Tibetan
ྱི་ས་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་སྐལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །བསྲུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའོ།། །། ༄། །རིག་པ་འཛིན་པ་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ། གསུམ་པ་རིག་པ་འཛིན་པ་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཐབས་ཤེས་ཟབ་མོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྡམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་པ་དང་བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ནང་ནས་ཕ་རྒྱུད་ཀུན་ཐབས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། 6-497 ཤེས་རབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བྱེད་པར་མཐུན། འོན་ཀྱང་ཕར་ཕྱིན་པས་ཐབས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་བགྲང་བ་ལ་གཙོ་བོར་འཛིན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བ་དེ་དག་ཏུ་ལྷ་བསྒོམ་སྔགས་བཟླ་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བ་སོགས་ལ་གཙོ་བོར་འཇོག་པས་ཁྱད་བྱུང་། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་དུ་ཀུན་རྫོབ་འདི་དག་ལ་སྟོང་ཉིད་དམ་ཤེས་རབ། དོན་དམ་པ་ལ་ཐབས་སམ་སྙིང་རྗེར་བཞག་གོ །ཕྱི་མ་སྔགས་ལུགས་དེ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོའི་རིམ་པ་ཇི་ཙམ་ཉམས་སུ་བླང་ནུས་པ་དེ་ཙམ་འཆད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྲ་རགས་ལས། རྒྱུད་སྡེ་བཞིར་དབྱེ་བ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་གམ་སྡོམ་པ་ཡང་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་དུ་བསྡམ་ཞེས་པ་ནི། སྒོ་གསུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མི་ཕྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ཡིད་སྐྱོབ་པ་སྟེ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པས། འདུས་པར། མན་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། །ཏྲ་ནི་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། །གང་བཤད་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཉིད། །ཅེས་འབྱུང་བས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི། །ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་གནས། །དབང་ལས་ཡང་དག་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཨེ་ཝཾ་གི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་། ཨེ་ཡི་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། །དབུས་སུ་ཝཾ་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གནས། ། 6-498 ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་ལས་སྟོང་པ་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཀའོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་དབང་རྗེས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྡོམ་པའི་ཆ་ནས་སྡོམ་པ་དང་། མཐུན་ཕྱོགས་མི་འདའ་བའི་ཆ་ནས་དམ་ཚིག་ཅེས་གསུངས་སོ། །བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ལ། དམ་ཚིག་སྡོམ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེས་བསྲུང་བྱ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཐ་སྙད་ལ་བལྟོས་པ་རྣམས་ལས་གྲོལ་བར་གསུངས་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་གཏོང་བ་ནི་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་མཁྱེན། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འདི་དང་ལྡན་པར་བཤད་པས་སོ། །འོ་ན་དབུ་མ་པས། ལམ་དབུ་མ་ཐབས་ཤེས་གཉིས་མེད་ཅེས་འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་རྒྱུའི་ཐེག་པར་གསུངས་པ་ནི་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཤེས་རབ་དང་སྦྱོར་བའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྦྱིན་སོགས་སྙིང་རྗེའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ལ་མཉམ་རྗེས་ཟུང་དུ་ཁྱེར་བའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། འདིར་ནི་མཉམ་བཞག་ག
Chinese
因此，没有完全从痛苦中解脱的命运。守护的利益是产生所有大乘的功德。 第三个是持明咒的律仪 持明咒的律仪的定义是：身、语、意三者被约束为具有深奥方便和智慧的自性之律仪。在波罗蜜多乘、行续、瑜伽续、大瑜伽续中，父续都与方便、世俗谛相符，智慧与胜义谛相符。然而，波罗蜜多乘主要重视将布施等方便视为福德资粮。金刚乘则主要重视观修本尊、念诵咒语、结手印等，这是它们的区别。在瑜伽母续中，这些世俗谛被视为空性或智慧，胜义谛则被视为方便或慈悲。后来的密咒体系也根据修行者能修持的根器层次，以精细或粗略的方式进行阐述。正如四续部的划分一样，誓言或律仪也因此被划分为不同的类别。‘约束自性’是指将三门与不可分离的方便和智慧结合起来。这能保护心意，因此被称为‘咒’。正如《集经》所说：‘曼（man，藏文：མན་，梵文天城体：मन्，梵文罗马拟音：man，汉语字面意思：意）被称为心意，扎（tra，藏文：ཏྲ་，梵文天城体：त्र，梵文罗马拟音：tra，汉语字面意思：保护）的意思是保护。’因此，所说的誓言即是律仪。诸佛的律仪是：‘诶旺（E-vam，藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evam，汉语字面意思：如是）完全安住，从灌顶中正确了知。’而诶旺（E-vam，藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evam，汉语字面意思：如是）的形态是：‘诶（E，藏文：ཨེ，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，汉语字面意思：诶）的部分是美好的，中间用旺（vam，藏文：ཝཾ，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vam，汉语字面意思：旺）来装饰，是所有安乐的住所。’ 正如所说，这是所有大乘中具有空性和慈悲心髓的教义。嘉瓦仁波切说：‘从约束不相顺的方面来说是律仪，从不违背相顺的方面来说是誓言。’进入苦行行为的人，从誓言和律仪中解脱，是指从守护和成就的名称中解脱，但并非放弃自己的本性。因为，‘了知那个大誓言’，佛陀也被描述为具有这种誓言。如果有人问：‘那么，中观派认为道路是方便和智慧二无别，这不就没有区别了吗？’回答是：他们所说的因之乘，是指在入定中将智慧与结合，在出定后从事布施等慈悲行为，这只是为了表达定与出定的双运。而这里，入定本身...
English
Therefore, there is no destiny to be completely liberated from suffering. The benefit of guarding is the arising of all the qualities of the Mahayana. The third is the Samaya of Vidyadhara Mantra. The definition of the Samaya of Vidyadhara Mantra is: the discipline of body, speech, and mind being bound as the nature of profound skillful means and wisdom. Among the Paramita Vehicle, Action Tantra, Yoga Tantra, and Maha Yoga Tantra, the Father Tantras are all in accordance with skillful means and the conventional truth, and wisdom is in accordance with the ultimate truth. However, the Paramita Vehicle mainly emphasizes considering giving and other skillful means as accumulations of merit. The Vajrayana mainly emphasizes meditating on deities, reciting mantras, and performing mudras, which is the difference between them. In the Yoga Mother Tantras, these conventional truths are regarded as emptiness or wisdom, and the ultimate truth is regarded as skillful means or compassion. The later Mantra system also explains the levels of practitioners in terms of how much they can practice, from subtle to coarse. Just as the four classes of tantras are divided, vows or samayas are also divided into different categories. 'Binding oneself' means combining the three doors with inseparable skillful means and wisdom. This protects the mind, hence it is called 'Mantra'. As the Compendium says: 'Man (藏文：མན་，梵文天城体：मन्，梵文罗马拟音：man，meaning: mind) is called the mind, and tra (藏文：ཏྲ་，梵文天城体：त्र，梵文罗马拟音：tra，meaning: protect) means to protect.' Therefore, the spoken vow is the samaya. The samaya of all Buddhas is: 'E-vam (藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evam，meaning: thus) is completely abiding, and is correctly known from empowerment.' And the form of E-vam (藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evam，meaning: thus) is: 'The part of E (藏文：ཨེ，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，meaning: E) is beautiful, and the middle is adorned with vam (藏文：ཝཾ，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vam，meaning: vam), which is the abode of all bliss.' As it is said, this is the essence of emptiness and compassion from all the Mahayana teachings. Gyalwang Rinpoche said: 'From the aspect of restraining what is discordant, it is samaya; from the aspect of not transgressing what is concordant, it is vow.' For those who engage in ascetic practices, liberation from vows and samayas means liberation from the names of what is to be guarded and what is to be accomplished, but it does not mean abandoning one's own nature. Because, 'knowing that great vow', the Buddha is also described as possessing this vow. If someone asks: 'Then, wouldn't it be no different from the Madhyamikas who believe that the path is the inseparability of skillful means and wisdom?' The answer is: what they say about the Vehicle of the Cause is that in meditation, wisdom is combined, and after meditation, one engages in compassionate actions such as giving. This is merely to express the union of meditation and post-meditation. But here, meditation itself... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ི་དུས་སུ་ཐབས་དེ་དག་མ་བཏང་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དུས་སུ་ཤེས་རབ་མ་དོར་བས། འདི་ནི་ཐབས། འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཅེས་འཁྱག་པ་དང་ཆུ་བཞིན་རྣམ་པས་དབྱེ་རྒྱུ་དང་། དབྱེ་དུས་སུའང་ཡ་མ་བྲལ་བས་ཁྱད་ཆེ་ལ། དབུ་མ་པ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་པ་དེ་ནི་འཕགས་པ་ཡིན་པས། 6-499 དེ་ཙམ་ནས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མི་འདོད་དེ་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བར་མཐུན། ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་དང་པོ་བྱ་རྒྱུད་ནས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་མི་ཟབ་པའི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཉམས་ལེན་ཡན་དུ་བསྒྱུར་བ། དེ་ནས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སྤྱོད་ལ། དེ་བླ་མེད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་མན་ཆད་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ལམ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རྒྱུད་སྡེ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་བསྒྱུར་བ་དང་། ནང་མ་ལ་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ལམ་ཞེས་རྗེ་བཙུན་མར་པས་གསུངས་ཤིང་རྒྱུད་སྡེ་ལེགས་པར་ཤེས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་སྒྲོག་གོ །དེ་བས་ན་སྤོང་བ་ཞེས་མ་བསྟན་ལ། འོན་ཀྱང་གཞི་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་འབའ་ཞིག་སྡོམ་པས་ན་སྤོང་བ་གཅིག་པར་བཞག་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དེ། ཇོ་བོ་རྗེས། སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་སྤོང་བ་གཅིག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་གི་རྗེ་བཙུན་བླ་མ་འབྲུག་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། སོ་སོ་ཐར་པ་དུག་སྤོང་བ་ལྟ་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུག་སྨན་དུ་བསྒྱུར་བ་ལྟ་བུ། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པ་ནི་དུག་རང་བཞིན་གྱི་ཟས་སུ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཉེས་པས་མ་གོས་པར་བྱེད་པ་ལ་མཐུན། 6-500 བྱེད་ཚུལ་མི་འདྲ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་བསྒྱུར་བ་ལ་བཞག་པ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་མོད། འདི་ནི་ཐར་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་སོགས་སུ། སོ་ཐར་གཞན་གནོད་སྤོང་བ་དང་། བྱང་སྡོམ་དེའི་སྟེང་དུ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པར་བཤད་པ་དང་མཐུན་ཏེ། མི་དགེ་བ་བཅུ་ཞེས། སྤྱིར་བཞག་པ་ལྟ་བུ་ཉན་ཐོས་ལམ་དུ་སྤང་བྱ། བྱང་སྡོམ་དུ་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་གཞན་དོན་དུ་བསྒྱུར་ནས་སྤྱད་ཆོག་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་སོ་ཐར་བྱང་སྡོམ་དུ་གནས་གྱུར་པ་ལྟར། དེ་གཉིས་ཀའང་འདིར་རིག་པ་འཛིན་པའི་བསླབ་པར་འགྱུར་བས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཐ་སྙད་དང་། ལྡོག་པ་ལྟོས་ས་སོ་སོ་ལ་བལྟོས་ནས་བཞག་པས་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གྲུབ་ལ། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་དང་བསླབ་བྱ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་སྔགས་ཁོ་ན་གཙོ་དགོས་ཏེ་དེར་དེ་གཉིས་འདུ་བས་སོ།། །། དབྱེ་བ་ལ། བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྡོམ་པ། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྡོམ་པའོ། །རྒྱུད་དེ་དག་ལས་བཤད་པའི་ཞེས་སྦྱར་མི་དགོས་ཏེ། འདིར་བརྗོ
Chinese
在（胜义）智慧时，不舍弃方便；在后得（世俗）时，不抛弃智慧。因此，可以像冰和水一样区分‘这是方便，这是智慧’，但在区分时也不可分离，这是它们的特殊之处。因此，拥有大圆满（藏文：རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག，字面意思：一切形态中最殊胜者）一切形态中最殊胜者的观修者是殊胜者。 不应认为仅仅如此就有差别，因为显宗和密宗都在获得大乘见道后，一致地将一切法融为一体。而且，金刚乘一致认为烦恼可以转化为道。至于转化的方式，首先是从事续开始，直到大瑜伽的不甚深生起次第的修习。然后，通过完全了解自性来进行修行。由于这是无上瑜伽的主要修习，因此，自性乘以下是将应断之法断除的道，而金刚乘则转化为外续部，内续部则是完全了解自性的道，这是玛尔巴尊者所说的，其他精通续部者也如此宣说。因此，没有教导要断除，但仅仅是约束从根本上异化的心之动摇，因此，即使只安立一种断除也没有矛盾。如阿底峡尊者所说：‘密咒的戒律就是一种断除。’我的上师，尊贵的竹巴仁波切曾说：‘别解脱就像是断除毒药，菩萨就像是将毒药转化为药物，持明者的戒律就像是将毒药转化为食物，一切都不会被罪过所染污。’ 当他说‘行为方式不同’时，似乎菩萨被置于转化之中。这与《解脱宝饰论》等中所说的一致，即别解脱是断除对他人的伤害，菩萨戒是在此基础上行利他之事。例如，通常所说的‘十不善业’，在声闻道中是应断除的，但在菩萨戒中，可以通过善巧方便转化为利他之用。因此，就像别解脱和菩萨戒发生了转变一样，这两者也变成了持明者的学处，因此，本体相同，而差别则取决于各自所参照的对象。断除应断之法和接受应学之法是密咒的主要任务，因为这两者都包含在其中。分类包括：事续的戒律、行续、瑜伽续、大瑜伽续的戒律。不需要加上‘从这些续部中所说’，因为这里所说的是戒律。
English
At the time of (ultimate) wisdom, not abandoning the means; at the time of subsequent attainment (conventional), not abandoning wisdom. Therefore, it can be distinguished like ice and water, 'This is the means, this is the wisdom,' but even when distinguishing, they are inseparable, which is their special feature. Therefore, the meditator who possesses all the supreme aspects of Mahamudra (Tibetan: རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག, literally: the most excellent of all forms) is a superior being. It should not be thought that there is a difference only to that extent, because both Sutra and Tantra, after attaining the Mahayana Path of Seeing, agree in uniting all dharmas into one. Moreover, the Vajrayana agrees that afflictions can be transformed into the path. As for the method of transformation, it starts from the Kriya Tantra, up to the practice of the not-so-profound generation stage of Mahayoga. Then, practice by fully understanding the nature. Since this is the main practice of Anuttarayoga, the lower Yanas are the path of abandoning what should be abandoned, while the Vajrayana transforms into the outer tantras, and the inner tantras are the path of fully understanding the nature, as said by Jetsun Marpa, and others who are well-versed in the tantras also proclaim this. Therefore, it is not taught to abandon, but merely restraining the movement of the mind that has become alienated from the ground, so even if only one abandonment is established, there is no contradiction. As Lord Atisha said: 'The vows of mantra are a single abandonment.' My master, the venerable Drukpa Rinpoche, said: 'The Pratimoksha is like abandoning poison, the Bodhisattva is like transforming poison into medicine, and the Vidyadhara's vows are like making poison into food, all are in accordance with not being defiled by faults.' When he said, 'The ways of acting are different,' it seems that the Bodhisattva is placed in transformation. This is consistent with what is said in the Ornament of Precious Liberation, etc., that the Pratimoksha is to abandon harm to others, and the Bodhisattva vows are to benefit others on top of that. For example, the 'ten non-virtuous actions' that are generally stated are to be abandoned on the Hearer's path, but in the Bodhisattva vows, they can be transformed into benefiting others through skillful means. Therefore, just as the Pratimoksha and Bodhisattva vows have been transformed, these two also become the precepts of the Vidyadhara, so the essence is the same, and the difference is established by relying on the respective objects of reference. Abandoning what should be abandoned and accepting what should be learned are the main tasks of mantra, because both are included there. The classifications include: the vows of the Kriya Tantra, the Charya Tantra, the Yoga Tantra, and the vows of the Mahayoga Tantra. It is not necessary to add 'as said in these tantras,' because what is said here is the vows. --------------------------------------------------------------------------------