Tibetan
ྱི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་། ཇི་ལྟ་ བའི་ཁྱད་པར་དང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་སྟེ་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། དེའི་མི་རྟག་པ་ལ་དང་། དེའི་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་ བཀག་པས་སྦྱོར་བ་གསུམ་མོ། །ཆགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཞི་བ་ཆགས་པ་དང་། མ་ཆགས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་བཞིའོ། །སྦྱོར་ བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱེད་པ་པོའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། མི་འགྱུར་བ་དང་། 7-460 བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱ་དཀའ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་རིམ་པས་སོ། །ཕྱི་མའང་། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཉིད་བྱ་བར་དཀའ་བ། སྦྱོར་བ་བྱ་བར་དཀའ་བ། ལས་བྱ་དཀའ་བའོ། །བྱ་བ་བྱེད་ པའི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། ཕན་ཡོན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། །རྟོགས་བྱ་དཔེའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་བདུན་ དང་འདྲ་བར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། བརྒྱད་པ་སྦྱོར་བ་དེའི་མཉམ་ཉིད་ནི། སྔར་བཤད་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པ་མཉམ་པ་བཞིར་ རྟོགས་པ་སྟེ། དཔེས་མཚོན་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །བཞི་ཡང་། ཞེན་པ་དང་། མཚན་མ་དང་། སྤྲོས་པ་དང་། རྟོགས་པའི་རློམ་པ་བཞི་པོ་རྣམས་དེ་ཁོ་ནར་ མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའོ། །དགུ་པ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐད་ཅིག་གི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་བཤད་པའོ། །དེ་ཡང་། འདིར་མཐོང་ལམ་ལས་གཞན་ སྒོམ་ལམ་མི་སྟོན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བས་བལྟས་ནས་འདའོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་ཤེས་དགུ་ཡང་དྲུག་ཏུ་འདུས་ཏེ། 7-461 སྙིང་རྗེའི་ཁྱད་པར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར། སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར། མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་དོན་བསྡུ་བའོ། །རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་སོགས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་མཐུན་པ་དང་། གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་བཀག་པས་ནི་གཞི་ཤེས་ བསྡུས། ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ལས་འདའ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་བཀག་པས་ལམ་ཤེས་བསྡུས། སྤྱིའི་ མཁྱེན་པ་གསུམ་དང་། དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་ག
Chinese
四种结合的方式：以世俗的方式，以自性的方式，以如是差别的，以如是量的差别为对境，依次是色等，以及对它们无常的，以及对它们不圆满和圆满的行相作意加以遮止，这是三种结合。无染著的结合是指，在胜义谛上，一切染著完全寂灭，与染著和不染著本身相分离，对行相作意加以遮止，这是四种。以结合的自性方式有三种：不是业的自性，不是作者的自性，不是所作之果的体性，即不变异，不是作者，以及难作，这三种依次对应。后者也是如此。特意去做是难作的，结合是难作的，业是难作的。从所作之业的角度可以分为两种：产生果的所作之业，以及完全受用利益的所作之业。从所证悟的比喻角度来说，只有一种，即像梦等七种比喻一样，证悟一切法。 第八，该结合的平等性是指，之前所说的共同体性，即在一切结合的差别中共同存在的四种平等性，证悟以比喻所象征的意义的自性，如实不颠倒地证悟。这四种平等性是指，对执著、相、戏论和证悟的傲慢这四者，不执著为实有而证悟。第九，声闻等三者的见道自性的差别，以十六刹那的行相来阐述。这是因为，此处见道之外不宣说修道，是因为声闻和独觉的圆满，是通过菩萨的智慧和见地来观察而度过的缘故。如此这般的九种基础识，也归纳为六种： 大悲的差别，智慧的差别，对治本身的差别，结合的差别，道的自性的差别，以及摄集三种智的意义。善现，此《般若波罗蜜多》不是获得任何法的，通过对作为诸法基础的，不相符和对治的分别念的对境加以遮止，从而摄集了基础识。再次，此《般若波罗蜜多》不是从欲界中度过的，通过对轮回和涅槃的自性加以遮止，从而摄集了道识。总的三种智，以及八种事物的第一种。
English
There are four ways of union: conventionally, essentially, with the distinction of 'as it is,' and with the distinction of 'as many as,' taking as their objects forms and so on, and the impermanence thereof, and the application of awareness to their imperfection and perfection, thus blocking the three applications. The union without attachment is when, in ultimate truth, all attachment is completely pacified, separated from attachment and non-attachment itself, blocking the application of aspects, these are four. In terms of the nature of union, there are three aspects: not being the nature of action, not being the nature of the agent, and not being the characteristic of the fruit of action, that is, being immutable, not being an agent, and being difficult to do, these three in order. The latter is also the same. Intentionally doing is difficult to do, union is difficult to do, action is difficult to do. From the perspective of performing actions, it can be divided into two: performing actions that produce results, and performing actions that fully enjoy benefits. From the perspective of what is to be realized through examples, there is only one, that is, like the seven examples of dreams and so on, realizing all phenomena. Eighth, the equality of that union is the general characteristic mentioned earlier, that is, the four equalities that are common to all the distinctions of union, realizing the nature of the meaning symbolized by the examples, realizing it without reversing it. These four equalities are realizing that the four, attachment, signs, elaboration, and the arrogance of realization, are not perceived as inherently existent. Ninth, the difference in the nature of the path of seeing of the three, the Hearers and so on, is explained by the sixteen aspects of moments. This is because, here, the path of meditation is not taught other than the path of seeing, because the perfections of the Hearers and Solitary Buddhas are passed through by looking at the knowledge and vision of the Bodhisattvas. Such nine base consciousnesses are also condensed into six: The difference of compassion, the difference of wisdom, the difference of antidote itself, the difference of union, the difference of the nature of the path, and the collection of the meaning of the three knowledges. Subhuti, this Prajnaparamita is not what makes any dharma attainable, by blocking the objects of discordant and antidotal conceptualizations that are the basis of all dharmas, the base consciousness is collected. Again, this Prajnaparamita is not what makes one transcend the desire realm, by blocking the nature of samsara and nirvana, the path consciousness is collected. The general three knowledges, and the first of the eight things. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སུམ་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་མཁྱེན། ལམ་ཤེས་རང་གི་ཤེས་བྱའི་ལམ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་སྒོམ། འདིར་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ཤེས་ ཀུན་སྤྱིར་བཤད་པའི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ལམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོར་བསྟན་པའི་ཉན་རང་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་དེ། འདིར་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་གཞི་ཤེས་བཤད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གཞི་ཤེས་ རང་ཡིན། ཡང་ཤེསརབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། 7-462 ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་། མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ངེས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་ ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་སོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཤིང་མངོན་པར་རྟོགས་ནས་ཀྱང་གསུངས་པར་མཛད། སྟོན་པར་མཛད། རྣམ་པར་འགྲེལ་བར་མཛད། གསལ་བར་མཛད། ཡང་དག་པར་འཆད་པར་མཛད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་རྣམ་མཁྱེན་བསྡུས་ལ། ལམ་ཤེས་པ་དང་གཞི་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་དུ་བཞག་པས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པར་གྱུར་པའི་ལམ་ཤེས་དང་། གཞི་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་པས། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རང་ཡིན་ཀྱང་ལམ་ཤེས་པ་དང་། གཞི་ཤེས་འདིར་འདུ། དེས་འདི་དང་མཆོད་ཡུལ་གྱི་ མཁྱེན་གསུམ་ལམ་ཙམ། གཞི་ཙམ་ཞེས་སྦྱར་མ་སྦྱར་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན། དངོས་པོ་དང་པོ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས། དངོས་པོ་གཉིས་པ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས། དངོས་པོ་གསུམ་པ་ངོ་བོའི་ སྒོ་ནས་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལེགས་པར་ཐོན་ཅིང་། དེས་མཁྱེན་པ་གསུམ་ཡུལ་དུ་གཞག་གོ། །། བཞི་པ་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་དང་པོ། །རྣམ་པ་ནི་མ་མཆིས་པའི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ནས་མི་གཡོ་པའི་རྣམ་པའི་བར་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ནི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ། 7-463 འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་ནས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་མཐའ་མའི་བར་སོ་དྲུག་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་ནས་གཟུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བར་གྱི་བརྒྱ་དང་ བཅུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ། སློབ་མ་ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བར་བཅས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་པོ་དང་། སྦྱོར་བ་གཉིས། དང་པོ་ཤེར་ཕྱིན་ ཉན་པ་པོའི་སྣོད་བཞི་སྟེ། སྔོན་དང་ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བསྙེན་བཀུར་བ། དེ་དག་ལ་ལྷག་པར་བྱ་བ་བྱས་པ། དེ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ མགོན་དང་བཅས་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ཟབ་པའི
Chinese
三者有很大区别：八事之遍智（Sarvākārajñāna），道智（Mārgajñāna）是其自身所知之道的途径，以及菩萨的见道和修道。此处，作为区别之基础的基智（Vastujñāna），通常所说的道智本身就是。道智所指的声闻、独觉自续部的道，在此处并非作为区别之基础的基智，所有这些都被称为基智本身。此外，般若波罗蜜多（Prajñāpāramitā）在此并非是佛陀修持或舍弃的法，也不是凡夫修持或舍弃的法。 7-462 从‘等等’开始，‘那为什么呢？’，无论是如来（Tathāgata）出世与否，诸法的法性（Dharmatā）和法之决定性（Dharmaniyāmatā）都是如是安住的。如来证得圆满正觉（Abhisambuddha）后，现证（Abhisamaya）了它。证得圆满正觉并现证之后，便开示（Bhāṣate）、宣说（Deśayati）、分别解释（Vibhajati）、阐明（Uttānīkaroti）、正确地讲说（Sam്യakprakāśayati）。’如是说，遍智被归纳，道智和基智二者也被置于佛陀所有所知（Jñeya）的境地，因此存在成为佛陀智慧的道智和基智。虽然那本身就是一切种智（Sarvākārajñāna），但道智和基智都包含于此。因此，要知道这三智——此处的智慧和供养处的智慧——仅仅是道，仅仅是基，是否结合的差别。 因此，从第一个事物是因的角度，第二个事物是境的角度，第三个事物是自性的角度进行阐述的理由是充分成立的。由此，三智被置于境地。 第四，圆满现证一切相之现证的开始。相（Ākāra）即从无有之彼岸（Abhāvapāramitā）到不动之相（Acala ākāra）之间的二十七相是基智之相。 7-463 从离贪之相（Vītarāga ākāra）到十六空性（Ṣoḍaśa-śūnyatā）之终结的三十六相是道智之相。从四念住（Catvāri smṛtyupasthānāni）开始，到佛陀之相（Buddha ākāra）为止的一百一十相是遍智之相。对于弟子声闻（Śrāvaka）、菩萨（Bodhisattva）和佛陀（Buddha）来说，是按照次第的。 第二，具有加行（Prayoga）的是：加行者和加行二者。首先，听闻般若波罗蜜多之听者的四种法器是：亲近供养过去和现在的诸佛，对他们做殊胜之事，在那里积累善根，以及与善知识（Kalyāṇamitra）为伴。加行是甚深的。
English
There are three great distinctions: Sarvākārajñāna (all-aspect knowledge) of the eight objects, Mārgajñāna (path knowledge) is the path of its own knowledge, and the seeing and meditation of Bodhisattvas. Here, the Vastujñāna (base knowledge) as the basis of distinction, the path knowledge generally spoken of itself is. The path of Śrāvakas and Pratyekabuddhas of the Svātantrika school, which is shown as the object of path knowledge, is not the base knowledge that is not a distinction here, all of which are called base knowledge itself. Furthermore, Prajñāpāramitā (perfection of wisdom) here is not the Dharma that the Buddha practices or abandons, nor is it the Dharma that ordinary people practice or abandon. 7-462 Starting from 'etc.,' 'Why is that?' Whether the Tathāgatas (Thus-gone ones) appear or not, the Dharmatā (nature of phenomena) and Dharmaniyāmatā (certainty of phenomena) of all phenomena remain as they are. The Tathāgata attains Abhisambuddha (perfect enlightenment) and then directly realizes (Abhisamaya) it. Having attained perfect enlightenment and directly realized it, he then Bhāṣate (speaks), Deśayati (teaches), Vibhajati (distinguishes), Uttānīkaroti (elucidates), and Sam്യakprakāśayati (correctly explains).’ As it is said, Sarvākārajñāna is summarized, and both Mārgajñāna and Vastujñāna are placed in the realm of all that the Buddha knows (Jñeya), so there are Mārgajñāna and Vastujñāna that become the Buddha's wisdom. Although that itself is Sarvākārajñāna, both Mārgajñāna and Vastujñāna are included here. Therefore, know the difference between these three wisdoms—the wisdom here and the wisdom of the place of offering—merely as the path, merely as the base, whether combined or not. Therefore, the reason for explaining from the perspective of the first object being the cause, the second object being the object, and the third object being the nature is well established. Thus, the three wisdoms are placed in the realm. Fourth, the beginning of the Abhisamaya (direct realization) of perfectly realizing all aspects. Ākāra (aspect) is the twenty-seven aspects from Abhāvapāramitā (the perfection of non-existence) to Acala ākāra (immovable aspect), which are the aspects of Vastujñāna. 7-463 The thirty-six aspects from Vītarāga ākāra (aspect of detachment) to the end of Ṣoḍaśa-śūnyatā (sixteen emptinesses) are the aspects of Mārgajñāna. The one hundred and ten aspects from Catvāri smṛtyupasthānāni (four mindfulnesses) to Buddha ākāra (Buddha aspect) are the aspects of Sarvākārajñāna. For Śrāvakas (disciples), Bodhisattvas (Bodhisattvas), and Buddhas (Buddhas), it is in order. Second, those with Prayoga (exertion) are: the one who exerts and the exertion itself. First, the four vessels of the listener who hears Prajñāpāramitā are: to attend to and honor the Buddhas of the past and present, to do excellent deeds for them, to accumulate roots of virtue there, and to be accompanied by a Kalyāṇamitra (spiritual friend). The exertion is profound. --------------------------------------------------------------------------------