Tibetan
རྒྱ་མ་འདྲེས་པ་སོ་སོར་གསལ་ཡང་མཚན་མ་རིས་ཅན་གྱི་ཞལ་ཕྱག་དང་གཞི་སྣང་འཁྲུལ་པའི་གོ་མི་འབྱེད་དོ། །ནང་དབྱིངས་ཀ་ནས་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་རང་ས་ཟིན་པ་ལ་བཞི་ལས། ཆོས་སྐུ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་ (༡༣༦)བུའི་སྐུ་ནི། རིག་པ་ཆོས་སྐུས་གཟུགས་སྐུའི་བདག་བྱས་པས་ཆོས་སྐུ་འཇིག་འབྲལ་མེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ་འགགས་པ་མེད་པས་གཡུང་དྲུང་ལྟ་བུའི་ཚེ་ནི་ལོངས་སྐུ་ནང་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་རྟག་པར་གནས་པའོ། །རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་ལས་འདས་པའི་དགོངས་པ་ཆུ་བོའི་གཞུང་ལྟ་བུའོ། །རིག་པ་ལ་གསལ་འགྲིབས་མེད་པ་ནི། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་བ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ཐོབ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་སྦུབས་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་གནས་སོ། །དེ་དག་ནི་གདན་ཆེན་པོ་གཅིག་ལ་འདུག་པའི་མན་ངག །ཞིང་ཁམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་མན་ངག །སྣང་བ་གཅིག་ཏུ་གསལ་བའི་མན་ངག །སྦུབས་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་མན་ངག །སངས་རྒྱས་ལ་ཡུལ་མེད། ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་མེད། འབྲས་བུ་ལ་བདག་མེད། དགོངས་པ་ལ་འཚུན་མེད། དེ་ལས་ཡར་གཤེགས་ཀྱང་དགུང་ལ་ཤུལ་མི་མངའ་བའོ། །རྫོགས་ལྡན་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་གསང་བའི་སྦུབས་བསྟན་པའོ། །དབང་པོ་ཐ་མ་སྲིད་པའི་བར་དོ་ནས། འཁོར་བའི་རུ་བཟློག་པ་ཡུར་ (༡༣༧)བ་རྐང་ཆགས་ལ་ཝ་འཛུགས་པ་ལྟ་བུའི་མན་ངག་ནི། སྲིད་པའི་བར་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་འདིའི་ལུས་དང་བྲལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་རང་སྣང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ནུབ་སྟེ། སྔར་གྱི་བག་ཆགས་ལངས་པས་དྲན་བྱེད་ལུས་ཅན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ། དབང་པོ་ཚང་བ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ། རང་བཞིན་གྱིས་ཉམས་ང་ཞིང་ས་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་པར་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ། བར་དོ་ནང་དང་ལྷའི་མིག་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བ། ལུས་དང་འདུགས་འཚོལ་བ་ལ་བརྩོན་པ་སྟེ། བཤད་རྒྱུད་ལས། ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་སྣང་བ་ལ། །རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མ་སྐྱེས་པས། །སྔར་གྱི་བག་ཆགས་སྣང་བ་ལངས། །སྔོན་འབྱུང་སྲིད་པའི་ཤ་གཟུགས་ཅན། །དབང་པོ་ཀུན་ཚང་ཐོགས་མེད་ལྡན། །རིགས་མཐུན་ལྷ་མིག་དག་པས་མཐོང་། །ལས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཤུགས་ཀྱིས་སྤྱོད། །ལུས་དང་འདུག་ས་འཚོལ་བར་བྱེད། ཁང་བཟངས་རི་སུལ་མུན་རུམ་དང་། །གྲོག་ཕུག་ཕྱིན་པས་སྐྱེ་གནས་ཚུད། །དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་ཡིད་ཀྱི་ལུས། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དུས་སུ་ཤེས་པ་སྔར་བས་བདུན་འགྱུར་གྱིས་གསལ་ (༡༣༨)བས། རྗེས་དྲན་དྲུག་ལས། སྣང་བ་འོད
Chinese
不杂染而各自明了，然不解有相之面容手足与基现之错乱。因内界本来清净之故。觉性安住自地有四：法身无有变异，如金刚（136）之身者，觉性以法身作色身之主，故法身无坏无离。智慧无有阻碍，如雍仲之寿，报身内明之自性恒常安住。常时之等持无有聚散者，是超越座间之意，如河流之延续。觉性无有明暗者，远离一切垢染，故智慧自明，获得如日之精华之身，如住于珍宝之藏中无有迁变。彼等乃安住于一大座之口诀，融入一净土之口诀，于一显现中明了之口诀，汇集于一大藏中之口诀。佛无有处所，智慧无有法，果无有我，意无有伴。从此向上升亦不于空中留有痕迹。所示乃大圆满珍宝秘密藏。从下根器有之有间，返还轮回之势，如于（137）已成之田埂上立桩之口诀者，所谓有间中阴，即离此生之身，法性中阴不识自现之本面，智慧之显现隐没，故往昔之习气生起，有忆念之有情如梦境之显现。根 पूर्ण具足，具足神变，自性怯懦，不于一处安住而周遍游走。中阴内有天眼，故他人不能见，勤于寻觅身体与住处。如续部所云：法性光明之显现中，未生证悟之智慧故，往昔之习气显现生，先起有之血肉身，根 पूर्ण具足无有阻碍，同类天眼清净者见，以业之神变力而行，寻觅身体与住处，往于房屋山洞黑暗处，及至峡谷洞穴即入生处，地狱饿鬼意生身。如是。此时之觉知较前明亮七倍（138），于六随念中，显现光。
English
Without being mixed, they are clear and distinct, yet one does not understand the confusion of the faces and hands with characteristics and the fundamental appearance. It is because the inner sphere is pure from the beginning. There are four aspects to awareness settling in its own place: The body of Dharmakaya, which is immutable, is like a vajra (136). Because awareness, as Dharmakaya, takes possession of the Rupakaya, the Dharmakaya is indestructible and inseparable. Because wisdom is unimpeded, life is like a yungdrung, and the nature of the Sambhogakaya's inner clarity remains constant. The continuous samadhi is without gathering or scattering, and the intention that transcends sessions is like the flow of a river. Awareness is without clarity or obscurity. Because it is free from all impurities, wisdom is self-illuminating, and one obtains a body like the essence of the sun, residing in a precious casket without change. These are the instructions for sitting on one great seat, the instructions for mingling in one pure land, the instructions for clarifying in one appearance, and the instructions for gathering in one great casket. Buddhas have no place, wisdom has no dharma, the fruit has no self, and intention has no companion. Even if one ascends from there, one leaves no trace in the sky. What is shown is the great perfection, the precious secret casket. From the intermediate state of existence of the lowest faculties, reversing the momentum of samsara is like driving a stake into a (137) formed embankment. The instruction is as follows: The intermediate state of existence is the separation from the body of this birth. In the intermediate state of dharmata, one does not recognize the true face of one's own appearance, and the appearance of wisdom fades. Because past habitual patterns arise, sentient beings with memory are like the appearance of a dream. The faculties are complete, endowed with miraculous powers, naturally timid, and wandering everywhere without staying in one place. The intermediate being has inner and divine eyes, so others cannot see it. It is diligent in seeking a body and a dwelling place. As it says in the Tantra: In the appearance of the clear light of dharmata, because the wisdom of realization has not arisen, the appearance of past habitual patterns arises. The fleshly body of existence arises first, the faculties are complete and unimpeded, those with pure divine eyes of the same kind see it, it acts by the power of karmic miraculous powers, it seeks a body and a dwelling place, it goes to houses, mountain caves, dark places, and gorges and caves, and enters the place of birth, the mind-made body of hell beings and hungry ghosts. So it is. At this time, awareness is seven times clearer than before (138). In the six recollections, the appearance is light.
Tibetan
་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། བླ་མའི་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་དྲན་པར་བཤད་པས། ཐ་མའི་རབ་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བློའི་འཁོར་བའི་རུ་བཟློག་སྟེ། ཡི་དམ་ལྷའི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བར་གསུངས། ཐ་མའི་འབྲིང་གིས་ཤར་ཕྱོགས་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཞིང་ཁམས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ལ་སོགས་པ་ཞིང་དག་པ་དང་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། སྐྱབས་འགྲོའི་ཞིང་དེ་དག་ཏུ་གྲོལ་བར་གསུངས། ཐ་མའི་ཐ་མ་རྣམས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་གནད་མཐོང་བའི་ལས་བཟང་པོས་འཕགས་ཏེ། ཕ་མ་དད་ཅན་གྱི་བུ་ཚར་སྐྱེས་ནས་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་སད་དེ་ཆོས་འདི་དང་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའམ། སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔན་འཕྲད་ནས་བར་དོ་མེད་པར་གྲོལ་ལོ། །དེ་དག་གི་ས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དོན་གཉིས་པ་སྒྲོན་མ་དྲུག་གི་གནད་བཅིངས་པ་ལ་དྲུག་ལས། གནས་པ་གཞིའི་སྒྲོན་མ་ནི། གཞི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་འོ་མ་ལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་བཞིན་གནས་ (༡༣༩)ཏེ། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་འགྲོ་ཀུན་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། །ཅེས་པ་དང་། མཚན་བརྗོད་ལས། མི་འགྱུར་ཀུན་འཕྲོ་ཁྱབ་པ་པོ། །ཞེས་པ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་གུར་ལས། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ཅེས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་བཞི་སྦགས་ལས། མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་འོད་ལྔའི་སྙིང་པོ་ཅན། །འགྲོ་བ་ཡོངས་ཀྱི་གཞི་རྩ་མཆོག །ཅེས་སོ། །ཙིཏྟ་ཤའི་སྒྲོན་མ་ནི། སྙིང་ནང་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རང་འོད་དང་བཅས་པ་བུམ་པ་ནང་གི་མར་མེ་ལྟར་གནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཐོག་མ་ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་གཡོས་པར་གནས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། མཚན་བརྗོད་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་མི་གཡོ་བ། །མཆོག་གི་དང་པོ་སྐུ་གསུམ་འཆང་། །ཞེས་པ་དང་། ཀྱཻ་རྡོ་རྗེ་ལས། ལུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གནས། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤང་། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའོ། །ལུས་གནས་ལུས་ལས་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཐིག་ལེ་འདུས་པ་ལས། སེམས་ (༡༤༠)ཅན་དྲན་བྱེད་ཙིཏྟའི་དཀྱིལ། །ཆོས་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས། །ཞེས་སོ། །དཀར་འཇམ་རྩའི་སྒྲོན་མ་ནི། །སྙིང་ནས་མིག་ཏུ་རྩ་དར་དཀར་གྱི་སྐུད་པ་འདྲ་བའི་ནང་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གདངས་འཆར་བ་རྒྱ་སྐར་གྱི་ཉི་ཞུར་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྒྱས་པ་ལས། །ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མར་འབྲེལ་བས་ནི། །ཕྱོགས
Chinese
对于轮涅之轮，以及上师的教诲等等进行忆念讲述。最下等中的上等，通过如幻的智慧之轮的逆转，修持本尊生起次第而获得解脱。最下等中的中等，在东方现喜刹土中，皈依吉祥金刚萨埵等等，对清净刹土及其佛陀的功德进行意念，在这些皈依境中获得解脱。最下等中的下等，凭借见到窍诀的善业而超胜，在具有信心的父母的儿子圆满出生后，业的余势苏醒，与此法相遇，在二十五岁或者三十五岁时相遇，从而无有中阴而获得解脱。这些地、道、果三者的广说已经阐述完毕。第二义，六灯的要点束缚，在六者中，安住之基灯是：基，自性任运成就的佛陀，遍布一切轮涅，如同酥油遍布于牛奶之中一样安住着。（139页）吉祥鬘经中说：善逝藏遍一切众生。名称赞中说：不变普照遍布者。空行母续中说：从珍宝心中显现的，无有佛陀也无有众生。四轮续中说：无生无灭五光之精华，一切有情之根本。如是。心间之灯是：在心间中，身和智慧以及自光一同，如同瓶子中的灯一样安住着。如来藏经中说：一切有情之内，从最初如何存在，就那样不变地安住着。名称赞中说：各自自明不移动，殊胜之最初具三身。饮血金刚中说：身中安住大智慧，一切分别皆断除，遍布一切事物也，身安住非身所生也。明点聚合续中说：有情忆念心之中央，安住三法自性中。如是。白柔脉之灯是：从心到眼睛，在如同白色丝线的脉中，智慧的自光显现，如同星宿的日晕一般。经部偈颂广大释中说：以智慧灯相连故，方。
English
Regarding the wheel of samsara and nirvana, and the instructions of the Guru, etc., it is explained to remember them. The highest of the lowest attains liberation by reversing the wheel of illusory wisdom through the practice of the generation stage of the Yidam deity. The middle of the lowest attains liberation in those fields of refuge by taking refuge in glorious Vajrasattva, etc., in the Pure Land of Manifest Joy in the East, and by contemplating the qualities of the pure land and its Buddha. The lowest of the lowest surpasses through the good karma of seeing the essential points of introduction. When a son of faithful parents is born completely, the remaining force of karma awakens, and encountering this Dharma, encountering it at the age of twenty-five or thirty-five, one is liberated without the bardo. The extensive explanation of these three, ground, path, and fruit, has been taught. The second meaning, the binding of the essential points of the six lamps, among the six: The abiding ground lamp is: The ground, the Buddha of self-existing nature, pervades all of samsara and nirvana, abiding like butter pervading milk (page 139). The Sutra of the Garland of Glory says: The Tathagatagarbha pervades all beings. The Praise of Names says: Immutable, all-pervading, pervader. The Guhyasamaja Tantra says: Apart from the precious mind, there is neither Buddha nor sentient being. The Four Wheels Tantra says: Unborn, uncreated, possessing the essence of five lights, the supreme root of all beings. Thus it is. The lamp of the citta-flesh is: Within the heart, the body and wisdom, together with their own light, abide like a lamp inside a vase. The Sutra of the Tathagatagarbha says: Within all sentient beings, it abides without moving from how it was in the beginning. The Praise of Names says: Each self-aware, unmoving, the supreme first, possessing the three bodies. The Hevajra Tantra says: Great wisdom abides in the body, all thoughts are completely abandoned, it pervades all things, the body abides, not born from the body. The Condensed Bindu Tantra says: In the center of the citta that sentient beings remember, it abides in the nature of the three dharmas. Thus it is. The lamp of the white, soft vein is: From the heart to the eye, in the vein resembling a white silk thread, the self-radiance of wisdom appears, like a halo around a star. The Extensive Sutra Verses says: Because of the connection with the lamp of wisdom, direction.