Tibetan
པའོ།། །།ཡང་མི་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་དངོས་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་དམིགས་སྐོར་གཅིག །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་དམིགས་སྐོར་གཅིག །གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པ་ལ་གཅིག་སྟེ་གསུམ་བྱེད་ (༥༩༥)པའི་ལུགས་ཀྱང་ཡོད། སྔར་བྱམས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱ་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམས་ན་ཡང་ལེགས་པར་འོང་ངོ་། །ཡང་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེའི་ཁྲིད་ལན་གཅིག་བསྐྱངས་པའི་རྗེས་སུ་འདི་གཉིས་འབྲེལ་བ་ཅན་བྱུང་བས། བྱམས་པ་རེ་ལ་སྙིང་རྗེར་འཐུན་གྱི་བསྒོམས་པས་ཆོག །ཚན་པ་སོ་སོར་མ་བཅད་ཀྱང་རུང་བ་ལགས་སོ། །གསུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལ། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་ལ་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། སྦྱོར་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་ཞེས་ཟེར་ (༥༩༦)བའང་ཡོད་དོ། །དེའི་དང་པོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དངོས་ལ་བསླབ་པ། ཕན་ཡོན་དྲན་པ་ལ་བསླབ་པ། བསླབ་བྱ་ལ་དམ་བཅའ་བ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་གྱི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་དང་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་སྟེ། མ་འདི་རྣམས་བདེ་དགོས་པར་འདུག །སྐྱིད་དགོས་པར་འདུག་ལ། མི་བདེ་མི་སྐྱིད་སྡུག་བསྔལ་བར་འདུག་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་མི་སེལ་བའི་ཐབས་མེད། འདི་རྣམས་བདེ་བ་ལ་མི་འགོད་པའི་ཐབས་མེད་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་ནུས་པ་བདག་ལ་མི་འདུག །དེར་མ་ཟད་ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་རྣམས་ལའང་མེད། འོ་ན་སུ་ལ་ཡོད་ན་རྫོགས་ (༥༩༧)པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་ན་ཡང་སངས་རྒྱས་དེ་བསྒྲུབ་ན་ཐོབ་ཡོང་བ་ཡིན་པས་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། ཐོབ་ན་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་འདྲེན་པར་བྱ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པ་འདུག་སྙམ་པ་ཡང་ཡང་བྱ། དམིགས་སྐོར་བཞི་བཅུ་པའོ།། །།གོང་དུ་དམིགས་སྐོར་སོ་བཞི་པ་བསམ་པའི་འཇུག་སྒོ་ལ་བསླབ་པའི་སྐབས་སུ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་ཙམ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་ (༥༩༨)མི་འགྱུར་ཞིང་། འདིར་གཞན་དོན་ཁོ་ནར་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་གྱི་བསམ་པ་བསྒོམས་པས་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་བར་འགྱུར་རོ། །གོང་དུའང་གཞན་དོན་བསམ་པ་ཙམ་ཡོད་མོད། བྱམས་སྙིང་རྗེ་མཐར་མ་ཕྱིན་པས་གཞན་དོན་དུ་གཙོ་བོར་དམིགས་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་གཉིས་པ
Chinese
哦。 此外，对于这个人，有一个专注于体验真实痛苦的观想；一个专注于痛苦之因的观想；以及将两者结合为一个的观想，总共是三个（595）的方法。 如前所述，在慈爱的场合，逐步扩展到一切并进行冥想，也会很好。 此外，在一次修习慈爱和慈悲的引导之后，这两者之间产生了联系。 因此，每一次慈爱都可以通过与慈悲相一致的方式进行冥想。 即使不将它们分成单独的部分也可以。 第三，修习菩提心，分为愿菩提心的修习和行菩提心的修习两种。 这两者也被称为意乐菩提心和行持波罗蜜多（596）。 其中第一个包括三个方面：修习真实的菩提心，修习忆念利益，以及承诺所学的内容。 首先，与之前的慈爱和慈悲相结合进行冥想：这些母亲必须快乐，必须幸福。 看到她们不快乐、不幸福、处于痛苦之中，我感到非常难过，我没有办法消除她们的痛苦。 我没有办法让她们获得幸福。 然而，我没有这种能力。 不仅如此，梵天、帝释天和转轮王也没有。 那么谁有呢？ 只有圆满（597）的佛陀才有。 这样，如果努力证得佛果，就能获得。 因此，我将证得佛果。 证得之后，我将从轮回中救度众生。 为了利益一切众生，我必须证得佛果。 应该反复这样想。 这是第四十个观想。 在前面第三十四个观想，修习意乐的入门时，通过了解佛陀的功德，了解大小乘的区别，仅仅是修习寻求圆满菩提。 仅仅这样，菩提心的定义并不圆满（598）。 在这里，仅仅为了他人的利益而修习寻求圆满菩提的意念，因此愿菩提心的定义才得以圆满。 虽然前面也有为他人的利益着想，但由于慈爱和慈悲没有达到极致，因此不会主要以他人利益为目标。 然后是第二
English
Oh. Furthermore, for this person, there is one contemplation that focuses on experiencing actual suffering; one contemplation that focuses on the cause of suffering; and one that combines the two, making a total of three (595) methods. As previously explained in the context of loving-kindness, gradually expanding to everything and meditating on it will also be good. Furthermore, after one has practiced the instructions on loving-kindness and compassion, these two become connected. Therefore, each loving-kindness can be meditated upon in accordance with compassion. It is also acceptable not to separate them into separate sections. Third, meditating on the mind of enlightenment, which is divided into two: the meditation on aspirational bodhicitta and the meditation on engaging bodhicitta. These two are also called the mind of aspiration for enlightenment and training in the practice of the perfections (596). The first of these includes three aspects: training in actual bodhicitta, training in remembering the benefits, and vowing to what is to be learned. First, meditate in conjunction with the previous two, loving-kindness and compassion: These mothers must be happy, they must be joyful. Seeing that they are unhappy, not joyful, and in suffering, I feel very sorry, and I have no way to eliminate their suffering. I have no way to establish them in happiness. However, I do not have that ability. Moreover, neither do Brahma, Indra, nor the wheel-turning kings. So who does have it? Only the perfect (597) Buddha has it. In that way, if one strives to attain Buddhahood, it will be attained. Therefore, I shall attain Buddhahood. Having attained it, I shall liberate beings from samsara. For the sake of benefiting all sentient beings, I must attain Buddhahood. One should think this repeatedly. This is the fortieth contemplation. In the previous thirty-fourth contemplation, in the context of training in the gateway of aspiration, one meditates on merely seeking perfect enlightenment by knowing the qualities of the Buddha and knowing the difference between the Great and Small Vehicles. Merely by that, the definition of the mind of enlightenment is not perfected (598). Here, by meditating on the thought of seeking perfect enlightenment solely for the sake of others, the definition of aspirational bodhicitta becomes complete. Although there was some thought of others' benefit earlier, since loving-kindness and compassion were not perfected, the focus on others' benefit does not arise primarily. Then the second
Tibetan
་ཕན་ཡོན་བསམ་པ་ལ་བསླབ་པ་ནི། རང་གི་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས། གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ཆོས་དཀར་པོ་འཕེལ་བས་ཞིང་ས་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། ། (༥༩༩)ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་སའི་འོག་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འདུ་བས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕན་ཡོན་བཞི་སྟེ། ད་ལྟ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཉིད་ནས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཐར་པའི་ས་བོན་གསོས་ཐེབས་ཤིང་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སད། བསམ་པ་བཟང་པོ་དེས་དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བྱེད་ཅིང་། ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པའང་རྙེད་འོང་། འདི་བསྒོམ་ཙམ་ཉིད་ནས་སྡིག་པ་མང་པོ་འདག་ཅིང་། ཆགས་སྡང་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་སོགས་ཉོན་མོངས་ (༦༠༠)ཀྱི་དཔལ་འཇོམས་རྒྱུད་འཇམ་པོར་སོང་བས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་དམ་བཅས་ཕྱིན་ཡོན་ཏན་གཞན་མང་པོ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་གཅིག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་འོང་། དེ་ནས་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རང་དོན་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་དང་། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་དང་། ཡོན་ཏན་སྒྲུབས་པ་ཐམས་ཅད་འདིས་བྱེད་པ་བྱེད་པ་ཡིན། མདོར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་ཇི་ཙམ་ཡོད་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ལ་ཇི་ཙམ་རི་བ་འདི་ལའང་རི་སྙམ་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྤྲོ་སིང་ངེ་བ་བསྐྱེད་ལ། སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྔར་ (༦༠༡)བཞིན་བསྒོམ། དེ་ཀ་ཡང་ཡང་བསྐྱར། ཐུན་མཚམས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་རང་གིས་ལེན་པའི་ཚོགས་ཀྱང་ཡང་ཡང་ལེན་པའི་དམིགས་པ་སྐྱོང་། ཡང་སྔར་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐོབ་ན། རྒྱུན་བཤགས་ཀྱི་འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག །ཅེས་འབྱུང་བ་དེ་ཀ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པས་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཡང་ཡང་བྱ། དམིགས་སྐོར་ཞེ་གཅིག་པའོ།། །།གསུམ་པ་བསླབ་བྱ་ལ་དམ་བཅའ་བ་ནི། བསླབ་བྱ་དང་པོ་སེམས་ཅན་བློས་མི་སྤང་བ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་བློས་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཡོད། ཁྱུ་རིལ་དུ་བློས་སྤོང་བ་དང་། སྒོ་ཐད་དུ་བློས་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། (༦༠༢)ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་བློ་ལོག་པ་སྟེ། ངས་རང་དོན་གཞན་དོན་གང་ཡང་མི་ཡོང་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་བྱ་སྙམ་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་ལོག་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་བདག་ཉན་
Chinese
思维利益而修学，成办自利一切之利益者：经中说，菩提心乃生起一切佛法之种子。成办他利之利益者：众生增长白法，犹如田地。 (599)消除一切罪过之利益者：一切罪行穷尽，犹如地下。获得功德之利益者：一切功德汇集，犹如大海。如是具有四种利益。如今修习菩提心，自相续之解脱种子得以滋养，一切善妙习气皆被唤醒。以善良之发心，真实利益众生，亦能获得饶益之能力。仅是修习此法，便能消除诸多罪业，贪嗔痴慢嫉等烦恼(600)之威势得以摧毁，心相续变得调柔，一切功德得以生起。既已立誓成就佛果，其他诸多必须成办之功德，亦会自然而然地到来。从现在直至最终成佛，成办自利之觉悟与他利之事业，断除所应断除之法，成办一切功德，皆由此而实现。总而言之，正如一切种智具有多少功德，菩提心亦具有同等功德。如佛陀般值得敬重，此菩提心亦如是值得敬重。对菩提心生起欢喜踊跃之心，并再次如前(601)般修习菩提心，反复修习。于座间休息时，亦应反复修习自受持之发心仪轨，并守护其所缘。若此前未曾生起菩提心，则应反复修习常忏仪轨中“为利有情愿成佛”之句，因其即是发心，故应反复行持七支供。此乃四十一种所缘之引导。第三、于所学处立誓：首先，应修学不舍弃众生。舍弃众生有二：整体舍弃与个别舍弃。前者(602)乃是于佛法生起邪见，心想：我成办自利他利皆无用，不如做一个普通世人。以及对大乘生起邪见，心想：我无法成办众生之利益，不如独自
English
The practice of contemplating benefits: The benefit of accomplishing all one's own purposes is: The sutra says, "The mind of enlightenment is like a seed, for it generates all the Buddha's teachings." The benefit of accomplishing the purposes of others is: "Beings increase in white dharma, like a field." (599) The benefit of eliminating all faults is: "All misdeeds are exhausted, like under the earth." The benefit of obtaining qualities is: "All qualities gather, like a great ocean." As it says, there are four benefits. Now, from the very practice of cultivating the mind of enlightenment, the seed of liberation in one's own mindstream is nourished, and all virtuous imprints are awakened. With that good intention, one actually benefits sentient beings, and one also gains the ability to help. Just by cultivating this, many sins are purified, and the power of afflictions such as attachment, hatred, pride, jealousy, etc. (600) is destroyed, the mindstream becomes gentle, all qualities arise, and having vowed to attain Buddhahood, even one of the many other qualities that must be cultivated will naturally come about. From then until the ultimate end, the realization of one's own benefit, the activity of others' benefit, the abandonment of what should be abandoned, and the accomplishment of all qualities are all done by this. In short, just as the omniscient one has so many qualities, the mind of enlightenment also has them. Just as the Buddha is worthy of respect, so is this. Generate a joyful and enthusiastic mind for the mind of enlightenment, and again cultivate the mind of enlightenment as before (601). Repeat that again and again. In the breaks between sessions, also repeatedly cultivate the object of taking the accumulation that one takes oneself for generating the mind. Also, if one has not previously generated the mind of enlightenment, then repeat the seven-limbed practice, because the phrase "May I attain Buddhahood for the benefit of beings" that appears in the continuous confession is the mind of enlightenment. This is the forty-one objects of focus. Third, vowing to the precepts: The first precept is to train in not abandoning sentient beings. There are two ways to abandon sentient beings: abandoning them as a group and abandoning them individually. The former (602) is to have a wrong view about entering the Dharma, thinking, "It is useless for me to accomplish my own or others' benefit, I might as well be an ordinary person." And to have a wrong view about the Mahayana, thinking, "I cannot accomplish the benefit of sentient beings, I might as well just listen to myself."