Tibetan
་བ་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལུང་ཚད་མར་བྱེད་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་ལུགས་འཛིན་གྱི་བབ་འཆོལ་དུ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པས། འདིར་ཡང་སྔ་ཕྱིར་རྒྱུད་ལུང་གི་དཔང་པོ་ལེགས་པར་བཀོད་པ་དང་། དགོད་པར་འགྱུར་ལ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དོན་དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གནས་ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་ཅན་རྟེན་པར་ང་གི་ལུས་ཀྱི་བྱང་ཁོག་སྟོད་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོད་དོ། །གནས་པ་སྙིང་ན་གནས་སོ། །ལམ་ནི་སྙིང་དང་མིག་གི་བར་དུ་རྩ་དར་དཀར་གྱི་སྐུད་པ་ལྟ་ (༢༨༦)བུ་མཉེན་ལ་འཁྲིལ་བ། ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་མེད་པ་གཅིག་གིས་འབྲེལ་ནས་ཡོད་དོ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་གཉིས་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་གཉིས་ཏེ། བཞི་ཡིན་ནོ། །མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་གཉིས་ནི་རང་གི་མིག་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་གཉིས་ནི་རང་གི་རྣ་བ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཞི་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་བཞུགས་སོ། །ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བར་བཞུགས་སོ། །སྙིང་པོ་ཟང་ཐལ་དུ་བཞུགས་སོ། །ངོ་བོ་སྟོང་པར་བཞུགས་པ་ནི་རང་གི་རིག་པ་འདི་ཉིད་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་གར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདུག་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལ་བཞུགས་པ་ནི། རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་འགགས་པར་གསལ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་འགགས་པར་གསལ་བ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་པོ་ཟང་ཐལ་དུ་བཞུགས་པ་ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་ཀྱིས་གཏུམས་ཀྱང་མ་ཐུམས་པར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མཐོང་བ་མ་འགགས་པར་འོད་དུ་གསལ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ཁོ་ན་ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ (༢༨༧)སོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་རྟེན་གནས། ལམ། སྒོ། ངོ་བོ་དང་ལྔ་ལས་སེམས་ཀྱི་རྟེན་རོ་སྟོང་། གནས་གློ་བ། ལམ་མགྲིན་པ་སྟེ། གློ་བ་ནས་མགྲིན་པར་རྩ་སོག་སྦུག་ཙམ་འབྲེལ་བ་ནས་དབུགས་འགྱུ་བའོ། །སྒོ་ཁ་སྣའོ། །སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཚོགས་དྲུག་གམ་བརྒྱད་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་ཕྱི་ནང་དུ་རྟོག་པ་དེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ། སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་རང་གི་ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་བྱང་ཁོག་སྟོད་ཡིན་ནོ། །གནས་ནི་གློ་བའི་ནང་ན་གནས་སོ། །ལམ་ནི་གློ་བ་ནས་མགྲིན་པར་རྩ་གྲོ་སོག་གི་སྦུག་མ་ཙམ་གཅིག་གིས་འབྲེལ་ནས་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་མར་དབུགས་འགྱུ་བ་དེ་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་ནི་འདོད་པའི་སྒོ་གསུམ་སྟེ། སྣ་བུག་གཉིས་ཁ་དང་གསུམ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་ངོ། །སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ། །དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་འགྱུ་བ་འདི་རང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྙིང་ནས་གློ་བར་རྩ་སོག་སྦུག་ཙམ་འབྲེལ་བའི་ནང་ན། ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེའི་གདངས་ཤར་བ་རླུང་དང་འདྲེས་པས་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། གདངས་མི་འཕྱེའོ་ (༢༨༨)མིག་ཅན་ལྟ་བུ། རླུང་རྟ་ལོང་བ་རྐང་ཅན་ལྟ་བུ་ལ་ཞོན་ནས། རླུང་ཕྱིར་འགྱུ་ཁ་སྣ་ནས་འགྲོ་འོང་བྱེད་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་འཛིན། ནང་དུ་རྩ་འདབ་རྣམས་སུ་རྒྱུ་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་འཛིན་ཏེ། ཆོས་ནི་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ལྟར་དངོས་སུ་བལྟར་མེད་ཀྱང་། ཞེན་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སེམས་ཏེ། བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་དོན་སྤྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ཡང་རིག་གདངས་ཀྱིས་མི་བཀྲ་དགུ་བཀྲར་བྱུང་ལ། རླུང་གིས་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུར་བྱུང་བས་རླུང་རིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལ་སེམས་ཞེས་བཏགས་སོ། །ལམ་དུས་རླུང་དག་ན་གདངས་གཞི་ལས་མ་གཡོས་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་མལ་དུ་གནས་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་འཇོག་ཅིང་། རླུང་གི་གནད་བསྟུན་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་བསམ་པ་ལ། ད་ལྟ་འཕྲད་ཚུལ་དང་། ཐ་མ་གྱེས་ཚུལ་གཉིས་ལས། འཕྲད་ཚུལ་ནི། གློ་བ་ནས་སྙིང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྩ་ནང་དུ། སྙིང་གའི་ཐུགས་རྗེའི་གདངས་རླུང་ལ་འདྲེས་པ་འདི་སེམས་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས་ལྟ་སྟངས་དང་། གཟིགས་སྟངས་གཅུན་པའི་གནད་ཀྱིས། གློ་ (༢༨༩)པའི་རླུང་སྙིང་ནང་དུ་འདུས་པས་ཐུགས་རྗེའི་གདངས་རང་ངོར་ཐིམ་ནས། རྟོག་པ་མེད་པ། རླུང་གི་ཆས་གསལ་བར་ཤར་ཏེ། གསལ་སྟོང་མི་རྟོག་པའི་རིག་པ་ཤར་བ་ནི་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་འཕྲད་ཚུལ་ལོ། །དོན་ལ་ཐུགས་རྗེའི་གདངས་རང་མལ་དུ་ཐིམ་པ་ལ་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་འཕྲད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནས་རླུང་རང་ངོར་གློ་བར་ཞབས་དར་ཅིག་གྱེས་པ་ཡང་དོན་གྱི་གནས་སོ། །ཐ་མ་གྱེས་ཚུལ་ནི་འབྱུང་བཞི་ཐིམ་ནས་གློ་བའི་དབུགས་ཕྱིར་སོང་ནས་ནང་དུ་མ་འདུས་པས་ཕར་ཆད་རྟ་ལོང་བ་རྐང་ཅན་ནམ་མཁར་ཞ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་ཚུར་འདུས་སྙིང་ལ་ཐིམ་པ་དེ་ལ་མ་དར་དཀར་ལྟ་བུ་ནས་ཆུའི་སྒྲོན་མར་ཐོན་ཏེ། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཞིང་ཁམས་སུ་ཤར་བའི་དུས་སུ་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱབ་གྱེས་སོ། །དོན་ལ་
Chinese
由于将善逝之教言视为衡量标准，因此并非随意而言，而是持有可信之依据。在此，前后都很好地引用了经续的证据，值得赞赏。那么，刚才所说的智慧所依等是从何而来呢？出自《无上续部之处所认识庄严》中：秘密主，善逝具有智慧之身，作为所依，我的身体的上半部分胸腔是其所依。住处住在心中。道路是心与眼之间，如白色丝线般的脉，（286）柔软而缠绕，与无血和血清的一个相连。那是智慧的道路。门是显现之门两个，隐蔽之门两个，共四个。显现之门两个是自己的双眼。隐蔽之门两个是自己的双耳。智慧自身的体性是，本来清净的法身之体性空性中安住。智慧光明中安住。心髓通彻中安住。体性空性中安住，是说自己的觉性本身，任何事物和相状都不成立，因此体性空性而住，这本身就是。智慧光明中安住，是觉性自身的体性不间断而光明，这就是。种姓之子，觉性自身的体性不间断而光明，这是佛陀的密意。心髓通彻中安住，即使被血肉之身覆盖，也无法遮蔽，对于眼识来说，见而不间断，光明照耀，这就是。这唯一是智慧通彻的密意。如是广说（287）。第二，心的状况，有所依、住处、道路、门、体性五者，其中心的所依是空虚的身体，住处是肺，道路是喉咙，从肺到喉咙，有如细管般的脉相连，气息由此流动。门是口鼻。心自身的体性是六识或八识显现于对境，内外产生分别念。又是出自那里：秘密主，心的所依是自己的血肉之身上半部分的胸腔。住处住在肺中。道路是从肺到喉咙，如细小的草茎管子一般相连。
English
Since the teachings of the Sugata are taken as the standard, it is not spoken arbitrarily, but holds a credible basis. Here, both before and after, the evidence of the tantras and agamas are well cited, which is commendable. So, where do these supports of wisdom and so on that were just mentioned come from? From the "Adornment of the Introduction to the Places of the Supreme Tantra": Lord of Secrets, the Sugata has a body of wisdom, and as a support, the upper chest of my body is its support. The abode resides in the heart. The path is between the heart and the eye, a vein like a white silk thread, (286) soft and entwined, connected by one without blood and serum. That is the path of wisdom. The doors are two manifest doors and two hidden doors, a total of four. The two manifest doors are one's own two eyes. The two hidden doors are one's own two ears. The nature of wisdom itself is that it abides in emptiness, the nature of the Dharmakaya, which is originally pure. Wisdom abides in clear light. The essence abides in transparency. Abiding in the nature of emptiness means that one's own awareness itself does not establish any thing or sign, so it abides in the nature of emptiness, this itself is it. Wisdom abides in clear light, which is the clarity of the nature of awareness itself without interruption, this is it. Son of lineage, the clarity of the nature of awareness itself without interruption, this is the intention of the Buddha. Abiding in the essence of transparency, even though covered by the body of flesh and blood, it cannot be obscured, and for eye consciousness, seeing is uninterrupted, shining with light, this is it. This alone is the intention of wisdom's transparency. Thus it is extensively said (287). Secondly, the state of mind has five aspects: support, place, path, door, and nature. Among them, the support of the mind is the empty body, the place is the lungs, the path is the throat, and from the lungs to the throat, a vein like a thin tube connects, through which breath flows. The door is the mouth and nose. The nature of the mind itself is that the six or eight consciousnesses arise in relation to objects, and thoughts arise internally and externally. Again, from there: Lord of Secrets, the support of the mind is the upper chest of one's own body of flesh and blood. The place resides within the lungs. The path is from the lungs to the throat, connected by a small tube like a blade of grass.
Chinese
相连着。然后向下，气息流动是心的道路。门是欲望的三扇门，两个鼻孔和嘴巴是三扇门。欲望的知识由此产生。心自己的体性是与分别念相伴的。气息内外流动就是它自己。如是说。也就是说，从心脏到肺部，在像细管一样相连的脉络中，智慧慈悲的光芒显现，与风相混合，称为心。光芒不摇曳（288），像有眼睛一样。风像骑在独脚瞎马上面一样，风向外流动，从口鼻出入，执取五根的对境。向内则在脉络的叶片中运行，对意识的对境——法进行思辨。法不像五根的对境那样可以实际看到，但执着于它，意识从各方面去思考，所有在意识领域中对总义的关注都是如此。也就是说，明觉的光芒使不明显的事物变得明显，风使不流动的事物变得流动，因此风与明觉混合被称作心。在道上，如果风清净，那么光芒不从根本上移动，不分别念的智慧安住在自己的位置，这被认为是成就了诸佛的意旨。所有顺应风的关键都归结于此。第三，思考这两者的其他法，分为现在的相遇方式和最终的分离方式两种。相遇的方式是：在从肺部到心脏相连的脉络中，心脏的慈悲光芒与风混合，这就是心。瑜伽士通过观察方式和约束观看方式的关键，使肺部的风聚集在心脏中，慈悲的光芒融入自身，没有分别念，风的特性清晰地显现出来，显现出光明空性不分别念的觉性，这就是心与智慧相遇的方式。实际上，慈悲的光芒融入自身，就叫做心与智慧相遇。然后，风在自身中短暂地与肺部分离，这也是意义的关键。最终分离的方式是：四大消融后，肺部的气息向外散发，不再向内聚集，就像独脚瞎马向远处的天空奔去。智慧的光芒向内聚集，融入心脏，就像从酥油灯到水灯一样，当一切显现存在都显现为清净刹土时，心与智慧就彻底分离了。实际上是这样。
English
are connected. Then downwards, the movement of breath is the path of the mind. The doors are the three doors of desire, the two nostrils and the mouth are the three. The knowledge of desire arises from that. The nature of the mind itself is accompanied by conceptual thought. The movement of breath in and out is itself. Thus it is said. That is to say, from the heart to the lungs, in the network of vessels connected like thin tubes, the radiance of wisdom and compassion arises, and mixed with wind, it is called mind. The radiance does not flutter (288), like having eyes. The wind, like riding on a one-legged blind horse, flows outwards, going in and out from the mouth and nose, grasping the objects of the five senses. Inwards, it flows in the lobes of the vessels, contemplating and discerning the objects of the mind, the dharmas. Although dharmas cannot be seen directly like the objects of the five senses, clinging to them, the mind thinks about them in all ways. All attention to general meanings in the realm of the intellect is like that. That is to say, the radiance of awareness makes the unclear clear, and the wind makes the unmoving move, so the mixture of wind and awareness is called mind. On the path, if the wind is pure, then the radiance does not move from its base, and non-conceptual wisdom remains in its own place, which is considered the spontaneous accomplishment of the intention of the Buddhas. All the key points of aligning with the wind come down to this. Third, thinking about the other qualities of these two, there are two ways: the way they meet now, and the way they finally separate. The way they meet is: in the vessels connecting from the lungs to the heart, the radiance of compassion from the heart mixes with the wind, and this is the mind. Through the yogi's way of looking and the key points of restraining the way of seeing, the wind of the lungs gathers in the heart, and the radiance of compassion dissolves into itself, without conceptual thought. The characteristic of the wind appears clearly, and the awareness of clear emptiness without conceptual thought arises, and this is the way the mind and wisdom meet. In essence, the radiance of compassion dissolving into its own place is called the meeting of mind and wisdom. Then, the wind briefly separates from the lungs in itself, which is also a key point of meaning. The way they finally separate is: after the four elements dissolve, the breath of the lungs goes out and does not gather inwards, like a one-legged blind horse running far into the sky. The radiance of wisdom gathers inwards and dissolves into the heart, like going from a butter lamp to a water lamp. When all appearances and existences appear as pure realms, the mind and wisdom completely separate. In essence, it is like that.