བཤད་པར་མོས་ཏེ། མདོ་འདོན་པའམ་གསུང་རབ་སྒྲོག་པའི་ཐུན་མ་ཆགས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པས་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་དམིགས་པར་མ་ཟད་ལག་ལེན་དུ་ཡང་ཁེལ་བར་བྱེད་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ (༦༡༩)ནས་བསླབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་གསུམ་ལ་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་བསླབ་ཚུལ་ཏེ་དྲུག་ཡོད། ཡོངས་སྡོམས་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་སྐོར་ཞེ་དྲུག་པའོ།། །།བསམ་སྦྱོར་སོ་སོ་ལ་བསླབ་ཚུལ་འདི་ཕྱི་མ་རྣམས་ལའང་རིགས་འགྲེ། ད་ནི་གཞན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་དགོས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་མོ། །ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྤྱིར་མི་དགེ་བ་བཅུ་སོགས་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ (༦༢༠)ཐམས་ཅད་སྤངས་བ་ཞིག་དང་། སྒོས་སུ་དགེ་བསྙེན་ནམ། དགེ་སློང་ངམ། དགེ་ཚུལ་ལམ། བྱང་སྡོམ་གྱི་བསླབ་པའམ། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སོགས་རང་གི་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྲུང་བྱ་དང་མ་འགལ་བ་ཞིག་དགོས། མདོར་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་མི་རུང་བར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཟློག་པ་སྟེ། བདག་གི་འདི་ལ་འཕྲལ་དུ་བསླབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། དགེ་བ་སྣ་རེར་དང་ཕྱོགས་རེར་མ་སོང་བར་ཕར་ཕྱི
Chinese
不仅在观想上，而且在实践上，对于那些不会成为戒律和修行障碍的事情，都要尽力去做。甚至要互相承诺有益的话语。这是通过实践来学习的。即使做了无畏布施，也是为了利益受苦众生。如果时机不成熟，或者会导致罪恶，那么利益很可能无法弥补损失。虽然需要用心来净化，但也有需要保持行为中立的时候。法布施，我将以法布施使一切众生满足。我将宣说佛法，（618）使未成熟的众生成熟，使成熟的众生解脱，使不理解的众生理解，使未证悟的众生证悟，使未获得的众生获得。通过这样的想法来修习。现在，如果自己有说法能力，就不要顾及供养和名声，要通过为他人说法来利益他们。即使没有这种能力，也要乐意为人类和非人类说法，不要间断念诵经文或宣讲佛经。要通过这样的想法来实践，并且要使之不仅在观想上，而且在实践中也得以实现。这是通过实践（619）来学习的。这样，对于三种布施，各有思和行两种学习方式，共有六种。总而言之，就是要学习布施波罗蜜多。这是第四十六个观想项目。对于思和行各自的学习方式，也可以类推到后面的内容。现在，还需要学习戒律波罗蜜多。戒律有三种：断恶行戒、集善法戒、饶益有情戒。断恶行戒，一般是指断除所有自性罪，如十不善业等（620）。特别是，作为居士、比丘、沙弥、菩萨戒的受持者，或者密宗的誓言等，必须不违背自己所受持的戒律。简而言之，就是要避免所有经和论中说不应该做的事情。要这样观想：我应该立即学习这个。集善法戒，是指不偏向任何一种善行或任何一个方面，而是要
English
Not only in visualization but also in practice, one should strive to accomplish whatever does not become an obstacle to discipline and practice. Even mutually promising beneficial words. This is learning through practice. Even giving fearlessness is for the sake of benefiting suffering beings. If the time is not right or it leads to sin, there is a high risk that the benefit will not outweigh the loss. Although it is necessary to purify with thought, there are also times when one needs to keep actions neutral. Dharma giving, may I satisfy all beings with the gift of Dharma. May I teach the Dharma, (618) ripen those beings who are not ripe, liberate those who are ripe, make those who do not understand understand, make those who have not realized realize, and make those who have not attained attain. Practice through such thoughts. Now, if one has the ability to teach the Dharma, one should not look to offerings and fame, but benefit others by teaching the Dharma. Even if one does not have this ability, one should be willing to teach the Dharma to humans and non-humans, and not interrupt the recitation of sutras or the proclamation of scriptures. One should practice through such thoughts, and make it so that it is not only in visualization but also realized in practice. This is learning through practice (619). Thus, for the three kinds of giving, there are two ways of learning, thought and action, making a total of six. In short, it is to learn the perfection of giving. This is the forty-sixth visualization item. The ways of learning for thought and action individually can also be applied to the following content. Now, one also needs to learn the perfection of discipline. There are three kinds of discipline: the discipline of abstaining from evil deeds, the discipline of accumulating virtuous dharmas, and the discipline of benefiting sentient beings. The discipline of abstaining from evil deeds, in general, refers to abandoning all naturally negative actions, such as the ten non-virtuous actions (620). In particular, as a layperson, monk, novice, Bodhisattva vow holder, or tantric vow holder, one must not violate the precepts that one has taken. In short, it is to avoid all things that are said to be impermissible in the sutras and treatises. One should contemplate: I should learn this immediately. The discipline of accumulating virtuous dharmas refers to not being biased towards any one virtuous action or any one aspect, but to
Tibetan
ན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་བསླབ་དགོས་པའི་དོན་ཡིན། དེ་ལའང་ད་ལྟ་རང་ནས་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་སུ་བསྒྲུབ། སེམས་ཅན་ (༦༢༡)དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བ་དང་། དགེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་འགོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཟེར། དེ་ཡང་བདག་གིས་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་ཀྱིས་ད་ལྟ་རང་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ལ་འགོད་གང་ཐུབ་བྱ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱི་དུས་འདེབས་སུ་མེད། ཐོས་མ་ཐག་ནས་བཅག་སྟེ་ཟློག་དགོས། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་ཕྱི་དུས་གཅིག་ཀྱང་འདེབས་སུ་ཡོད་ཏེ། རང་གི་བློ་སྟོབས་དང་བསྟུན་ནས་ད་ལྟ་གང་ནུས་གང་ལྕོགས་བྱས། ད་ལྟ་མི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཕྱིས་སྨོན་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བཞག་པས་ཆོག་པ་ཡིན། སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ (༦༢༢)དོན་མ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཉེས་པ་ཆེ་ཤོས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དགོས། གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལ་རང་རྒྱུད་སྨིན་དགོས་པས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དགོས་པ་ཡིན། རང་ཉེས་ལྟུང་གིས་མ་གོས་པ་གཅིག་པུས་ཀྱང་མི་ཆོག་པ་གཅིག་ཡིན་པར་འདུག་ནའང་། ཐོག་མའི་གཞི་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་རང་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་མེད་ན་གཞན་གཉིས་ཀྱང་རྗེ་བཞིན་མི་ཡོང་བ་ལགས། དམིགས་སྐོར་ཞེ་བདུན་པའོ།། །།ད་ནི་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གསུམ། གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་སྟེ་ (༦༢༣)གསུམ་མོ། །དེའི་དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་བདག་ལ་བརྡེག་པ་དང་། ནོར་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་བྱས་པའི་ཚེ་མི་བཟོད་ཅིང་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བའི་རྣམ་འགྱུར་ཡོང་བས། བདག་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་འདི་ཙམ་མ་བཟོད་པས་ག་ན་འོང་། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་དགྲར་གྱུར་ནས་གནོད་པ་སྒོ་མི་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ནས་བྱེད་ཀྱང་བཟོད་སྲན་ཚུགས་པར་བྱ། གནོད་པ་འདི་ཙམ་ཡང་མི་བཟོད་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་དང་། ཆོས་པ་ཡིན་དུ་རེ་བ་ང་རང་འཁྲུལ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་ནི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་ན་ཚ་གྲང་ལྟོགས་སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་ (༦༢༤)སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའམ། ལམ་གྲོད་དཀའ་བའམ། མཐུན་རྐྱེན་མ་འཛོམས་པ་དང་། ངལ་དུབ་ཐང་ཆད་ཉི་ལྷགས་ཆར་གསུམ་སོགས་བྱུང་ཡང་བདག་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་སྤྱད་ཕྲ་མོ་འདི་ཙམ་མ་བཟོད་པས་ག་ལ་ཡོང་། ནོར་དང་བུ་སྨད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་འདྲ་བས་བརྒྱ་འགྱུར་སྟོང་འགྱུར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བ་ཀུན་ལའང་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་འཇུ
Chinese
总而言之，对于六种行为都必须经常学习。对此，也要从现在开始尽力而为。利益有情（621）之律仪：是指通过使有情安住于安乐和各种善行的方式来利益他们。也就是说，我应该尽我所能，从现在开始尽力使有情安住于利益和安乐之中。对于遮止恶行，不能拖延时间。一听到就必须断除和阻止。对于后两者，可以稍微拖延一下时间，根据自己的智慧，现在尽力而为。现在无法做到的，以后可以作为祈愿的对象。一般来说，如果菩萨不利益其他（622）有情，那就是最大的过错。因此，需要利益有情之律仪。为了利益他人，必须成熟自己的相续，因此需要积累善法。仅仅不被自己的罪过和堕落所染污也是不够的。虽然看起来是这样，但对于最初的基础来说，遮止恶行本身非常重要。因为如果没有这个，其他两者也不会如愿以偿。第四十七个修心次第。现在，关于安忍波罗蜜多，有三种：对于损害不以为意的安忍，接受痛苦的安忍，以及对法坚定信心的安忍（623）。其中第一个是：当他人对我进行殴打、抢夺财物等损害时，会产生无法忍受和生起嗔恨的情绪。因此，我既然是要成就佛果的人，如果连这点损害都无法忍受，那怎么行呢？即使三界有情都变成敌人，从各种不同的方式来损害我，也要能够忍耐。如果连这点损害都无法忍受，还期望获得佛果，还期望成为修行人，我认为自己错了。接受痛苦的安忍是指在修法的时候，遇到寒热饥渴等（624）痛苦，或者道路艰难，或者资具不具足，或者疲劳困倦，日晒雨淋等，也要想我为了佛法，如果连这点微小的苦行都无法忍受，那怎么行呢？为了财产和妻儿，即使比这大一百倍一千倍的痛苦，也会毫不犹豫地承受。
English
In short, one must always learn about all six actions. Regarding this, one must also strive to do what one can from now on. The discipline of benefiting sentient beings (621): It refers to benefiting sentient beings by making them abide in happiness and various virtues. That is, I should do what I can, and from now on, strive to make sentient beings abide in benefit and happiness. Forbearance from wrongdoing cannot be delayed. As soon as one hears it, one must cut it off and prevent it. For the latter two, one can delay a little, and according to one's own wisdom, do what one can now. Those that cannot be done now can be left as objects of aspiration later. In general, if a Bodhisattva does not benefit other (622) sentient beings, that is the greatest fault. Therefore, the discipline of benefiting sentient beings is needed. In order to benefit others, one must mature one's own continuum, so one needs to accumulate merit. It is not enough to be merely untainted by one's own faults and downfalls. Although it seems so, for the initial foundation, forbearance from wrongdoing itself is very important. Because without this, the other two will not come as desired. The forty-seventh mind training section. Now, regarding the perfection of patience, there are three: patience that does not mind harm, patience that accepts suffering, and patience that has firm faith in the Dharma (623). The first of these is: When others harm me by beating, robbing, etc., there will be feelings of intolerance and anger. Therefore, since I am a person who is going to achieve Buddhahood, how can I do if I cannot tolerate even this much harm? Even if sentient beings of the three realms become enemies and harm me in all sorts of different ways, I must be able to endure. If I cannot tolerate even this much harm, and I expect to attain Buddhahood, and I expect to be a practitioner, I think I am wrong. Patience that accepts suffering refers to when practicing Dharma, encountering sufferings such as heat, cold, hunger, thirst, etc. (624), or difficult roads, or lack of resources, or fatigue, exhaustion, sun, wind, rain, etc., one should think, for the sake of the Dharma, how can I do if I cannot tolerate even this small asceticism? For the sake of wealth and wives and children, even a hundred or a thousand times greater suffering than this, one would endure without hesitation.