Tibetan
་དུ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་རང་ལ་ངོས་ཟིན་པས་གཤིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞི་གནས་ཆེན་པོ་ལ་གདངས་འགག་པ་མེད་པའི་ལྷར་འཆར་བའི་སྣང་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་རྩལ་སྦྱོང་ ནས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གུར་ལས། སྟོང་ཉིད་དྲི་མེད་དམ་པའི་གནས། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཇི་སྲིད་མ་ཞིག་བར་དུ་ནི། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒོམ་པར་གྱིས། །ཞེས་དང་། གཉིས་མེད་རྡོ་ རྗེས། བདེ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྷ། །ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །སྣ་ཚོགས་འཁོར་ལོའི་ཐབས་གྱུར་པ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འདོད་བསྒྲུབ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་ ཆོས་སྐུའི་རྩལ་སྦྱོང་ནི། ཇི་ལྟར་རྣམ་མཁའ་འདྲ་བ་དེ་ལྟར་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་ཀྱང་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སྦྱར་བའི་དོན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་གློ་བུར་གྱི་ དྲི་མ་དག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་འཆར་བར་མཐོང་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་རྩལ་སྦྱོང་ནི། གང་སྣང་ཆོས་སྐུའི་བཞུགས་ཚུལ་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་པས། 24-261 དེའི་ཕྱིར་སྤང་དུ་མེད་ཅིང་ཐོབ་པར་བྱར་མེད་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་ལས། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པ། །གནས་མེད་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་འདི་ལས་ ནི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །ཞེས་དང་། དབང་མདོར་བསྟན་ལས། དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་ཚོགས་པ་ཡང་། །མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཟོས་པ་ཡིས། །མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རང་ བཞིན་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་སོ།། །། ༄། །འཁྲུལ་པ་གཞི་དང་བྲལ་བས་འཁྲུལ་མེད་རང་སོ་ཚུགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་དུས་བཞི། བཞི་པ་འཁྲུལ་པ་བཞི་དང་ཕྲལ་བས་འཁྲུལ་མེད་རང་སོ་ཚུགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་དུས་བཞི་ལ། གཞི་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་པ། བླ་མའི་དྲུང་དུ་ མོས་གུས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ། བསྒྲུབ་པའི་དུས་འཇིག་རྟེན་བློས་བཏང་གི་རྟེན་འབྲེལ། འགྲོ་དོན་གྱི་དུས་གཞན་ཕན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྡོམ་གནས་ཞེས་པ་སྒོ་གསུམ་ གྱི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་སྡོམ་པས་ན་སྡོམ་པ་སྟེ། འཆལ་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྡོམ་པའི་ཆ་ནས་སྡོམ་ པ་དང་། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཆ་ནས་དམ་ཚིག་དང་། ལུས་ངག་ཡིད་ཐ་མལ་པ་བརྟུལ་བས་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་ཡང་བཞག་ཅིང་། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལ་མ་གྲགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པས། 24-262 གནད་ཀ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་རྟོགས་ན་བཅོས་མའི་བསླབ་པ་ལ་ཆེད་དུ་མ
Chinese
在第一个刹那认识到，在自性空性的寂止大定中，修习显空无别的俱生智，如无阻碍的本尊显现。 如《古拉续》所说：‘空性无垢是神圣处，如梦如幻之自性。’只要未坏灭，就应修习自性心。 《无二金刚》中说：‘安乐之心即本尊相，智慧即是空性。’成为各种轮之方便，欲求之自性即能成办。 三、如虚空般的因果法身之修习：如虚空般，亦应知缘起法。意思是说，在一切法之上，见到自性清净的法身显现为清净一切垢染之相，即是如虚空般的因果。 其修习是：安住于一切显现皆为法身之状态，因此没有错乱。因此，既无须断除，也无须获得，只需修习即可。 《意旨授记》中说：‘超越有无二者，无处可住亦能安住，从虚空自性中，生出一切智智。’ 《自在扼要》中说：‘如是事物之集合，亦不因食用而改变，不变之自性即是变，一切相皆持其自性。’ 四、远离四种错乱，安住于无谬之自性中，建立缘起四时： 远离四种错乱，安住于无谬之自性中，建立缘起四时，包括：建立基础——戒律和誓言之缘起；于上师前建立虔诚之缘起；修行时建立舍弃世间之缘起；利他时建立利他菩提心之缘起。首先是： ‘戒律安住’是指三门的一切行为都安住在无漏的法界中，因此称为戒律。不被邪淫的垢染所染污也是如此。因此，从断除不合之处来说是戒律，从不离合之处来说是誓言，身语意放下庸常之举而安住于苦行，一切戒律圆满于一个智慧的体性中，这在共同乘中并不广为人知，是瑜伽士的特点。 如果领悟到这样的要点，就不会特别执着于虚假的戒律。
English
Recognizing in the very first instant, in the great stillness of intrinsic emptiness, practice the co-emergent wisdom of appearance and emptiness as the unobstructed manifestation of a deity. As the *Gura Tantra* says: 'Emptiness, stainless, is the sacred place, the very nature of dreams and illusion.' As long as it is not destroyed, contemplate the nature of mind. *The Two-in-One Vajra* says: 'The aspect of the mind of bliss is said to be a deity. Wisdom is emptiness. Transforming into the means of various wheels, the attainment of its essence fulfills desires.' Third, the practice of the causal Dharmakāya like the sky: Just as the sky is, so also should one know dependent arising. The meaning of this is that on top of all dharmas, seeing the intrinsically pure Dharmakāya manifest as the complete purification of adventitious stains is called the causal result like the sky. Its practice is: settling into the way of abiding of whatever appears as the Dharmakāya, therefore there is no delusion. Therefore, since there is nothing to abandon or attain, one should practice it. *The Prophecy of Intent* says: 'Beyond both existence and non-existence, abiding without abiding, from this nature of the sky, arises the wisdom of omniscience.' *The Summary of Empowerment* says: 'Thus, even the collection of objects does not change supremely by eating. The very nature of not changing changes. All aspects hold their own nature.' Fourth, separating from the four confusions, establishing the four times of dependent arising in which the unconfused self-nature stands: Separating from the four confusions, establishing the four times of dependent arising in which the unconfused self-nature stands, including: establishing the basis—the dependent arising of vows and commitments; establishing the dependent arising of devotion before the guru; establishing the dependent arising of renouncing the world at the time of practice; establishing the dependent arising of altruistic bodhicitta at the time of benefiting others. First is: 'Abiding in vows' means that all actions of the three doors abide in the uncontaminated sphere, therefore it is called vows. Not being stained by the impurity of adultery is also that. Therefore, from the aspect of abandoning what is incompatible, it is vows; from the aspect of not separating from what is compatible, it is commitments; body, speech, and mind abandoning ordinary actions and abiding in asceticism, and all vows being perfected in the essence of one wisdom, is not well-known in the common vehicle, and is a characteristic of yogis. If one realizes such a key point, one will not be particularly attached to artificial precepts. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ི་ལྟོས་པ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྟེགས་ཡིན་པས། རེ་ཞིག་རྒྱུད་ཚོད་དང་མཐུན་པའི་ཉམས་ལེན་བྱས་ ནས་མཐར་ངེས་དོན་དུ་སྦྱོར་ཐུབ་ན་ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྡོམ་པ་འབྱུང་བ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི། །ཨེ་ཝཾ་ཡི་གེ་ལ་རབ་གནས། །སྐུ་དང་ གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ལས། །རྣམ་ཀུན་མཆོག་ཏུ་སྡོམ་པའོ། །སྡོམ་པ་བྱང་ཆུབ་བདེ་མཆོག་སྟེ། །བལྟར་མེད་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས། སྡོམ་པ་སྲུང་བར་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བརྗོད། །ཅེས་དང་། འཇམ་དཔལ་ཞལ་ལུང་ལས། །དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་སྡོམ་ལྡན་པའི། །སྣོད་དུ་རྩེ་གཅིག་ཆུ་འདྲ་ལས། །ཡེ་ཤེས་གཟུགས་རྙན་འཆར་བ་རུ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་རབ་ཏུ་བརྟག ། ཅེས་དང་། །དེ་བས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི། །སྡོམ་པ་མཆོག་ལ་གནས་བྱས་ནས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བླ་མའི་དྲུང་དུ་མོས་གུས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་པ་ནི། བླ་མར་གུས་ལྡན་ཞེས་པས། རང་ཉིད་ ཀྱི་སྤྱི་བོའམ་སྙིང་གི་པདྨོ་ཁ་བྱེ་བའི་དབུས་སུ་རྩ་བའི་བླ་མ་གསལ་བཏབ། རིས་མེད་པའི་མཆོད་པའི་རྫས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དེ། ཇི་ལྟ་བ་ལས་ཇི་སྙེད་པར་འཆར་བའི་མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུའི་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་མོས་གུས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་མྱོང་གི་རྩལ་རྒྱས་པའི་སྟེང་དུ་འདྲེན་ལ། 24-263 དེ་དང་འདྲེས་པའི་མོས་གུས་ཀྱིས་ཞེན་པའི་དག་བྱེད་བྱས་ནས་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་དང་སྤྲོད་ལ། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་རྩལ་མོས་གུས་སུ་ཤར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བླ་མ་དམ་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ རྡོ་རྗེ་བཞིར་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཉེ་ལམ་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་དུས་འཇིག་རྟེན་བློས་བཏང་ གི་རྟེན་འབྲེལ་ནི། །དེ་དག་གི་མ་ཆགས་ཞེས་པ། སྒྲུབ་པ་པོས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མཐའ་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲན་པར་བྱས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་ པས་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལུས་དང་སྲོག་ལ་ཡང་ཞེན་ པ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། །ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ལ་ཡང་དངོས་པོར་འཛིན་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་དོར་བ་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་ གྲུབ་ཕྲ་མོ་དང་། གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལྟ་བུ་འཚོལ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་བོར་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དངོས་གྲུབ་འབའ་ཞིག་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་བ
Chinese
如果不能这样理解，这些就成了通往歧途的阶梯。因此，暂时进行与自身根器相符的修行，最终能够将其转化为究竟的意义，那么修法的目的就实现了。正如《律仪根本颂》中所说：‘诸佛之律仪，安立于埃വം（藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）二字中，身语意之业，皆悉圆满摄持。律仪乃菩提大乐，不可见亦不可说。’又如《金刚鬘续》所说：‘何者守护律仪，彼即名为菩提心。’再如《妙吉祥口授》所说：‘如是具足誓言律仪之法器，如盛满清水般专注，瑜伽士应善加观察，其中将映现智慧之影像。’因此，应安住于身语意三门之殊胜律仪中。 第二，在根本上师面前建立虔诚的缘起：‘对上师具足恭敬’，即观想自身顶轮或心间盛开的莲花中央，根本上师安住其上，以无尽的供品虔诚供养和赞颂，祈请证悟如所有性（指事物的真实面貌）和尽所有性（指事物的无尽显现）的究竟果位的缘起。像这样专注于与分别念相关的虔诚，就能引导经验和技能的增长，并通过与此相融合的虔诚来净化执着，从而证悟实相。当证悟实相的技能显现为虔诚时，一切法都将与上师圣身的金刚身、圣语的金刚语、圣意的金刚意以及金刚智四者无别地结合，从而以最快速的方式，证得无上加持的近道，最终显现瑜伽。 第三，在修行时，断绝世间联系的缘起：‘对这些不执着’，修行者应忆念轮回无始无终的痛苦，渴望获得涅槃的安乐，因此对轮回的一切境况都应修习痛苦之想，从而彻底断除执着。为了成就金刚持的果位，甚至不应执着于身体和生命。对于像芝麻粒一样微小的物质，也要舍弃执着于能取和所取的二元对立。为了避免散乱和退转，应舍弃对世间微小的成就，以及八大成就等的执着，从而一心专注于无分别的成就。
English
If these are not understood in this way, they become steps on the path to misdirection. Therefore, temporarily engaging in practices that align with one's capacity, and ultimately being able to transform them into definitive meaning, then the purpose of Dharma is accomplished. As it is said in the 'Root Verses on Discipline': 'The discipline of all Buddhas is established in the letter E-VAM (藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：Thus), the activities of body, speech, and mind are all completely contained. Discipline is the supreme bliss of enlightenment, it is invisible and inexpressible.' Also, as it is said in the 'Vajra Garland Tantra': 'Whoever protects discipline is said to be the mind of enlightenment.' Furthermore, as it is said in the 'Oral Instructions of Manjushri': 'Thus, a vessel possessing vows and discipline, like a container filled with clear water, the yogi should carefully observe, in which the image of wisdom will appear.' Therefore, one should abide in the supreme discipline of body, speech, and mind. Secondly, establishing the auspicious connection of devotion to the Guru: 'Possessing reverence for the Guru,' which means visualizing the root Guru in the center of the lotus that has blossomed at the crown of one's head or in one's heart, offering and praising with limitless offerings, and praying to realize the auspicious connection of the ultimate fruition that arises from the suchness (the true nature of things) and the all-encompassing suchness (the infinite manifestations of things). Remaining single-pointedly in devotion connected with such conceptualizations will lead to the expansion of experiential skills, and through devotion that is integrated with this, one purifies attachment and realizes the nature of reality. When the skill of realizing the nature of reality arises as devotion, all phenomena will be equally united with the Vajra Body of the holy Guru, the Vajra Speech, the Vajra Mind, and the Vajra Wisdom, thereby manifesting the yoga of the single path of the closest approach to the blessings of the unsurpassed essence. Thirdly, at the time of practice, the auspicious connection of abandoning worldly concerns: 'Not being attached to these,' the practitioner should remember the suffering of beginningless and endless samsara, and desiring to attain the bliss of nirvana, one should cultivate the perception of suffering in all situations of samsara, thereby completely abandoning attachment. In order to accomplish the state of the Great Vajradhara, one should not even be attached to body and life. Even to a substance as small as a sesame seed, one should abandon the attachment of grasping at the duality of grasper and grasped. In order to avoid distraction and regression, one should abandon attachment to seeking worldly attainments, such as minor siddhis and the eight great siddhis, thereby focusing one's mind single-pointedly on non-conceptual attainment alone. --------------------------------------------------------------------------------