Tibetan
་མེད་ན། །སྡུག་ལའང་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །མྱ་ངན་འདས་ལ་འདོད་པ་དང་། །དོན་གཉེར་སྨོན་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་དེ་ཡི། ། (༣༡༦)སྡུག་བདེའི་སྐྱོན་ཡོན་མཐོང་བ་འདི། །རིགས་ཡོད་ལས་ནི་གང་ཕྱིར་ཏེ། །རིགས་མེད་དག་ལ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །རིགས་དེའི་སྟོང་ཚུལ་ནི། དབྱེར་ཡོད་ཅིང་བྲལ་ཤེས་པ་དྲི་མའི་ཆོས་གློ་བུར་གྱིས་བསྒྲིབས་པས། རང་ངོ་ལ་གོས་པ་མེད་པས་སྟོང་པ་དག་དུས་བྲལ་བས་སྟོང་ལ། བློས་བསམ་པ་སྟོང་དེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མི་སྟོང་སྟེ། འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གི། །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །འདིས་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན། གར་གྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་འདི་ལས་བསལ་བ་བྱ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་འགའ་ཡང་མེད་དེ། གློ་བུར་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ (༣༡༧)རོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞག་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ། བྲལ་ཤེས་པ། ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ། བྲལ་མི་ཤེས་པ། བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས། གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པ་ནི་མི་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཞིག་གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ངོ། །ཞེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ལ། གང་ཞིག་དེར་ལྷག་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་རྟག་པར་ཡོད་དོ། །ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་སོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ༈ །ཚུལ་གཞན་དྲང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ནི། བཀའ་བར་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟ
Chinese
如果沒有，對於痛苦也不會感到悲傷，對於涅槃也沒有慾望和希求。輪迴和涅槃的痛苦與快樂的過患和功德，有智慧的人才能夠看見，因為沒有智慧的人是無法看見的。如是說。這種智慧的空性之理是：可以區分且可以分離的染污之法被突如其來的遮蔽所障礙，因為不沾染自性而成為空性，這些空性是遠離時間的空性，以心所思的空性是不可思議的緣故。不可區分且自然成就的功德之法是不空的，因為無為的自性恆常不變地安住的緣故。如是說：此中無有任何應去除之物，無有絲毫應安立之物，於真實如是觀看真實，若見真實則得解脫。具有分別之相，突如其來之界是空性的，具有無分別之相，無上之法是不空的。這顯示了什麼呢？因為自性完全清淨的如來藏中，沒有任何應去除的遍計煩惱之因，因為遠離了突如其來的垢染是此（如來藏）的自性（317）的緣故。此中也沒有任何應安立的清淨之因，因為無分別的法性是此（如來藏）的自性的緣故。因此，如來藏是空性的，空性是可以區分的、可以分離的、一切煩惱的蘊藏；如來藏是不空的，不空是不可區分的、不可分離的、不可思議的佛法，超越恆河沙數。如是說。因此，某物在某處不存在，即以此而為空。如是正確地隨順觀察，某物在那裡特別存在，即對此恆常存在。如是如實地了知。這兩個偈頌為了遠離增益和損減的邊，顯示了非顛倒的空性之相。如是說。這就是勝義諦空性。再者，為了開示間接之義，中觀應成派的經教開示一切法皆為空性。
English
If not, one would not be saddened by suffering, and there would be no desire or aspiration for Nirvana. Seeing the faults and merits of suffering and happiness in Samsara and Nirvana, this is possible only for those with wisdom, because it is not possible for those without wisdom. Thus it is said. The way this wisdom is empty is: the defiled dharmas that can be distinguished and separated are obscured by sudden obscurations, but because they do not stain the self-nature, they are empty. These emptinesses are empty of time, and the emptiness thought of by the mind is inconceivable. The qualities of dharmas that are indistinguishable and spontaneously accomplished are not empty, because the unconditioned nature always abides without change. As it is said: In this, there is nothing to be removed, there is nothing to be established, look at reality as it is, if you see reality, you are liberated. The realm of the adventitious, characterized by distinctions, is empty. The realm of the undifferentiated, characterized by the unsurpassed Dharma, is not empty. What does this show? Because in the Tathagatagarbha, which is completely pure by nature, there is no cause of afflictions to be removed, because being free from adventitious stains is the nature of this (317). There is also nothing to be established as a cause of purification in this, because the nature of non-differentiation is the nature of this (Tathagatagarbha). Therefore, the Tathagatagarbha is empty, empty of what can be distinguished, what can be separated, and all the aggregates of afflictions; the Tathagatagarbha is not empty, not empty of what cannot be distinguished, what cannot be separated, and the inconceivable Buddhadharma, surpassing the sands of the Ganges. Thus it is said. Therefore, what is not in something is empty of it. Thus, it is correctly observed accordingly, and what is particularly present there is always present in it. Thus, it is known as it is in reality. These two verses, in order to be free from the extremes of addition and subtraction, show the characteristic of non-inverted emptiness. Thus it is said. This is the ultimate emptiness. Furthermore, in order to show the indirect meaning, the Madhyamaka-prasangika scriptures teach that all dharmas are empty.
Tibetan
ན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ (༣༡༨)པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་། གཉེན་པོ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་གསུངས་ཏེ། དགོངས་གཞི་སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པའོ། །དགོས་བྱེད་སོ་སོའི་འཛིན་པ་བྲལ་བར་བྱེད། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སེམས་རྣམ་པར་ཡེངས་པ་ནི། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལས་མཉམ་པ་དག་ལ་བརྗོད་དེ། ཞེས་པ་དང་། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། ངས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། ངས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ (༣༡༩)ཕྱིན་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ། བདག་ཏུ་བལྟ་བ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པས་བཅིངས་པ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ཀྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་གནད་དོ། །གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མ་ཤེས་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། མི་གཙང་བར་བསྒོམས་ཀྱང་ལམ་ངེས་གྲོལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། རྣལ་དོན་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དགེ་སློང་དག །དཔེར་ན་སོ་ཀའི་དུས་ལ་བབ་པ་ན། སྐྱེ་བོ་དག་ཁྲུས་རས་བཅིངས་ཏེ། རང་གི་རྒྱན་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དག་གི་ཆུ་ལ་རྩེའོ། །དེས་ན། དེར་གཅིག་གི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་ནོར་བུ་བཻ་ཌཱུརྻ་ཆུའི་ནང་དུ་བཞག་པ་དང་། དེ་ (༣༢༠)ནས་བཻ་ཌཱུརྻའི་དོན་དུ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྒྱན་བཞག་ནས་ཆུ་ལ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ན་ཡོད་པའི་བསེག་མའམ། གྱོ་མོ་དེ་དག་ནོར་བུར་སྙམ་ནས་བཟུང་སྟེ། བདག་གིས་ནོར་བུ་རྙེ
Chinese
那者：外道（318）执著于人我，以及声闻和独觉执著于法我，还有初学菩萨对事物显现执著，并且对对治法视为殊胜的这些人，为了引导他们趋入胜义谛空性之法，所以宣说了如同虚空般的空性。其密意是指心性自性光明，即胜义谛空性。其必要是使各自的执著得以解脱。对实有的损害是：具有无分别的体性，不空于无上之法。如是说。在《宝性论》的解释中说：对于空性心生散乱者，是指新近进入大乘道的菩萨，或者是指与空性之理的如来藏平等者。如是说。《解深密经》中说：我考虑到三种无自性，所以宣说了诸法皆为空性。如是说。《涅槃经》中说：我于般若波罗蜜多中开示诸法皆为空性，是为了利益那些声闻、独觉以及新入大乘道的菩萨们，还有其他外道们对事物显现执著，执著于我，被概念的执著所束缚的众生而宣说的。实际上，诸法皆为自性光明，应当了知如是之义为任运成就的自性。如是所说的要点。如果不了解实相是自性清净且任运成就的，那么作为颠倒四见的对治，修持无常、痛苦、空性和不净，也无法确定解脱，因为没有证悟真实意义。又是那部经中说：诸比丘们，譬如到了索喀的季节，人们用浴巾裹身，在自己装饰和亲近的水中嬉戏。因此，在那里将一种类的宝珠吠琉璃放入水中，然后为了吠琉璃的缘故，他们都放下装饰而进入水中。然后，在那里的人们将存在的沙砾或瓦片误认为是宝珠而抓住，心想：我得到了宝珠。
English
That is, those outsiders (318) who cling to the self of the person, as well as the Shravakas and Pratyekabuddhas who cling to the self of the Dharma, and the newly practicing Bodhisattvas who are attached to phenomena and regard antidotes as supreme, in order to guide them to the Dharma of ultimate emptiness, emptiness is taught as being like the sky. The intention is that the nature of mind, the luminosity of self-nature, refers to ultimate emptiness. The necessity is to separate from individual clinging. The harm to reality is: it has the characteristic of being non-dual, and is not empty of the supreme Dharma. It is said. In the commentary on the Uttaratantra, it says: Emptiness, which is a distraction of the mind, refers to Bodhisattvas who have newly and correctly entered the Mahayana, or to those who are equal to the Tathagatagarbha in the manner of emptiness. It is said. In the Sutra Unraveling the Intent, it says: I taught that all dharmas are emptiness, considering the three types of non-self-existence. It is said. In the Nirvana Sutra, it says: I have taught in the Prajnaparamita that all dharmas are emptiness, for the benefit of those Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana, as well as other non-Buddhists who are attached to phenomena, cling to the self, and are bound by conceptual clinging. But in reality, all dharmas are self-luminous, and one should realize that such meaning is the spontaneously accomplished nature. This is the essence of what was said. If one does not understand that the nature of reality is naturally pure and spontaneously accomplished, then as an antidote to the four perversions, even if one meditates on impermanence, suffering, emptiness, and impurity, one will not be able to attain definite liberation, because one has not realized the true meaning. Again, in the same sutra, it says: Bhikshus, for example, when the time of Soka arrives, people wrap themselves in bathing cloths and play in the water with their own ornaments and close companions. Therefore, a jewel of the Vaidurya type is placed in the water, and then for the sake of the Vaidurya, they all put down their ornaments and enter the water. Then, the sand or pebbles that are there are mistaken for jewels and grabbed, thinking, "I have found a jewel."