Tibetan
མ་དུ་བཞག་པ་བཞིན་གྱི་ལམ་ལྔ་གསུམ་བཅོ་ལྔ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱའོ། །དཔེར་ན་ལམ་གྱི་རྒྱུད་ཤེས་པ་དང་། ལམ་དེ་རང་ལ་ཞུགས་ནས་འགྲོ་བའི་ཁྱད་བཞིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དེ། གཞན་དེ་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་རང་ཉིད་དེ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ མི་བསྒོམ་པས། སྔ་མ་རང་རྒྱུད་པས། དེ་དག་གི་ལམ་གཞུང་མ་དང་། ཕྱི་མ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ལམ་མོ། །དེས་ཤེས་བྱའི་ལམ་དང་། མངོན་དུ་བྱ་བའི་ལམ་བརྡའ་ཆད་ཀྱི་སོ་སོར་ངེས་པར་ བསྟན་ནོ། །འདིའི་སྦྱོར་བ་ལོ་ཆེན་གྱིས། དེ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ དྲོད་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བས་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས། བྱང་སེམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་ལ་དྲོད་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །ཉན་ཐོས་དེ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་ ལ་བརྟེན་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་ཏེ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་བསྒོམ། སྦྱོར་ལམ་བཞིར་ཡང་དག་སྤོང་བཞི། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞི། 7-444 དབང་པོ་ལྔ་སྟོབས་ལྔ་རིམ་པ་བཞིན། དྲོད་རྩེ་བཟོད་པ་ཆུང་དུ་གསུམ་དུ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་རྣམ་པ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་མཚུངས་པར་བསྒོམ། འབྲིང་ནས་དང་པོར་ལམ་གྱི་བཞི་དོར་ ནས་བཅུ་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ནས་འགོག་པའི་བཞི་དོར། དེ་ནས་ཀུན་འབྱུང་གི་བཞི་དོར། དེ་ནས་དུཿཁའི་གཅིག་དོར། གཉིས་དོར་ནས་གཉིས་བསྒོམ། དེ་ལ་སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་ན་ལེ་ལོ་དང་ང་རྒྱལ་གྱི་ གཉེན་པོར་མི་རྟག་དུཿཁ་གཉིས། ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་ན་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་དང་། སྟོང་པ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ནས་བཟོད་ཆེན་དང་། ཆོས་མཆོག་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཕུང་པོ་ ལྔ་ལ་དམིགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེའོ། །མཐོང་ལམ་ནི་ཆོས་མཆོག་གི་རྗེས་སུ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་བཟོད་དེ་ཉིད་རྣམ་གྲོལ་ ལམ་གྱི་བསྡུས་པ་ཆོས་ཤེས། དེའི་རྗེས་སུ་ཁམས་གོང་གི་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་རྗེས་བཟོད་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་རྗེས་ཤེས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཞན་གསུམ་ལའང་སྦྱར་བས་ སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག །དེ་ཡང་བཟོད་པ་རེ་ཤེས་པ་རེ་སྤེལ་བས་བཟོད་དང་ཤེས་པ་གོ་རིམ་བཞིན་བར་ཆད་མེད་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཞེས་མཛོད་ལས་གསུངས། དེའི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ཚུན་མཐོང་ལམ་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་མཆོག་དང་ས་གཅིག་གོ ། 7-445 སྒོམ་ལམ་ནི་འདོད་ཁམས་དང་། བསམ་གཏན་བཞི་དང་། གཟུགས་མེད་དེ་ས་དགུ་པོ་རེ་རེ་ལ་སྒོམ་སྤངས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དགུ
Chinese
应当了解如安立之五道三地十五（法）。例如，了解道的体性，以及进入此道而行的方式。菩萨（Bodhisattva）为了将他人安置于声闻（Shravaka）之道，因此需要了解它，但为了自己能够 निश्चित地从其中解脱，所以不修习它。前者是自续（Svatantrika），是那些道的根本；后者是需要了解的道。因此，（经文）明确地揭示了所知之道和需要证悟之道之间的区别。 关于此（五道）的结合，罗钦（lo chen，大译师）说：‘生起它的结合是，在第八地等地上，以与声闻的 निश्चित解脱部分相符的方式，通过用心作意世俗的知识，类似于暖位等，因此被称为暖位等。’因此，菩萨的世俗心仅仅被比作暖位等。那些声闻依靠戒律，通过听闻和思考声闻的藏经，并通过教理和正理了解四圣谛的十六种行相，然后修习四念住。在四加行道中，修习四正断、四神足、五根、五力，依次渐进。在暖位、顶位、忍位中，以小、中、大的方式，修习三界四谛的十六种行相，如无常等。从中等开始，首先舍弃道的四种行相，然后修习十二种行相。然后舍弃灭的四种行相，然后舍弃集的四种行相，然后舍弃苦的一种行相，舍弃两种行相后修习两种行相。如果贪欲较重，则修习无常和痛苦两种行相，作为对治懈怠和傲慢的对治法；如果见解较重，则修习对治我及我所执著的无我和空性。 然后是忍位和世第一法，以欲界的苦蕴为对境，每一刹那都是如此。见道是在世第一法之后，以无间道所摄的欲界苦谛之法性进行证悟，此即解脱道所摄的法智忍。在此之后，以无间道证悟上界的苦谛，此即解脱道，也就是类智。同样地，将其应用于其他三谛，因此有十六种心识刹那。也就是说，通过交替修习忍位和智位，忍和智依次成为无间道和解脱道，如《俱舍论》所说。其中的十五个刹那都是见道，并且所有这些都与世第一法处于同一地。 修道是欲界、四禅和无色界，在每个九地中，断除修所断的九种烦恼。
English
One should understand all fifteen of the five paths and three grounds as they are established. For example, understanding the nature of the path and the manner of entering and traversing that path. A Bodhisattva, in order to place others on the path of a Shravaka (Hearer), needs to understand it, but in order to definitely become liberated from it himself, he does not cultivate it. The former is Svatantrika (Independent), the root of those paths; the latter is the path to be understood. Thus, (the text) clearly reveals the distinction between the path to be known and the path to be realized. Regarding the combination of this (five paths), Lo chen (the Great Translator) said: 'The combination that generates it is that, on the eighth ground and so forth, in a manner consistent with the part of definite liberation of the Hearers, by attending to worldly knowledge, it is similar to heat and so forth, therefore it is said to be heat and so forth.' Thus, the worldly mind of a Bodhisattva is merely likened to heat and so forth. Those Hearers, relying on discipline, through hearing and thinking about the Hearer's canon, and through doctrine and reasoning understanding the sixteen aspects of the Four Noble Truths, then cultivate the four mindfulnesses. In the four paths of application, they cultivate the four right abandonments, the four legs of miraculous power, the five faculties, and the five powers, in gradual order. In heat, peak, and forbearance, in small, medium, and large ways, they cultivate the sixteen aspects of the Four Truths of the three realms, such as impermanence and so forth. Starting from the medium, first abandoning the four aspects of the path, then cultivating twelve aspects. Then abandoning the four aspects of cessation, then abandoning the four aspects of origin, then abandoning one aspect of suffering, abandoning two aspects and then cultivating two aspects. If desire is strong, then cultivate the two aspects of impermanence and suffering as antidotes to laziness and pride; if views are strong, then cultivate the antidote of selflessness and emptiness, which are views of self and self-belonging. Then there is forbearance and the supreme worldly dharma, with the aggregates of suffering of the desire realm as the object, each moment being like that. The path of seeing is after the supreme worldly dharma, realizing the nature of the suffering truth of the desire realm, which is encompassed by the uninterrupted path, that very dharma-tolerance encompassed by the path of liberation, which is dharma-knowledge. After that, the uninterrupted path realizing the suffering of the upper realms is subsequent-tolerance, and its path of liberation is subsequent-knowledge. Similarly, applying it to the other three truths, therefore there are sixteen moments of mind. That is, by alternating the cultivation of forbearance and knowledge, forbearance and knowledge become the uninterrupted path and the path of liberation in order, as stated in the Treasury of Knowledge. The fifteen moments up to that point are the path of seeing, and all of these are on the same ground as the supreme worldly dharma. The path of cultivation is the desire realm, the four dhyanas, and the formless realm, in each of the nine grounds, abandoning the nine afflictions to be abandoned by cultivation. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་དགུ་སྟེ་གྱ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །ཅིག་ཅར་བ་ལ་ནི་ ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་བསྒྲིལ་ནས་སྤོང་བས་དགུར་སྐྱེའོ། །མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་དང་། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། །མི་སློབ་ལམ་ནི་སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་དགུ་ཟད་པ་ཐོབ་ ཅིང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་ལ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ཞེས་བྱ། དེ་ཡང་མཐོང་སྒོམ་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་འབྲས་བུ་བཞི། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ནི་ལམ་ བདེན། རྣམ་གྲོལ་ལམ། དེས་ཐོབ་པའི་འགོག་བདེན་སྤངས་བ་གཉིས། དེས་འབྲས་བུ་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས། དེ་ཡང་མཐོང་སྤངས་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་བརྒྱད་དང་། སྒོམ་སྤངས་ལས་གྲོལ་བའི་སྒོམ་ལམ་གྱ་གཅིག་ སྟེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུ། དེ་དག་དང་གྲངས་མཐུན་པའི་སྤངས་པ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུའོ། །གསུམ་པ་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ་ལ། ངོ་བོ་དང་སྦྱོར་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར། རང་བཞིན་ གྱི། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུམ། དང་པོ། །རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །ཞེས་པ་འདིས་བདག་ཉིད་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་མི་དགོས་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་དང་། ཡང་གི་སྒྲས་རང་གིས་མ་བརྗོད་པར་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་བསྟན། 7-446 དང་པོ་ནི་མཉམ་བཞག་གི་ཡེ་ཤེས། ཕྱི་མ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་གཉིས་ལ་ཟབ་པར་བརྗོད་དོ། །རང་རྒྱལ་རང་གི་རྒྱུད་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་དེ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ནི་ཐབས་ཤེས་པས་གཞན་ལ་བསྟན་པས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་ནི། དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ལས་རྟོགས་པ་ལྷག་ལ། སངས་རྒྱས་ལས་དམན་པ་སྟེ་ གང་གི་ཞེ་ན། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་ཞེས་པས་སོ། །རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ལམ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྒོམ་པ་པོ་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན། རྗེས་ སུ་བྱེད་པའི་ལམ་གྱི་རྟེན་བྱང་སེམས་སོ། ། གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་པོ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཉིད་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཟིན་པ་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ས་བརྒྱད་བར་དེའི་ངེས་འབྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་སོ། །རང་རྒྱལ་དེ་ཡང་དབང་པོ་རྣོ་འབྲིང་རྟུལ་བས་བསེ་རུ་ལྟ་ བུ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་ཚོགས་སུ་དབྱེ་པ་ཤཱིནྟ་པའི་ཐེག་གསུམ་རྣམ་འབྱེད་ལས་གསལ་བར་བྱུང་ལ། བསེ་རུ་བསྐལ་པ་བརྒྱའི་རྒྱུས་ཞེས་པ་བསྐལ་པ་བརྒྱའི་བར་དུ་ངེས་འབྱུང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས། 7-447 ཐར་པ་ཆ་མཐུན་རྫོགས། ད་དུང་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་ཤེས་ནས་དེར་རང་བྱུང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཁས་པར
Chinese
成为八十一烦恼的对治法。 对于顿悟者来说，将三界的烦恼聚集起来断除，从而产生九种智慧。 见道和修道是七觉支和八正道。 无学道是指获得并了知有顶天九种烦恼已尽。 像这样的无漏道被称为沙门的修行方式。它也依赖于见道和修道的无漏道，产生四种果。 果的自性是道谛、解脱道。由此获得的灭谛和断除二者。由此，果是有为法和无为法。 也就是，见道所断的解脱道有八种，修道所断的解脱道有八十一种，总共八十九种。与这些数量相同的所断也有八十九种。 第三种，如犀牛角般的道，有自性和加行两种。首先，自性分为果的差别、自性的差别和所依的差别三种。首先：‘为了证悟自生之自性，即使他人教导也不需要。’ 这表明了不需要他人教导就能证悟菩提，并且通过‘又’字表明了即使自己不说，他人也能理解。前者是等持的智慧，后者是后得的智慧，这两者都被称为甚深。 独觉在自己的相续中产生那个果，而菩萨通过方便智慧教导他人，从而使他人在相续中获得那个果。自性的差别是：它的证悟比声闻更殊胜，比佛陀更低劣。为什么呢？因为‘为了断除所取之念，但不舍弃能取之念。’ 所依的差别是：为了获得道而修行的补特伽罗是独觉种姓，随行道的所依是菩萨。第二，加行，四种决择分通过所缘等六种方式殊胜，这本身就是独觉产生道的方便的差别，是最初的加行。后者是八地之间的随行决择分。 独觉也分为上中下三种根器，如犀牛角般的独觉，以及行和聚落的分类，在寂天菩萨的《三戒论》中有清楚的阐述。‘犀牛角经历百劫的因’，指的是守护一百劫的解脱律仪，听闻和思考声闻的律藏。 圆满了脱分，知道还要受生，为了在那里获得自生，成为智者。
English
It becomes the antidote to eighty-one afflictions. For the Ekacarins, by gathering and abandoning the afflictions of the three realms, nine wisdoms arise. The Path of Seeing and the Path of Cultivation are the seven branches of enlightenment and the eightfold noble path. The Path of No More Learning is the attainment and knowledge that the nine afflictions of the peak of existence have been exhausted. Such a path without outflows is called the discipline of a Shramana. It also relies on the outflow-free Path of Seeing and Cultivation, producing four fruits. The nature of the fruit is the Truth of the Path, the Path of Liberation. The Truth of Cessation and abandonment obtained thereby. Thus, the fruit is conditioned and unconditioned. That is, there are eight types of liberation paths abandoned by the Path of Seeing, and eighty-one types of liberation paths abandoned by the Path of Cultivation, totaling eighty-nine. There are also eighty-nine abandonments corresponding to these numbers. Third, the path like a rhinoceros horn has two aspects: nature and application. First, the nature has three differences: the difference of the fruit, the difference of nature, and the difference of support. First: 'To realize the self-born nature, even if taught by others, it is not needed.' This shows that one attains enlightenment without needing to be taught by others, and the word 'also' shows that others can understand even if one does not speak oneself. The former is the wisdom of meditative equipoise, and the latter is the wisdom of subsequent attainment, and both are said to be profound. A Pratyekabuddha generates that fruit in his own continuum, while a Bodhisattva teaches others through skillful means and wisdom, thereby enabling others to obtain that fruit in their continuum. The difference in nature is that its realization is superior to that of a Shravaka but inferior to that of a Buddha. Why? Because 'To abandon the thought of what is grasped, but not to abandon the grasping.' The difference in support is that the practitioner who cultivates to attain the path is of the Pratyekabuddha lineage, and the support for following the path is a Bodhisattva. Second, the application, the four parts of ascertainment, are distinguished by six aspects such as the object of focus. This itself is the difference in the means of generating the path of a Pratyekabuddha, which is the initial application. The latter is the following ascertainment between the eighth ground. The Pratyekabuddha is also divided into sharp, medium, and dull faculties, like a rhinoceros horn, and the classification of conduct and assembly is clearly explained in Shantipa's 'Differentiation of the Three Vehicles'. 'The cause of the rhinoceros horn for a hundred eons' refers to guarding the discipline of renunciation for a hundred eons, and hearing and thinking about the Shravaka's Vinaya Pitaka. Completing the parts of liberation, knowing that one must still take birth, in order to obtain self-birth there, one becomes wise. --------------------------------------------------------------------------------