Tibetan
་བའི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་ཉིད། །མ་རིག་ཀུན་རྟོག་གཟུང་འཛིན་ཕྱི་ཕྱིར་འཕེལ། །སྲིད་པའི་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་རྒྱུན་མི་ཆད། །ལས་ཟད་ལས་ལས་གྲོལ་བའི་སྐབས་ཡོད་དམ། །འདི་ཞེས་སེམས་ལ་བཟང་ངན་འཛིན་པ་ཡོད། །ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དེ་ལྟར་བག་ཆགས་ཉིད། །བཟང་ངན་ལས་ཀྱིས་རིག་ (༦༣)པའི་དོན་ལ་སྒྲིབ། །ས་འདམ་རས་ཀྱིས་ནོར་བུ་བསྒྲིབས་པ་བཞིན། །དགེ་སྡིག་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ངན་སོང་དང་། །བདེ་སྡུག་ཁྱད་པར་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་བྱེད། །འདུས་བྱས་གཡོ་བ་མི་རྟག་འཁོར་བ་པ། །བདེ་འབྲས་ཐོབ་ཀྱང་འགྱུར་ཞིང་སྙིང་པོ་མེད། །དེ་བས་དེ་རྒྱུ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཚུལ། །གང་འདིར་བག་ཆགས་ཆུ་བོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཞི་བ་བདག་མེད་སྒོམ་པར་མཛོད། །ཧོ་ཧོ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་མ། །འདི་ཞེས་མི་འཛིན་བཅོས་བསླད་བྲལ་བ་འདི། །བདག་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དྲི་མ་བྲལ་བ་སྟེ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་དང་དེར་སྐྱོང་། །འཕྲོ་གནས་རིས་མེད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར། །རང་བབས་ངང་དེར་མ་ཡེངས་ཙེན་ནེ་ཞོག །དེ་བས་སླ་བ་འདི་ན་ཅི་ཡོད་ཀྱེ། །བཙལ་དུ་མེད་དེ་འཚོལ་མཁན་ཀུན་དང་བྲལ། །བལྟས་པས་མི་མཐོང་གཞི་རྩ་རྟེན་མེད་པས། །ཡངས་སུ་འཁྲོལ་དུ་རང་བབས་ངང་དུ་བསྐྱུར། །རིག་ལ་སྟོང་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་སེམས། །ཕྱལ་བ་བར་མེད་བར་སྣང་དག་པ་འདྲ། །རེ་དོགས་མེད་པས་གོལ་སྒྲིབ་རང་སར་ (༦༤)དག །དེ་ཉིད་ཤེས་ན་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །ལྟ་བ་དེ་ཡིན་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་དང་བྲལ། །སྒོམ་པ་དེ་ཡིན་རང་དངས་སྟོང་པའི་ངང་། །སྤྱོད་པ་དེ་ཡིན་ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པ་ཉིད། །འབྲས་བུ་དེ་ཡིན་རེ་དོགས་གཉིས་སུ་མེད། །རིག་པ་ཟང་ཀ་ཟད་སར་ཐུག་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྟོགས་ན་ཐམས་ཅད་གཞི་བྲལ་ངང་། །ཚིག་དང་བློ་ཟད་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་འདས། །ཆོས་རྣམས་མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ། །བཏགས་ཀྱང་མེད་དེ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་བཞིན། །རིག་པ་གསལ་དག་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ། །ལྟ་མིན་བལྟས་པས་མཐོང་མིན་ལྟ་མཁན་མིན། །སྒོམ་མིན་བསྒོམས་པས་མཐོང་མིན་སྒོམ་མཁན་མིན། །སྤྱོད་མིན་སྤྱད་པས་མཐོང་མིན་སྤྱོད་མཁན་མིན། །འབྲས་མིན་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་མིན་སྒྲུབ་མཁན་མིན། །རིག་པ་མ་འགགས་རང་སྣང་འཆར་ཚུལ་ལ། །ཀུན་ཡིན་ཕྱོགས་ཙམ་གཞལ་ན་ཐམས་ཅད་ཡིན། །སྣང་ཡིན་སྟོང་ཡིན་ཡོད་ཡིན་མེད་པ་ཡིན། །བདེན་ཡིན་རྫུན་ཡིན་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མེད་ཡིན། །འཁོར་ཡིན་འདས་ཡིན་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཡིན། །བསྐྱེད་ཡིན་རྫོགས་ཡིན་ཐབས་ཡིན་ཤེས་ (༦
Chinese
的根本即是能所执。无明分别能所执，重重增盛。有之乐苦种种不断绝。业尽有从业解脱之时吗？此说心中有执持好坏。如何执持，即如何习气。好坏业障蔽了觉（６３）之义。如泥土布遮盖宝珠。善恶业之习气，使堕恶趣和，乐苦差别如梦境。有为动摇无常是轮回者。得乐果亦变异无有实义。因此彼因是痛苦之生起之理。于此为遣除习气之河流。修空性寂灭无我。霍霍，当下的觉性坦然。不执此说，无有改造错乱之此。自性远离能所执之垢染。是胜义谛之实相，并于彼守护。放任无别，心中不作意。于自住本然之状态，莫散乱，禅定住。此外更易有何者耶？无有可寻，远离一切寻者。视亦不见，无有根基故。宽坦舒放，于自住本然中放任。觉与空性，无有可指认之心。平坦无间，如虚空清净。无有希忧，故错乱垢染自清（６４）净。知彼即是精要之瑜伽。见解是彼，空明离戏论。修持是彼，自明空性之状态。行持是彼，六识任运自如。果是彼，无有希忧二者。觉性坦然，穷尽之处。如是了悟，则一切无有根基之状态。言词与心穷尽，超越根识之行境。诸法唯是名言，唯是符号假立而已。假立亦无有，如虚空之体性。觉性光明清净，于自生本智中。非见，视亦不见，非见者。非修，修亦不见，非修者。非行，行亦不见，非行者。非果，不成就果，非成就者。觉性无碍，于自显现之生起方式上。皆是，略微衡量，则一切是。显现是，空性是，有是，无有是。真是，假是，二者是，二者非是。轮是，涅槃是，有寂平等性是。生起是，圆满是，方便是，智慧是（６
English
The root of all is the grasping of subject and object. Ignorance and conceptualization of subject and object increase again and again. The various joys and sorrows of existence never cease. Is there a time when karma is exhausted and one is liberated from karma? This saying, in the mind there is grasping of good and bad. How one grasps, so are the habitual tendencies. Good and bad karma obscures the meaning of awareness (63). Like a jewel covered by mud and cloth. The habitual tendencies of virtuous and non-virtuous karma cause suffering in the lower realms, and the differences between happiness and suffering are like dreams. Conditioned things are moving, impermanent, and cyclical. Even if one obtains the fruit of happiness, it changes and has no essence. Therefore, that cause is the way in which all suffering arises. Here, in order to reverse the river of habitual tendencies. Meditate on emptiness, peace, and selflessness. Ho Ho, the present awareness is naked. Not grasping this saying, this is without fabrication or corruption. The self-nature is free from the defilement of grasping subject and object. It is the reality of ultimate truth, and one should abide in it. Without bias, without mental fabrication. In that natural state, without distraction, rest in meditative equipoise. Is there anything easier than this? There is nothing to seek, it is free from all seekers. It is not seen by looking, because it has no foundation or basis. Relax and let go, in the natural state. The mind that is aware and empty, without any defining characteristics. Flat and without interruption, like the purity of space. Without hope or fear, so mistakes and obscurations are purified in their own place (64). Knowing that is the yoga of essence. The view is that, empty and clear, free from elaboration. The meditation is that, the state of self-luminous emptiness. The conduct is that, the six consciousnesses are naturally free. The result is that, there is no hope or fear. Awareness is naked, it reaches the end. If one realizes this, then everything is without a basis. Words and mind are exhausted, transcending the realm of the senses. All phenomena are only names, only symbols, merely labels. Even labeling is non-existent, like the nature of space. Awareness is clear and pure, in the self-born primordial wisdom. Not seeing, not seen by looking, not a seer. Not meditating, not seen by meditating, not a meditator. Not acting, not seen by acting, not an actor. Not a result, not accomplishing a result, not an accomplisher. Awareness is unceasing, in the way self-appearance arises. It is everything, if measured even slightly, then it is everything. Appearance is, emptiness is, existence is, non-existence is. Truth is, falsehood is, two is, non-duality is. Samsara is, nirvana is, the equality of existence and peace is. Generation is, completion is, method is, wisdom is (6