Tibetan
དྲི་མ་ཀ་ནས་དག །ཅེས་སོ། །སྤྱིར་བར་དོ་ལ་སོགས་གར་གྲོལ་ཡང་། གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཞི་ལས་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་ནས་ཡང་གྲོལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞི་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཡང་། གཞི་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པས། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གྲོལ་ཚུལ་དང་མི་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལུགས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་ལ། སྟོང་པ་དང་གསལ་བ་གཉིས་རང་སོ་དང་རང་གདངས་སུ་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་དེ། ཐུགས་རྗེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་རིག །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ལོངས་སྐུར་རིག །ཐུགས་རྗེའི་རང་ངོ་སྤྲུལ་སྐུར་རིག་ནས། རང་གསལ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་གཞི་ཐོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་པར་ངོ་བོ་ཀ་ (༢༣༥)དག་ཏུ་གྲོལ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གྲོལ། ཐུགས་རྗེ་རང་རིག་ཏུ་གྲོལ་བས། སྣང་བཅས་སྣང་མེད་གཉིས་ཀ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ལས། ངོ་བོ་རྫས་གཅིག་སྟེ། སྐུ་གསུམ་རང་མལ་དུ་དུས་གཅིག་ལ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གཉིས་པོ་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་སོ་སོར་འདོད་ཀྱང་། ཁོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་སྣང་མེད་སྟོང་པ་ནང་དབྱིངས་སུ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་སྣང་བ་རྩལ་དུ་ཤར་བ་དེ་གཉིས་གཞི་རང་མལ་འོད་རང་གདངས་སུ། ཐུགས་རྗེའི་རིག་ཚུལ་འཆར་གཞི་འཁོར་འདས་མ་འགགས་པས། ཕྱིས་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱོན་ཡོན་ལྟར་སྣང་ཡང་རང་དུས་གང་དུའང་མ་ཆད་པ། རང་ངོ་ཤེས་པས་ཡོན་ཏན་དུ་གྲོལ་ཏེ། གཞི་སྣང་ག་བུར་ལྟར་རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་ཆད་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་པས། ངོ་བོ་རང་བཞིན་གཉིས་རྟོག་བྱ། ཐུགས་རྗེ་རྟོགས་བྱེད་དུ་ཤར་ཏེ། ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེ་འབྲས་བུ་རང་ས་ཟིན་པ་ནི། ཀུན་གསལ་ལས། རང་རིག་གཅིག་ལས་མེད་བཞིན་དུ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་ཐ་དད་སྣང་། །ག་བུར་སྨན་དུག་དབྱེར་མེད་ (༢༣༦)ཀྱང་། །སྨན་དང་དུག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན། །གཉིས་མེད་གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་དེ། །གཉིས་མེད་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་། །ཡོན་ཏན་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བའོ། །དུ་མར་སྣང་བ་ཡོན་ཏན་ལ། །འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་སྐྱོན་ལྟར་བཤད། །རྟོགས་པས་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་མ་རིག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྐལ་པ་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། འཁྲུལ་ཚུལ་དངོས་ཀྱི་རིམ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་ལ་གཞི་སྣང་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་དུ་ཡོད་པས་རང་གཡོས་ཏེ། ཕྱིར་སྣང་གདངས་སུ་ཤར་ནས་གཟུང་བས་འཁྲུལ་པ་ལ་བསྐལ་པ་གསུམ་རྩི་བ་ནི། གཞི་སྣང་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པ་བསྐལ་པ་དང་པོ། རང་གདངས་ཕྱིར་གསལ་བ་ལ་འཁྲུལ་ཡང་མ་འཁྲུལ་ཡང་། མ་གྲོལ་བར་དར་ཅིག་གནས་པ་བར་གྱི་བསྐལ་པ་དེ། མ་རིག་དངོས་སུ་མེད་ལ། རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་མཚུངས་ལྡན་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ཏེ། ཆ་ཡི་མ་རིག་པ་འོད་ལྔ་ནང་དུ་འགྲིབས་པར་ཕྱོགས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་དུ་ (༢༣༧)མ་འཁྲུལ་མ་བསྐྱེད་པས་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་རིག་པར་ཕྱེའོ། །གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་འཛིན་པ་སྐྱེས་ནས་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་དུས། བསྐལ་པ་ཐ་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་གཞི་རང་ངོ་ལ་སྔར་མ་འཁྲུལ། ད་ལྟ་འཁྲུལ་པ་མེད། ཕྱིས་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པ་ཆོས་སྐུ་དྲི་མེད་ཟང་ཐལ་དུ་གནས་པ། ཉི་མ་ལ་མུན་པ་སྔ་ཕྱི་དུས་གསུམ་དུ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །འོན་ཀྱང་རྐྱེན་ནམ། རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པར་སྣང་བའམ། མན་ཤེལ་རས་གང་འཕྲད་དུ་དར་ཅིག་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་བ་བཞིན་ཏེ། བཤད་རྒྱུད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག །གཞི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡིན་པས། སྔར་ཡང་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། ད་ལྟ་ཡང་མ་འཁྲུལ་ལ། ཕྱིས་ཀྱང་འཁྲུལ་མི་སྲིད་དོ། །དཔེར་ན་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལ་མུན་པའི་གཞི་མེད་པ་ལྟ་བུའམ། མན་ཤེལ་རྐྱེན་གང་འཕྲད་པ་དེར་སྣང་ཡང་དག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་མོད་ཀྱི་ཤེལ་ལ་མ་གོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བསྐལ་པ་གསུམ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། (༢༣༨)རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་མཚོན་པའི་ཚིག་བསྟན་པ། དང་པོ་གཞི་སྣང་གོང་དུ་གནས། སངས་རྒྱས་འོག་ཏུ་གནས། དེ་གཉིས་བར་དུ་རྩལ་སྦྱོར་བ། །བར་གྱི་བསྐལ་པར་བཤད་པ་ཡིན། །རང་གི་སོ་ལ་གནས་པས་ན། །མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་གྱིས། །འོད་ལྔ་འགྲིབས་ཤིང་རིག་པ་སྟོང་། །མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་བཤད། །གྲོལ་མ་ནུས་པས་འཕྱེ་བོ་ཡིན། །ངོ་བོ་གསལ་ལ་མ་འགགས་ཀྱང་། །དངོས་སུ་གསལ་མ་ནུས་པས་ན། །མི་གསལ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གཞི་ལས་འཕགས་ཀྱང་དངོས་མ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གང་རུང་། །བར་དུ་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་གནས། །མྱུར་གུར་བྱུང་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །དེ་ནི་ངས་བསྟན་རྒྱུད་ནང་དུ། །གང་བྱུང་དེ་ནི་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང་། ངས་བསྟན་རྒྱུད་ལུང་ཐམས་ཅད་དུ། །བསྐལ་པ་ཐ་མའི་ཚིག་བརྗོད་པ། །ཚོ
Chinese
如是等。总的来说，虽然中阴等任何时候解脱，都是在基位上解脱，但相对于从基位迷乱成众生后再次解脱而言，虽然也是从基位上解脱，但并非未从基位上解脱，因此应当了解这与普贤王如来的解脱方式不同。将两种体系归纳为一，即自生圆满的基位上，空性和光明二者本就以自性和自显的方式存在，了知其大悲的体性空性为法身，自性自生圆满为了报身，大悲的自性显现为了化身，从而在不离自明的同时，于基位上成佛。其中，普贤王如来是不离自处，于体性本来清净中解脱，于自性自生圆满中解脱，于大悲自证中解脱，因此有相和无相二者都从分判中返回，体性实为一，三身于自处同时解脱。这两种体系，先前的论师们各自持有不同的观点，但我认为它们是一致的，即从体性、自性和大悲三者而言，体性无相空性于内虚空，自性光明显现为游舞，这二者于基位自处光明自显中，大悲的觉性显现方式，轮回与涅槃无有阻碍，虽然相对于后来而言，显现为过患和功德，但在自身的时间里从未间断，认识自性便解脱为功德，基位显现如樟脑丸般，因缘使其各异，体性在任何时候都不会断绝，证悟此理便成佛，体性和自性二者是所证悟，大悲显现为能证悟，自生圆满如珍宝般，果位安住于自地，如《普贤上师言教》中说：“自明本一无二中，轮回涅槃现差别，犹如樟脑药与毒，显现药毒各异般，无二基光明广大，虽未离于无二性，然以功德力显现，显现众多为功德，迷乱显现如过患，证悟之时过患解脱为功德。”如是宣说。 общей сложности。第二 общей сложности，不认识众生迷乱的方式有两种： общей сложности，三世的次第 общей сложности， общей сложности，迷乱的方式 подробно。
English
Thus and so on. Generally speaking, although liberation occurs at any time, such as in the bardo, it is liberation on the ground. However, in relation to becoming deluded into sentient beings from the ground and then liberating again, although it is also liberating from the ground, it is not liberating without leaving the ground. Therefore, it should be understood that this is different from the way of liberation of Samantabhadra. The unification of the two systems is that on the ground of spontaneous perfection, emptiness and luminosity are inherently present as self-nature and self-radiance. Knowing that the essence of compassion, emptiness, is the Dharmakaya, the self-nature spontaneously perfect is the Sambhogakaya, and the self-essence of compassion manifests as the Nirmanakaya, one becomes enlightened on the ground without moving from self-luminosity. Among them, Samantabhadra is liberated in the essence of original purity without moving from his own place, liberated in the self-nature spontaneously perfect, and liberated in the self-awareness of compassion. Therefore, both appearance and non-appearance return from the distinction, and the essence is one. The three bodies are liberated simultaneously in their own place. Although the previous teachers held different views on these two systems, I believe they are the same. From the perspective of essence, self-nature, and compassion, the essence of non-appearance and emptiness is in the inner space, and the self-nature of luminous clarity manifests as play. These two are in the ground of self-place, luminosity, and self-radiance. The way of manifestation of the compassionate awareness does not hinder samsara and nirvana. Although it appears as faults and virtues in relation to later times, it has never been interrupted in its own time. Knowing one's own nature liberates into virtue. The ground appearance is like camphor, and conditions make it different. The essence will never be cut off at any time. Realizing this principle, one becomes enlightened. Essence and self-nature are the objects to be realized, and compassion manifests as the means to realize. Spontaneous perfection is like a precious jewel, and the fruit abides in its own place. As it is said in the Words of My Perfect Teacher: "In the self-knowing, one and only, samsara and nirvana appear different. Just like camphor, medicine, and poison, medicine and poison appear differently. The great ground of non-duality, although not moving from the state of non-duality, manifests through the power of virtue. Manifesting as many is virtue, and deluded manifestation is described as a fault. When realized, the fault itself is liberated as virtue." Thus it is said. Secondly, the way in which ignorance deludes sentient beings is twofold: generally showing the order of the three kalpas, and specifically explaining the order of the actual way of delusion. The first is that the ground appearance, which is inherently present on the ground of the spontaneously perfect awareness, is the compassion.
Chinese
因为具有能力而自身摇动，向外显现为光芒而被执取，对于错乱计算为三个劫：基础显现从法界未摇动是第一个劫。自身光芒向外明显，错乱与未错乱，未解脱而暂时安住的中间劫，无明实际上没有，只是未认识自性的部分相似存在，是如苗芽的阶段。部分的无明趋向于五光中隐没，但因为没有错乱和产生为有情，所以区分为了不动金刚智慧。称为具有光明的自性。之后产生执取而错乱为有情之时，称为最后的劫。所有这些阶段中，基础自性先前没有错乱，现在没有错乱，之后不可能错乱，法身无垢通透地存在，如太阳没有前后三时的黑暗一样。然而，因缘或者显现为错乱的相，如被云遮蔽，或者如水晶遇到任何布料都会暂时改变一样。如解说续部中所说：种姓之子好好谛听！基础不变是本来成佛的薄伽梵大金刚持，所以先前也未曾错乱，现在也没有错乱，之后也不可能错乱。譬如太阳的精华没有黑暗的基础一样，或者水晶遇到任何因缘，虽然以真实的威力显现，但却没有沾染水晶一样。三个劫也是在那里面说：（238）种姓之子，为了说明那个而宣说的词句：最初基础显现于上方，佛陀安住于下方，那二者之间运用能力，说是中间的劫。因为安住于自己的位置，所以称为不动。不是那个却执着于那个，五光隐没而智慧空虚，说是为不动金刚。因为未能解脱所以是漂泊者。体性光明而未遮蔽，但因为实际上未能显明，所以是不明显具有光明的自性。虽然从基础显现，但不是实际存在。佛陀有情任何一方，中间如苗芽般安住。称为快速产生。那是我在所说的续部中，凡是产生的都要了解。以及，我在所说的所有续部中，说的是最后劫的词句，
English
Because it has the ability, it shakes itself. When it appears outwardly as radiance and is apprehended, the delusion is counted as three kalpas: The first kalpa is when the basic appearance does not move from the dharmadhatu. The intermediate kalpa is when one's own radiance is clearly manifest outwardly, whether one is deluded or not, and remains for a moment without being liberated. Ignorance is not actually present, but there is only a similar aspect of not knowing one's own nature, which is like the stage of a sprout. Although partial ignorance tends to diminish into the five lights, it is distinguished as immovable vajra wisdom because it is not deluded or generated as a sentient being. It is called having the nature of clarity. Then, when grasping arises and one is deluded as a sentient being, it is called the final kalpa. In all these stages, the basic self-nature was not previously deluded, is not deluded now, and cannot be deluded in the future. The dharmakaya remains stainless and transparent, like the sun without darkness in the three times of past, present, and future. However, the appearance of delusion due to conditions or aspects is like being obscured by clouds, or like a crystal changing temporarily when it encounters any cloth. As it says in the Explanatory Tantra: "Son of lineage, listen well! The unchanging basis is the Bhagavan Great Vajradhara, who is enlightened from the beginning. Therefore, he has never been deluded, is not deluded now, and will never be deluded in the future. It is like the essence of the sun having no basis of darkness, or like a crystal that appears with the power of truth when it encounters any condition, but is not stained by the crystal." The three kalpas are also mentioned in the same text: (238) "Son of lineage, words are taught to illustrate that: First, the basic appearance remains above, the Buddha remains below, and the application of skill between the two is said to be the intermediate kalpa. Because it remains in its own place, it is called immovable. By grasping at what is not that, the five lights diminish and wisdom is empty. It is said to be immovable vajra. Because it cannot be liberated, it is a wanderer. Although the essence is clear and unobstructed, because it cannot actually be clear, it is an unclear nature of clarity. Although it arises from the basis, it is not actual. Either a Buddha or a sentient being remains in between like a sprout. It is called quickly arising. Understand that whatever arises in the tantra I have taught. And, in all the tantras I have taught, the words of the final kalpa are spoken."