Tibetan
ེན་པོ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ལམ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ལམ་ནི་མང་བ་ཉིད་དེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་སྟེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གསུམ་སྟེ། སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་སྟེ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གཉིས་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། བསོད་ནམས་རྒྱུ་ནི་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །ཚིམ་བྱེད་དྲི་སྤང་ཤེས་པའོ། །རྩེ་གཅིག་བློ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ། །སྨྲ་བའི་སེང་གེས་དེ་སྐད་གསུངས། ། 6-489 ཞེས་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་གཉིས་ཀའི་གྲོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་ཐར་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་དུ་དཔལ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུས་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཞག་པ་འདི་ནི་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་གཙོ་བོར་བཏོན་ལ། ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་གཞུང་བསླབ་བཏུས་ལས། གང་གི་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བའི། །གནས་ཀྱི་གནས་རྣམས་འདིར་རིག་བྱ། །བདག་གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །དགེ་བ་དུས་གསུམ་སྐྱེས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བཏང་བ་དང་། །དེ་བསྲུང་དག་པ་སྤེལ་བའོ། །ཞེས་ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་རྒྱས་པར་བསྟན་ལ། གཉིས་ཀ་མཐུན་པ་སེམས་སྟོང་པ་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བསྐྱེད་པས་ལམ་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་པོར་སྙིང་རྗེའི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ཕྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་སྙིང་རྗེས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དག་པར་བྱེད་དོ། །སྙིང་རྗེས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་བགྲང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་བྱས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སུའོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། དོན་དམ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ལ་གནས་ཏེ་གཅིག་གི་གྲོགས་གཅིག་གིས་བྱས་པ་ལས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཅིག་ཅར་འཇུག་ཅིང་བསྒྲུབ་བོ། ། 6-490 དེ་བཞིན་འབྲས་དུས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། སྙིང་རྗེས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སོགས་གཞན་དོན་མཛད་པ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། མདོར་བསྡུ་ན་བདག་དང་གཞན་མཉམ་པ་དང་། བདག་བས་གཞན་ལྷག་པར་བལྟས་ཏེ་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་གཉིས་སུ་འདུ་ལ། ཁ་ཅིག་བརྗེ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བསྒོམ་དུ་མི་རུང་ཞེས་སུ་སྨྲ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་ཁུངས་ནི། རྗེ་སྐྱོབ་པ་ཆེན་པོས་བདག་གཞན་བརྗེས་བ་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་སྐབས་སྲིད་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེའི་གསུ
Chinese
应当安住于寂静处。这又是由慈悲的根本所生起的。其后，应当安住于降伏的道上，这又是方便的究竟。降伏的道有很多，因为大乘的行为是无边无际的。然而，总的来说有两种，即福德资粮和智慧资粮。其中，福德资粮有三种，即布施、持戒和忍辱。智慧资粮有两种，即禅定和智慧。正如所说：‘福德之因有三种，满足、离垢、知其性。一心专注是智慧因，语狮如是说。’精进是两者的助伴。如吉祥月光童子在《解脱珍宝庄严论》中所说。这三种戒律的安立，主要是从广大行持的方面提出的。在甚深见解的论典《学集论》中说：‘不堕罪之处，于此当知诸处所。自身及受用，善根三时生。施与诸有情，守护净增长。’这广泛地展示了初学者的状态。两者一致之处在于，生起空性之心，以慈悲为心髓，在道位时，首先以菩萨的慈悲心做一切事业，之后再以智慧来清净。因此，慈悲是成办者，智慧是清净者。慈悲是为了一切有情而做一切事业，所以被归为福德资粮。智慧是为了菩提的缘故而做，所以是智慧资粮。因此，安住于执持世俗的慈悲和执持胜义的智慧，以一者的力量帮助另一者，从而如幻如化般地同时进入和成办。 同样，在果位时，以智慧现证成佛，以慈悲转法轮等，做利益他人的事业。第三，总的来说，包括自他平等和自轻他重，即自他交换两种。有些人说：‘交换之菩提心，不应修习。’说这话的依据是：杰·觉巴钦波（Kyobpa Jigten Sumgon，救拔世间怙主）认为，在自他交换时，可能会出现过失。
English
One should abide in a solitary place. This arises from the root of compassion. After that, one should abide in the path of subjugation, which is the culmination of skillful means. The path of subjugation is vast, as the conduct of the Mahayana is limitless. However, in brief, there are two: the accumulation of merit and the accumulation of wisdom. Among these, the accumulation of merit is threefold: generosity, discipline, and patience. The accumulation of wisdom is twofold: meditation and wisdom. As it is said: 'The cause of merit is threefold: satisfaction, freedom from defilement, and knowing its nature. Single-pointed mind is the cause of wisdom, thus spoke the Lion of Speech.' Diligence is the companion of both. As the glorious Chandra Kirti (Dpal Zla 'Od gZhon Nu) stated in the Ornament of Precious Liberation. This establishment of the three aspects of discipline is primarily presented from the perspective of vast conduct. In the Compendium of Trainings (gzhung bslab btus), a text on profound view, it says: 'Places where one does not fall into transgression, here one should know these places. One's own body and possessions, and the virtues born in the three times, giving them to all sentient beings, protecting them, purifying them, and increasing them.' This extensively shows the state of a beginner. The agreement between the two is that by generating a mind of emptiness with compassion as its essence, at the time of the path, the Bodhisattva first performs all actions of compassion, and then later purifies them with wisdom. Therefore, compassion is what accomplishes, and wisdom is what purifies. Compassion is counted as the accumulation of merit because all actions are done for the sake of sentient beings. Wisdom is for the sake of enlightenment, so it is the accumulation of wisdom. Therefore, abiding in compassion that grasps conventional truth and wisdom that grasps ultimate truth, with one helping the other, one enters and accomplishes simultaneously, like an illusion. Similarly, at the time of fruition, one attains perfect enlightenment through wisdom, and turns the wheel of Dharma through compassion, and so forth, performing actions for the benefit of others. Third, in brief, it includes equality of self and others, and cherishing others more than oneself, which are the two aspects of exchanging self and others. Some say: 'The Bodhicitta of exchange should not be meditated upon.' The source of this statement is that Jigten Sumgon (Kyobpa Jigten Sumgon) considered that there might be faults in exchanging self and others. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་འདི་བཞུགས་ཞེས་པ་དེ་ལ་ཟེར་བར་འདུག་སྟེ། འདིས་ནི་སྲིད་མཐའ་གཟུང་བ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དུ་ལས་དང་པོ་པས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པ་བསྒྲུབས་པ་ལྟུང་བར་གསུངས་པ་དང་གནད་གཅིག །བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དགེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡིག་ཡིན་བརྟག །སོགས་ཀྱིས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གཞན་བརྗེར་མི་རུང་ཟེར་ཁས་བླངས་འདུག་གོ་སྙམ་བྱས་ནས་བཏང་བས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལོན། སྐྱོན་གཏོང་ན་སྲིད་མཐའ་དེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དགོས་ལ་དེ་ཡོད་ན་འགྲོ་བར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུ་བསླབ་པ་སྦྱོང་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་མོད། རྒྱས་པར་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་སྲོལ་གྱིས་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་བསྟན་དུ་བཀྲོལ་བ་དང་སྦས་དོན་དུ་བཀྲོལ་བའི་གཞུང་ལུགས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་གནས་བཤད་པ་ལ། 6-491 བྱང་སར་བཞི་གསུངས། དེ་ཀ་བསླབ་བཏུས་སུ་དྲངས་པ་དེ་རྣམས་ནི། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་བློས་བདག་ལ་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་དང་། སེར་སྣས་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་མི་སྟེར་བ་དང་། ཁྲོ་བས་གཞན་ལ་འཚེ་བ་ཤད་སྦྱངས་བྱས་ཀྱང་མི་བཟློག་པ་དང་། གཡོམ་བརྒྱུགས་ཀྱིས་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་ལ་མོས་པར་སྟོན་པ་སྟེ་བཞིའོ། །སྤྱད་མ་ཐག་ཏུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ཡིན་ཀྱང་ཕས་ཕམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་སྤྱད་པ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་ཡང་བག་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ན་ལ་བྱའོ། །ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་ནི་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་སྟེ། མི་མཆོད་པ་དང་། འདོད་པ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། རྒན་པ་སོགས་ལ་མི་གུས་པ་དང་། དྲིས་པའི་ལན་མི་བློན་པ་དང་། མགྲོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྲོ་བ་དང་། གསེར་སོགས་བསྟབས་པ་མི་ལེན་པ་དང་། ཆོས་འདོད་པ་ལ་མི་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་སོགས་འདོར་བ་དང་། དད་ཕྱིར་མི་སློབ་པ་དང་། སྙིང་ལས་ཆུ་ངུར་གནས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་མི་བགྱིད་པ་དང་། ལོག་འཚོ་བདག་གིར་སྤྱོད་པ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཚིག་མི་བཙུན་པ་དང་། དོན་དུ་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་སྤོང་བ་དང་། 6-492 གཤེ་ལན་གཤེ་བ་དང་། ཁྲོས་པས་འདོར་བ་དང་། ཁྲོ་བ་སླར་ལེན་པ་དང་། འདོད་ཕྱིར་འཁོར་སྡུད་པ་དང་། ལེ་ལོ་མི་སེལ་བ་དང་། འདུ་འཛིའི་གཏམ་ལ་ཆགས་པ་དང་། གདམས་ངག་མི་ནོད་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྤོང་བ་དང་། ཐེག་པ་དེ་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཐེག་ཆེན་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར་བརྩོན་པ་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལུགས་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་། ཐེག་ཆེན་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ཁྱད་
Chinese
据说，我执着于‘安住于此’，这实际上是执持了有边。这与菩萨藏中初学者无法做到却声称做到的行为，被认为是堕落的情况相同。‘以自他相换的菩提心，是善还是恶需要辨别’等等，似乎已经承认了所有过失都源于不应进行自他相换。如果想要指出过失，需要有能够阻止执持有边的理由，如果存在这样的理由，那似乎是可行的。虽然这样的修学要点是简略的，但详细来说，正如两大车轨的传统所说，在显义上解释般若波罗蜜多，以及在隐义上解释的论典中所说的那样。 下面讲述会导致违背正道的处境，在《菩萨地论》中提到了四种。这些也被引用在《学集论》中，即：由于过于贪恋利养和恭敬，而赞扬自己、贬低他人；吝啬而不布施财物和佛法；因嗔恨而伤害他人，即使经过调伏也无法停止；以及以虚伪和欺骗的方式伪装成佛法修行者。虽然刚开始做就犯了根本堕，但并非波罗夷罪，因为这指的是以极大的烦恼来行事，而极大的烦恼只发生在不谨慎的情况下。支分堕罪有四十六种，即：不供养；接受欲望；不尊敬年长者等；不回答问题；不去赴宴；不接受别人赠送的金子等；不将佛法布施给想要的人；舍弃破戒者等；不为信仰而学习；住在充满污垢的地方；不做慈悲；以邪命为生；傲慢自大；说背离涅槃的话；言语不逊；舍弃能带来利益的行为； 以恶语回击；因愤怒而抛弃；再次拾起愤怒；为了贪图而聚集眷属；不消除懒惰；贪恋喧嚣的言语；不接受教诲；接受污垢；贪恋禅定的滋味；舍弃声闻乘；以及那个乘；对于外道，在没有努力修习大乘的情况下，却努力修习他们的法；喜欢外道的法；诽谤大乘；赞扬自己、贬低他人；不为佛法而行事；对说法者不敬。
English
It is said that clinging to 'staying here' is actually holding onto an extreme of existence. This is similar to the situation where a beginner in the Bodhisattva path claims to have accomplished something that is impossible, which is considered a downfall. 'Is the Bodhicitta (mind of enlightenment) that exchanges self and others good or bad? It needs to be discerned,' etc., seems to have acknowledged that all faults arise from not exchanging self and others. If one wants to point out faults, there needs to be a reason that can prevent holding onto the extreme of existence, and if such a reason exists, it seems feasible. Although such key points of learning are brief, in detail, as the tradition of the two great chariots says, the Prajnaparamita (Perfection of Wisdom) is explained explicitly, and as it is said in the treatises that explain it implicitly. Next, the situations that lead to deviating from the right path are discussed. In the Bodhisattva-bhumi (Stages of a Bodhisattva), four types are mentioned. These are also quoted in the Compendium of Trainings, namely: Due to excessive attachment to gain and respect, praising oneself and disparaging others; being stingy and not giving wealth and Dharma; harming others due to anger, even after taming it, one cannot stop; and pretending to be a practitioner of Dharma through hypocrisy and deception. Although one commits a root downfall as soon as one starts doing it, it is not a Parajika (defeat), because this refers to acting with great affliction, and great affliction only occurs in a state of carelessness. There are forty-six branch downfalls, namely: not making offerings; accepting desires; not respecting elders, etc.; not answering questions; not going to invitations; not accepting gold, etc., that others offer; not giving Dharma to those who want it; abandoning those who break their vows, etc.; not studying for the sake of faith; living in a place full of filth; not doing compassion; making a living through wrong livelihood; being arrogant; speaking words that turn away from Nirvana; using disrespectful language; abandoning actions that bring benefit; Replying with harsh words; abandoning due to anger; picking up anger again; gathering followers for the sake of greed; not eliminating laziness; being attached to noisy talk; not accepting advice; accepting obscurations; looking at the taste of meditation; abandoning the Hearer's Vehicle; and that vehicle; for non-Buddhists, without striving in the Great Vehicle, striving in their Dharma; liking the Dharma of non-Buddhists; slandering the Great Vehicle; praising oneself and disparaging others; not acting for the sake of Dharma; being disrespectful to the speaker of Dharma. --------------------------------------------------------------------------------