Tibetan
་གཞན་པ་མ་ཡིན། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན། འབྲས་དང་ཕོལ་མིག་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་འདི་ལྟར་འཛིན་པ་ནི་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབའ་ཞིག་གོ །ཞེས་སྟོན་པས་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག །ཐ་སྙད་དུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གཟུང་བ་དེ་མེད་པར་བསྒྲུབས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་དེའི་ལས་ནི་དེ་ཁ་ སྒོམ་པ་ཡིན་ལ་དེས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་བཞག་པས། །ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་མ་རྟོགས་པར། །དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་ཐོབ། དེ་ནས། ཆོས་ཀྱི་ སྣང་བ་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པ་ཀུན་ཏུ་རྩོམ། །རྒྱུ་དེས་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཚེ། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ནས་དོན་ཀུན་སྣང་བ་ནི། ། 7-368 སེམས་སུ་རབ་ཏུ་མཐོང་བར་འགྱུར། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་གཟུང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེ་སྤངས་གྱུར། །དེ་ནས་དེ་ལ་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་འབའ་ཞིག་ལུས། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་གཟུང་ བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞི། ཤེས་པ་རང་གི་རང་བཞིན་རང་རིག་རང་གསལ་ལ་གནས་པས་དེ་ཉིད། དེ་ཚེ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མྱུར་དུ་རེག །ཅེས་བྱ། དེ་ནི་ གཞན་སྟོང་དབུ་མར་གཞོག་པ་དེ་ཡིན། དེ་ནས་འོད་གསལ་བ་དེ་ལ་ཞུགས་པས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་རང་རིག་ཙམ་དུའང་མི་སྣང་། དོན་དེའི་རང་རིག་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ཉིད་ཡིན། ཕྱི་མ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འདས་པ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་སྙན་པོ་བཏགས་ས་དེ་ཡིན་པས། མིའམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་ལྗོན་པས་ཞུས་པ་ལས། གང་འོད་གསལ་བ་དེ་ སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇུག་པའོ། །གང་འཇུག་པ་དེ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་གནོན་པའོ། །གང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་གནོན་པ་དེ་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་ བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་སྟེ། དེས་ན་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། 7-369 གང་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་དེས་ཐམས་ཅད་བཟོད་དོ། །དེ་སྟོང་པར་ཡང་བཟོད། དེ་གང་ཟག་ཏུའང་བཟོད། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གང་ཟག་ལས་སྟོང་པ་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གང་ཟག་ཉིད་སྟོང་པའོ་ ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འགལ་བ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ནི་ལངྐར་ གཤེགས་པ་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་ནས་སུ། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། །སྣང
Chinese
并非其他，不是它们的自性。不像果实和眼翳那样依赖于它。由于它不住于事物之中，所以这样执持完全是颠倒的。’世尊以此证明了与生俱来的我见之‘我’，在名言中作为业果之所依是不存在的。 第二，智慧的作用是修习它，通过修习，菩萨在入定之时，心中无法言说，对一切事物的真相都无法完全照见。’由此获得对法确信不疑的忍。然后，‘为了增长对法的显现，应恒常精进不懈。’以此因，获得对大法的忍，那时，‘法的显现增长，仅仅安住于心。’然后，‘一切事物的显现，在心中完全显现。’那时，对境的散乱止息，之后，只剩下对境的执着。’ 之后，能取和所取的相状寂灭，智慧安住于自性、自知、自明之中，因此，‘那时迅速证得无间三摩地。’这便是破斥他空的中观。之后，融入光明之中，一切业和烦恼都已穷尽，甚至连自知也不显现。此处的‘自知’即是‘识’。后者是超越‘识’的‘智慧’，这是被赋予美名的所在。如《楞伽经》中弥勒所问：‘何者是光明，即是心之自性。何者是心之自性，即是入。何者是入，即是压制一切相。何者是压制一切相，即是入于无过失。’菩萨入于无过失，即是获得无生法忍，因此，入于无过失的菩萨被称为获得无生法忍。 ‘获得忍的菩萨能忍受一切。他能忍受空性，也能忍受有情。为何如此？因为有情与空性并非他者，有情即是空性。’乃至‘善男子，如是获得无生法忍的菩萨是无违的，即与一切法皆无违。’如是说。这如《入楞伽经》所说：‘依于唯心，不分别外境。安住于真如，亦应超越唯心。超越唯心之后，显现……’
English
It is not other, not their essence. It does not depend on it like fruit and eye disease. Since it does not abide in things, holding it in this way is completely inverted.’ The Teacher thus proves that the 'self' of innate ego-grasping, which is taken as the basis of karma and its results in conventional terms, does not exist. Secondly, the function of wisdom is to practice it, and through practice, when a Bodhisattva is in meditative equipoise, the mind cannot express it, and the truth of all things cannot be fully seen. 'Thus, one obtains the forbearance of certain understanding of the Dharma.' Then, 'In order to increase the manifestation of the Dharma, one should always exert steadfast effort.' By this cause, one obtains the forbearance of the great Dharma, at that time, 'The manifestation of the Dharma increases, and one abides only in the mind.' Then, 'The manifestation of all things, fully appears in the mind.' At that time, the distraction of grasping at objects ceases, and then, only the clinging to objects remains.’ After that, the aspects of the grasped and the grasper subside, and wisdom abides in its own nature, self-knowing, and self-luminous, therefore, 'At that time, one quickly attains the uninterrupted Samadhi.' This is the Madhyamaka that refutes other-emptiness. After that, by entering into the clear light, all actions and afflictions are exhausted, and even self-awareness does not appear. The 'self-awareness' here is 'consciousness'. The latter is 'wisdom' that transcends 'consciousness', which is where the beautiful name is given. As Maitreya asked in the Lankavatara Sutra: 'What is clear light, is the nature of mind. What is the nature of mind, is entry. What is entry, is suppressing all characteristics. What is suppressing all characteristics, is entering into the faultless.' The Bodhisattva who enters into the faultless is the forbearance of non-origination, therefore, the Bodhisattva who enters into the faultless is called the one who has obtained the forbearance of non-origination. 'The Bodhisattva who has obtained forbearance can endure all. He can endure emptiness, and he can also endure sentient beings. Why is this? Because sentient beings and emptiness are not other, sentient beings are emptiness.' And so on, 'Good son, the Bodhisattva who has thus obtained the forbearance of non-origination is non-contradictory, that is, he is non-contradictory with all dharmas.' Thus it is said. This is as stated in the Lankavatara Sutra: 'Relying on mind-only, one does not discriminate external objects. Abiding in Suchness, one should also transcend mind-only. After transcending mind-only, manifestation...' -------------------------------------------------------------------------------- ་བ་
Tibetan
མེད་ལ་གནས་པར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་ དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།། །། ༄། །ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ། སྤྱི་བཤད་པ། གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ། སྤྱི་བཤད་དང་། གཞུང་དོན་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུམ་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱད་དེ་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཐབས་ནི་སེམས་ཅན་མི་གཏོང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། 7-370 དེ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཏུ་འདུ་བ་སྟེ། སྦྱིན་ཚུལ་བཟོད་གསུམ་གྱིས་གཞན་དོན། བརྩོན་བསམ་ཤེས་གསུམ་གྱིས་རང་དོན་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་བརྩོན་པ། གཏོང་བ་མི་གནོད་ བཟོད་པ་སྟེ། །གནས་དང་གྲོལ་བ་གཞིར་བཅས་པ། །རང་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱོད། །དང་། དང་པོ་གསུམ་གྱིས་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། ལྔ་པས་ལྷག་པ་སེམས། ཕྱི་མས་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ། བརྩོན་འགྲུས་ཀུན་གྱི་གྲོགས་ཏེ། བསླབ་གསུམ་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། །རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །རབ་ཏུ་བཤད་དེ་དང་པོ་གསུམ། །ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས། །གཅིག་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་ གཏོགས། །དང་པོ་བཞི་ནི་མངོན་མཐོ། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ངེས་ལེགས་འགྲུབ་པས་ཀྱང་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། །འཁོར་བཙུན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་ལ། །རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་དབང་ དུ་མི་འགྲོ་དང་། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ཞེས་དང་། སྦྱིན་པ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་འབྱུང་བ་སོགས་སྐྱེ་བའི་གོ་རིམ་དང་། དམན་མཆོག་དང་། སྦྱིན་པ་བསྒྲུབ་སླ་ཞིང་མཚན་ཉིད་ཤེས་སླ་ བས། དང་པོར་བསྟན་པ་སོགས་རགས་ཕྲའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་བཞག་པ་སྟེ། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང་། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན། ། 7-371 ཞེས་སོ། །ཐབས་དེའི་བྱ་བ་ནི། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ དང་། དམིགས་པ་མེད་པའི་རིམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པའི་གང་ཟག་གིས་བདག་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཞེས་བཏགས་ཤིང་། དེས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དོ། ། སྙིང་རྗེ་དེས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་བོ། །དེ་ལ་གོམས་པས་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་མེད་ཀྱི། གློ་བུར་དུ་བཏགས་པ་
Chinese
于无中安住。 安住于无之瑜伽士， 彼将得见大乘。 如是说，以智慧了知心外无物， 然后亦证悟心之本性为空。 具慧者了知二者皆无， 无慧者则安住于法界。 第二，关于执著于世俗的慈悲，分为总说和正文两部分。首先是总说： 《般若经》中说：‘以具足一切相智之心，行持六波罗蜜多，迅速现证圆满正等觉。’ 方法是不舍弃众生的菩提心。 这包含于六波罗蜜多之中，布施、持戒、忍辱为利他，精进、禅定、智慧为利己。精进于利益众生，即是布施、不害、忍辱。安住与解脱皆以此为基础，一切行为皆为自利。’ 前三者是增上戒学，第五者是增上心学，后者是增上慧学。 精进是所有功德之友，通过掌握三学，诸佛宣说了六波罗蜜多。前三者，后二者，各具两种功德，一者则包含三者。’ 前四者成就增上生，后二者成就决定胜。获得受用和圆满之身，以及清净圆满之眷属，是增上生。不再受烦恼所控制，以及所作所为皆如理如实，也是增上生。 布施产生持戒等，是产生的顺序，以及低劣与殊胜，布施易于修持且易于了解其体性，因此首先宣说。这些都是因为粗细的缘故而如此安排顺序。 依赖于前者而生起后者，因为安住于低劣与殊胜，以及因为粗大与微细，所以如此安排顺序。 此方法的行为是：身、语、意的所有行为，无一不是为了众生，无论是直接还是间接。其中，对众生有所缘和无所缘两种次第。首先，对于初学者菩萨而言，因为有‘我’的执著，所以称之为‘众生’，并因此对受苦的众生生起慈悲。 由慈悲而学习布施等行为。通过对此的串习，所谓‘众生’，并非一开始就存在，而是后来才安立的。
English
Abiding in non-existence. The yogi abiding in non-existence, He will see the Great Vehicle. As it is said, understanding with wisdom that there is nothing other than the mind, Then also realizing the nature of the mind itself as emptiness. With wisdom, knowing that both are non-existent, Without wisdom, abiding in the realm of Dharma. Secondly, regarding compassion that clings to conventional truth, there are general explanations and specific meanings. First, the general explanation: The 《Perfection of Wisdom Sutra》 says: 'With a mind endowed with all aspects of knowledge, practicing the six perfections, one quickly realizes complete and perfect enlightenment.' The method is the Bodhicitta that does not abandon sentient beings. This is included in the six perfections: generosity, discipline, and patience are for the benefit of others; diligence, meditation, and wisdom are for the benefit of oneself. Diligently working for the benefit of sentient beings is generosity, non-harming, and patience. Abiding and liberation are based on this, and all actions are for one's own benefit.' The first three are higher discipline, the fifth is higher mind, and the latter is higher wisdom. Diligence is the friend of all virtues. By mastering the three trainings, the Buddhas have taught the six perfections. The first three, the last two, each have two qualities, and one includes all three.' The first four accomplish higher realms, and the last two accomplish definite goodness. Obtaining enjoyment and a perfect body, as well as a pure and perfect retinue, is higher birth. No longer being controlled by afflictions, and all actions being in accordance with reality, is also higher birth. Generosity gives rise to discipline, etc., which is the order of arising, as well as inferior and superior. Generosity is easy to practice and easy to understand its nature, so it is taught first. These are arranged in this order because of grossness and subtlety. The latter arises dependent on the former, because it abides in inferior and superior, and because of gross and subtle, these are the reasons for teaching the order. The activity of this method is: all actions of body, speech, and mind are for the sake of sentient beings, whether directly or indirectly. Among these, there are two stages: focusing on sentient beings and not focusing on sentient beings. First, for a beginner Bodhisattva, because of the attachment to 'I', they are called 'sentient beings', and therefore compassion arises for suffering sentient beings. From compassion, one learns generosity and other actions. Through familiarizing oneself with this, the so-called 'sentient beings' do not exist from the beginning, but are established later. --------------------------------------------------------------------------------