Tibetan
སྐྱེ་བར་ཤེས། །སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྒྱུ་མས་ཏེ། །ཉིན་མཚན་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དུ་སྤང་། །འདུན་པ་དྲག་པོའི་བག་ཆགས་འབྱུང་། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལ། །སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་བཏབ་པ་ཡིས། །རྟག་ཅིང་བདེན་པར་མི་རྟོག་པ། །བདེན་མེད་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །བརྒྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་། །སྲིད་པའི་དྲ་བ་འཇིག་གྱུར་ན། །འདུས་བྱས་ཆོས་རྣམས་མི་རྟག་པར། །ཤེས་ཤིང་ཐག་ཆོད་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །རྩ་བ་བདག་འཛིན་བཏང་བྱས་པས། །མི་དེ་བདེ་དང་ཕྲད་པར་ངེས། །མི་མ་ཡིན་མཐོང་མཆོད་བསྟོད་བྱེད། །གང་གིས་འདུན་པ་སྔོན་སོང་བའི། །སེམས་ནི་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས། །དྲོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ (༧༡༣)མ་སྐྱེས་པར། །ཚོགས་ལམ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །མཐོང་ལམ་མི་རྟག་སྒྱུ་མ་ལ། །སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ན་སྦྱོར་ལམ་མོ། །དྲོད་དང་རྩེ་མོ་ཏིང་འཛིན་ནོ། །དབང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་སྡིག་མི་བྱེད། །སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་སྟོང་ཉིད་དང་། །སྒྱུ་མའི་དོན་ལ་དད་པས་ཏེ། །དད་པའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ངང་གྱུར་སྒྱུ་མའི་ཉམས་ལེན་ལ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གོམས་གྱུར་པ། །བརྩོན་འགྲུས་དབང་པོ་བསྐྱེད་པས་ན། །བརྩོན་འགྲུས་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལས་བྱུང་སྒྱུ་མ་སྟེ། །དྲན་པས་ཆུད་ཟོས་མི་བྱེད་པར། །བདེན་ཞེན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ན། །དྲན་པའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དྲན་འདུན་སྒྱུ་མའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །མ་ཡེངས་རྩེ་གཅིག་གྱུར་པ་ནི། །ཏིང་འཛིན་རྩེ་གཅིག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ཡིན། །ཏིང་འཛིན་བསྡུས་པའི་སྒྱུ་མ་དེ། །ཤེས་རབ་སོ་སོར་བརྟགས་བྱས་པས། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར། །ཤེས་པས་ཤེས་རབ་དབང་པོའོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀུན་ཟིལ་གནོན་པས། །དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ལྔ་ཞེས་བྱ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཡི། །ཉིན་པར་སྣང་གྲགས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བདེན་མེད་སྒྱུ་མའི་ཉམས་མྱོང་འབྱུང་། །དུས་དང་ཡུལ་དང་དམིགས་པ་ཡིན། །བདེན་པའི་གནས་སུ་རྨི་ལམ་བཟུང་། །རྨི་ལམ་ཇི་སྙེད་རྨིས་གྱུར་ཀྱང་། །བག་ཆགས་བཞི་ (༧༡༤)ལས་མི་འདས་ཏེ། །དགེ་དང་སྡིག་དང་ལུང་མ་བསྟན། །གོམས་ཤུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཕྱིར་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །རྨི་ལམ་གསེར་སྣང་ལྟ་བུ་ལ། །དགེ་སྡིག་བཅས་ནས་བླང་དོར་བྱ། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་དོན་ལ་སྦྱར། །རྨི་ལམ་ཟིན་ཙམ་དོན་ཡིན་ཏེ། །མི་རྟོག་སྒྱུ་མ་རང་ཤར་གྱི། །མེའི་སྔ་རྟགས་ཡིན་པས་དྲོད། །གཟུ
Chinese
了知生。所生即是幻化，日夜行止皆应舍弃，生起猛烈希求之习气。对于如此显现之事物，以先前所种习气之力，不执着为常恒真实，则不会生起真实与否之怀疑。纵然对百法生起怀疑，若能摧毁有之网，则对于有为诸法之无常，知晓且确定，更何况其他？因此，若能舍弃轮回痛苦之根本——我执，则此人必定与安乐相遇。非人亦会现身供养赞叹。以何者之希求先于心之初生，在未生起暖位之智慧(713)前，应知是资粮道。见道于无常幻化上，因为串习之故，故为加行道。暖位与顶位是禅定。五根者，为了生命也不造罪业，以力量与无畏、空性，以及对幻化之义生起信心，故称为信根。对于自性转变之幻化修习，若能无间断地串习，生起精进根，故称为精进根。精进所生之幻化，不为散乱所夺，断除一切实执，故称为念根。于忆念希求之幻化禅定中，不散乱而成为专注，禅定专注之故，是为定根。以禅定所摄持之幻化，以智慧个别观察，了知诸法无自性，以知晓故为慧根。能压伏一切相违品，因此称为五根。如是修习之后，日间所显现之声响诸法，皆会生起无实幻化之体验。是时间、处所和所缘。于真实之处执取梦境。无论做了多少梦，都不会超过四种习气(714)：善、恶、无记，以及串习力之大智慧。因此，具慧之人，对于如金梦般的梦境，应取舍善恶。将梦境与幻化之义结合。仅仅抓住梦境即有意义，因为是无分别幻化自现之火的先兆，故为暖相。色
English
Knowing birth. That which is born is itself an illusion. Day and night, all activities should be abandoned, and the habit of intense desire arises. Regarding things that appear in this way, by the power of past habits, not clinging to them as permanent and real, then doubt about their reality will not arise. Even if doubt arises about a hundred things, if the net of existence can be destroyed, then regarding the impermanence of conditioned phenomena, knowing and being certain, what more needs to be said? Therefore, if the root of suffering in samsara—self-grasping—is abandoned, then that person will surely encounter happiness. Non-humans will also appear to make offerings and praises. With whatever desire precedes the initial arising of the mind, before the wisdom of warmth (713) arises, it should be known as the path of accumulation. The path of seeing, on impermanent illusion, because of practice, is therefore the path of joining. Warmth and the peak are samadhi. The five faculties are such that even for the sake of life, one does not commit sins, with strength and fearlessness, emptiness, and faith in the meaning of illusion, therefore it is called the faculty of faith. Regarding the practice of illusion that transforms naturally, if one becomes accustomed to it without interruption, generating the faculty of diligence, therefore it is called the faculty of diligence. The illusion born from diligence, not being taken away by distraction, abandoning all clinging to reality, therefore it is called the faculty of mindfulness. In the samadhi of mindful desire for illusion, not being distracted and becoming focused, because of the concentration of samadhi, it is the faculty of concentration. The illusion held by samadhi, individually examined with wisdom, knowing that phenomena are without inherent existence, knowing this is the faculty of wisdom. Being able to subdue all opposing factors, therefore it is called the five faculties. Having practiced in this way, all the sounds and phenomena that appear during the day will give rise to the experience of unreal illusion. It is time, place, and object. In a place of reality, holding onto dreams. No matter how many dreams are dreamed, they will not exceed four habits (714): virtue, non-virtue, unspecified, and the great wisdom of habitual strength. Therefore, a wise person, regarding dreams like golden visions, should accept and reject virtue and non-virtue. Combine dreams with the meaning of illusion. Merely grasping the dream is meaningful, because it is the premonitory sign of the fire of non-conceptual illusion self-arising, therefore it is warmth. Form
Tibetan
གས་སོགས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །འཕེལ་འགྲིབ་མང་པས་སྒྱུ་མ་སྟེ། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་རང་ཤར་དུ། །བག་ཙམ་འབྱུང་བ་རྩེ་མོའོ། །དེ་ཡང་དྲན་འདུན་མོས་གུས་དང་། །བསྲེ་འཕོའི་གནད་ཀྱི་མཚམས་སྦྱར་ནས། །གཉིད་ལོག་སད་པར་གྱུར་པ་དེ། །སྔར་གྱི་རྨི་ལམ་ཟིན་པ་དང་། །སད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཁྱད་མེད་བསྒོམ། །དེ་ཡང་མིག་ནི་མི་འབྱེད་པར། །དྲན་སྣང་རྟོག་པའི་རི་མོ་རྣམས། །སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ཐག་བཅད་ནས། །འདུན་པ་དྲག་པོས་ཉམས་སུ་བླངས། །འཁྲུལ་སྣང་བྱུང་ན་ཡང་ཡང་སྐྱར། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཀུན། །རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བསྒོམ་བྱས་ནས། །དེ་ཉིད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དུ། །ཡང་ཡང་སྦྱངས་པ་གནད་དུ་ཆེ། །འཁོར་བ་སྐྱེ་མེད་དགའ་གདུང་དང་། །སྣང་བ་བསླུ་འབྲིད་མཁན་འདི་ལ། །སྐྱོ་ཤས་དྲག་པོས་རྒྱུད་ཁུལ་ནས། །འདུན་པ་དྲག་པོས་བཅུད་ལ་བོར། །ཚེ་འདི་བློ་ཡིས་མ་ཐོངས་ན། །ཅི་བྱས་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །འཁོར་གཡོག་མང་ཡང་གྲོག་ཚང་འདྲ། ། (༧༡༥)ལོངས་སྤྱོད་མི་རྟག་སྤྲིན་དང་མཚུངས། །ནགས་ཁྲོད་འདུག་ཀྱང་རི་དྭགས་ལ། །ཐ་སྙད་མཁས་ཀྱང་ནེ་ཙོ་འདྲ། །དེ་ཕྱིར་བསམ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་ཆགས་མི་བྱ། །སྤྱོད་ལམ་སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །གཉིད་སོང་འདུན་པས་ཉམས་སུ་བླང་། །དངོས་སུ་སྣང་དང་རྨི་ལམ་གཉིས། ཁྱད་པར་གཅིག་ཀྱང་ཡོད་མིན་ཏེ། །མ་རྟོགས་པ་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་དུ་མིན། །དྲོད་རྟགས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཡིས། །བདེན་འཛིན་འདུ་ཤེས་སྒྱུ་མས་བཟློག །ཡང་དག་ཟབ་དོན་སྒྱུ་མ་ལ། །ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་མེད་པ་དང་། །བདག་གཞན་དགེ་བ་དག་ལ་སྦྱོར། །ལུས་སྲོག་རང་བཞིན་བྱམས་སེམས་ལྡན། །གཉིད་རྨུགས་ལ་སོགས་དབང་མི་འགྲོ། །ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་འཇོམས་པའི་ཕྱིར། །སྒྱུ་མའི་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན། །རྩེ་མོའི་རྟགས་ནི་གོས་གདན་སོགས། །དྲི་མའང་མི་ཆགས་ཤིང་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་སེམས་ཅན་མེད། །སེར་སྣ་མེད་ཅིང་ལུས་ངག་ཡིད། །གཡོ་རྒྱུ་མེད་དང་དབེན་པའི་གནས། །དགའ་བཞི་རྟེན་པར་བྱེད་པའོ། །བཟོད་དང་ཆོས་མཆོག་ཏིང་འཛིན་ནི། །སྟོབས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། །དད་མོས་སྒྱུ་མའི་ཉམས་ལེན་ཚེ། །བདུད་ནི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སྤྲུལ་ནས། །དེ་ནི་ཆོས་མིན་བཟློག་སྔགས་ཞེས། །བསྒྱུར་ཀྱང་མི་འགྱུར་དད་པའི་སྟོབས། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ (༧༡༦)ནི་སྒྱུ་མ་ལ། །བརྟན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཐུ་སྟོབས་ཀྱང་། །མཐར་ཕྱིན་ཚེ་ན་ལྷར་བཅས་ཀྱི། །བཟློག་པར་མི་ནུས་བརྩོན་འགྲུས
Chinese
地等显空无别离， 增减众多是幻化。 幻化梦境自显现， 稍许生起为顶峰。 彼亦忆念与信敬， 混合转移之关要， 结合之后入睡醒， 先前梦境已抓住， 醒时错觉无差别， 观修之时眼莫睁， 忆念显现分别念， 幻化梦境已决断， 强烈意愿而修持。 错觉生起亦复返， 外内情器诸一切， 观修所依与能依， 彼即幻化与梦境， 反复修习至关要。 轮回无生喜与悲， 显现欺骗迷惑者， 强烈厌离心生起， 强烈意愿舍精髓。 此生若不以智舍， 所作无义徒受苦， 眷属虽多如蚁穴， （715）受用无常如浮云。 纵居林中似野兽， 名言虽巧如鹦鹉。 是故具足正念者， 不应贪著此世间。 行住坐卧诸一切， 入睡意愿而修持。 真实显现与梦境， 丝毫差别亦皆无， 未悟之人二者显。 是故彼外无他者。 暖相五蕴之身者， 以幻遣除实执念。 真实甚深幻化义， 无有怀疑与犹豫， 自他善根皆回向。 身命自性具慈心， 睡眠昏沉不自在。 为灭烦恼习气故， 具有幻化之正念。 顶峰之相乃衣垫， 不染污垢内外身， 有情众生皆悉无， 悭吝之心亦皆无， 身语意三无谄諂， 寂静之处而安住， 四喜依处而行持。 安忍及胜法三摩地， 力量共有五种相， 信敬修习幻化时， 魔化佛陀之形象， 彼非正法乃颠倒， 纵然转变亦不改， 信心之力精进者， （716）乃于幻化得稳固， 稳固之力及威力， 至临终时诸天众， 亦不能转精进力。
English
Ground and so on, appearance and emptiness are inseparable, Increase and decrease are many, it is illusion. Illusion and dream arise spontaneously, A slight occurrence is the peak. Furthermore, with memory, desire, devotion, Mixing the key points of blending and transferring, After combining, falling asleep and waking up, The previous dream is grasped, Meditate on the waking illusion as being no different. Moreover, without opening the eyes, The images of memory and thoughts, Having determined illusion and dream, Practice with strong intention. If illusions arise, repeatedly, All outer and inner vessels and contents, Having meditated on the support and the supported, That itself is illusion and dream, Repeatedly practicing is crucial. Samsara, unborn, joy and sorrow, This appearance that deceives and deludes, From the depths of the heart, with strong remorse, With strong intention, abandon the essence. If this life is not relinquished with wisdom, Whatever is done is meaningless suffering, Even if there are many attendants, it is like an anthill, (715) Enjoyment is impermanent, like clouds. Even if dwelling in the forest, it is like a wild animal, Even if skilled in terminology, it is like a parrot. Therefore, one who possesses thought, Should not be attached to this world. All conduct, appearance, and sound, Practice with the intention of falling asleep. Actual appearance and dream, There is not even one difference, To the unawakened, they appear as two. Therefore, there is nothing other than that. The warm sign, the five aggregates, With illusion, reverse the clinging to truth. On the true profound meaning of illusion, Without doubt or hesitation, Dedicate self and others' virtues. Body and life, the nature of loving-kindness, Sleep and drowsiness are not controlled. For the sake of destroying afflictions and habits, Possess the mindfulness and awareness of illusion. The sign of the peak is clothing and cushions, Without clinging to stains, the outer and inner body, Sentient beings are all absent, Without stinginess, body, speech, and mind, Without deceit and in a solitary place, Relying on the four joys to act. Forbearance and the supreme Dharma, Samadhi, The powers are of five kinds, When practicing illusion with faith and devotion, The demon transforms into the form of the Buddha, That is not Dharma, but a reversed mantra, Even if transformed, it does not change, the power of faith. With diligence, (716) in illusion, With the power of stability and also power, When reaching the end, even the gods, Cannot reverse the power of diligence.