Tibetan
།ཐམས་ཅད་ཕྱམ་གདལ་ཀུན་བཟང་དགོངས་པར་ཕྱིན། །ཧོ་ཧོ་དེ་འདྲ་ལོས་ཀྱང་དགོད་རེ་བྲོ། །གཏད་མེད་ཡུལ་ལ་ངེས་མེད་སྣང་བ་ཤར། །འཛིན་མེད་རིག་པ་རྒྱ་ཡན་ཕྱོགས་བྲལ་ཏེ། །གང་ལྟར་ཤར་ཡང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས། །གང་ཡིན་ཀུན་ཡིན་གཟའ་གཏད་མེད་པར་གྲོལ། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ནང་གི་སྣང་བ་བཞིན། །གཉིས་སུ་བཟུང་དུས་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །གཟུང་འཛིན་མི་དམིགས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བ་བྲལ། །སྣང་སེམས་གཞི་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངང་། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཡེ་བབས་ལྷུག་པ་ལ། །སྤང་གཉེན་ཞེན་པས་བླང་དོར་མ་ཕྱེད་པར། །གང་ལྟར་ཤར་བ་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག །ཞེན་འཛིན་འཆིང་བའི་གཟེབ་ཡིན་འཁོར་བ་ཡིན། །འཛིན་མེད་རིག་པའི་བབས་ཡིན་མྱང་འདས་ཡིན། །འཁོར་འདས་རིག་པར་འུབ་ཆུབ་སྤང་བླང་མེད། །དགག་སྒྲུབ་རྣལ་མར་འུབ་ཆུབ་བླང་དོར་མེད། །ཚོགས་བརྒྱད་སེམས་སུ་འུབ་ཆུབ་གཞི་རྩ་མེད། །འཛིན་རྟོག་རང་ཡལ་བར་སྣང་བྱུ་རྗེས་འདྲ། །ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་ཆུ་དང་དབའ་རླབས་འདྲ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་རྨི་ལམ་ (༥༩)ཡུལ་སེམས་འདྲ། །ཡུལ་སྣང་སྟོང་པ་ཆུ་ཟླ་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ། །འགྱུ་བ་དངོས་མེད་བར་སྣང་སེར་བུ་འདྲ། །རང་ཡལ་རྗེས་མེད་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་འདྲ། །རིག་པ་སྟོང་སངས་ནམ་མཁའ་དག་པ་འདྲ། །ངང་དངས་རང་གནས་རྒྱ་མཚོ་དངས་པ་འདྲ། །འགག་མེད་རང་ཤར་མེ་ལོང་དག་པ་འདྲ། །རིག་སྟོང་ཟང་ཀ་ཤེལ་གོང་དྲི་མེད་འདྲ། །འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་རང་གདངས་འོད་ལྔ་འདྲ། །ཐུགས་རྗེའི་རོལ་པ་ཕྱིར་གསལ་ཡུལ་སྣང་འདྲ། །འཁོར་འདས་རང་སྣང་རྨི་ལམ་སྣང་བ་འདྲ། །དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་མཁའ་དབྱིངས་སྣོད་བཅུད་འདྲ། །འཁྲུལ་སྣང་རང་སངས་རྨི་ལམ་སད་དང་འདྲ། །ནང་དབྱིངས་རྣམ་དག་གནམ་གང་ཟླ་བ་འདྲ། །ཀ་དག་ཆོས་སྐུ་དྲི་མེད་ནམ་མཁའ་འདྲ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་ཡིན། །ངང་ཡིན་ཡེ་ཡིན་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་ཡིན། །གཏང་གཞག་དམིགས་བསལ་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པ་ཡིན། །གང་ཡིན་ཀུན་ཡིན་རང་བབས་ཆེན་པོ་ཡིན། །གཟོ་མེད་རེ་དོགས་བཅོས་ལྷད་མེད་པར་ཞོག །ངང་ཡིན་ཡེ་ཡིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་གྲོལ། །བདེའོ་ (༦༠)གསལ་ལོ་མི་རྟོག་མཐའ་དབུས་མེད། །རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བའི་རྒྱ་ཡན་ཁོང་ནས་འཆར། །རེ་དོགས་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རིག་པ་གཅེར་བུ་ལྷིངས་པ་ཟང་ཀ་མ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་བློ་ལས་འདས་པའི་དོན། །གང་ཡིན་མངོན་འགྱུར་གདོད་མའི་ཟད་སར་ཕྱིན། །ཀྱེ་ཧོ་ཆོས་ཉིད་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་། །རང་བཞིན་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ནམ་
Chinese
一切平等普贤意，哈哈如此真可笑。 无标境上无定现，无执觉性广阔离方。 无论何显不成彼，凡是皆是无执解脱。 如似梦中诸显现，执二之时不成一。 能取所取不可得，本空无根无基处。 显现心识离基性，大圆满之自性中。 庸常意识本具任运，不辨取舍于取舍执。 无论何显任其如是，执取束缚乃是轮回。 无执觉性之本性，即是寂灭涅槃也。 轮涅觉性遍入无取舍，断立实相遍入无取舍。 八识心识遍入无基处，执念自灭虚空彩虹同。 显解无别水波浪，能取所取二无别梦境(59)境心同。 境现空性如水月，幻影阳焰亦相同。 动摇无实如空雹，自灭无迹如空云。 觉性空明如净空，自性清净如净海。 无碍自显如净镜，觉空明朗如净晶。 光明任运自性光，五彩光芒亦相同。 悲心妙用外显境，轮涅自现梦境同。 不离法界如虚空，器情世间亦相同。 迷现自解如梦醒，内界清净如满月。 原始法身如净空，如是知者乃智者。 自性本然原始本然，即是大光明之本性。 舍弃安住分别念，无有收放之取舍。 凡是皆是自性本然，即是大任运之本性。 无作希惧无有勤作，安住于无有矫饰中。 自性本然原始本然，于大圆满中得解脱。 乐哉(60)明哉无念无边际，离勤作之广阔自内生。 无有希惧之法身，自然成就而显现。 赤裸觉性寂止明朗，心与心所超离心识义。 凡是显现原始穷尽，奇哉法性广大之界中。 自性无有勤作之虚
English
All equally reach Samantabhadra's intention, Ho ho, such is indeed laughable. In the unfixated realm, unfixed appearances arise, Unclinging awareness is vast, free from direction. However it appears, it does not become that, Whatever is, is all, liberated without fixation. Like appearances within a dream, When grasping at duality, it does not become one. Grasper and grasped are unfindable, Primordially empty, rootless, baseless. Appearances and mind are rootless, In the nature of the Great Perfection. Ordinary consciousness is naturally present, relaxed, Without distinguishing acceptance and rejection due to clinging to friends and enemies. However it appears, let it be as it is, Clinging and grasping are the trap of samsara. The nature of unclinging awareness is nirvana, Samsara and nirvana are all-pervasive in awareness, without acceptance or rejection. Affirmation and negation are all-pervasive in reality, without acceptance or rejection, The eight consciousnesses are all-pervasive in mind, without basis or root. Grasping and conceptualization self-vanish, like a rainbow in the sky, Arising and liberation are inseparable, like water and waves. Grasper and grasped are non-dual, like dream (59) objects and mind, Objective appearances are empty, like a water moon, mirage. Movement is unreal, like hail in space, Self-vanishing, without trace, like clouds clearing in the sky. Awareness is empty and clear, like a pure sky, Its nature is clear, naturally abiding, like a clear ocean. Unobstructed, self-arising, like a clear mirror, Awareness-emptiness is clear, like a flawless crystal ball. Luminous, spontaneously present, its own radiance, like the five lights, The play of compassion, outwardly clear, like objective appearances. Samsara and nirvana are self-appearing, like dream appearances, Unmoved from the expanse, like space, the container and its contents. Deluded appearances self-liberate, like waking from a dream, The inner expanse is completely pure, like a full moon. Primordial purity, the Dharmakaya, is like immaculate space, Knowing this, one is a wise person. Its nature is such, primordially such, it is the Great Luminosity, Without giving up or holding, without special focus, without contraction or expansion. Whatever is, is all, it is the Great Natural State, Without contrivance, hope, or fear, remain without fabrication. Its nature is such, primordially such, liberated in the Great Perfection, Blissful (60), clear, non-conceptual, without beginning or end. Vastness, free from effort and striving, arises from within, The Dharmakaya, without hope or fear, is spontaneously accomplished. Naked awareness is still and clear, The meaning beyond mind and mental events. Whatever is manifest, reaches the exhaustion of the primordial, Kye ho, in the expanse of the vast nature of reality. The nature is without contrived falsehood.
Tibetan
མཁའ་ལ། །གཏང་བཞག་འགྲོ་འོངས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ཉི་ཟླ་ཤར། །བདེ་གསལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་གྱིས་ལྷུན་གྱིས་ཞོག །དངས་གསལ་གཡོ་བ་མེད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལ། །སྣང་གསལ་སྒོ་ལྔ་མ་འགག་གཟུགས་བརྙན་ཤར། །དབའ་རླབས་རྙོག་པ་མེད་པའི་ངང་དེར་ཞོག །ཡིན་ལུགས་གཏིང་མཐའ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་། །གྲུབ་གསལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་རི་བོ་ལ། །རྣལ་གཞག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དགོངས་པ་ཤར། །ལྷུན་གཞག་ཡེ་ནས་དག་པའི་ངང་དེར་གྲོལ། །རེ་དོགས་སྤང་བླང་ཟད་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་། །གཞི་དག་གདོད་ནས་དག་ (༦༡)པའི་འབྲས་བུ་རྙེད། །ཡིན་ལུགས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དགོངས་པ་ཡིན། །རང་བཞག་བསམ་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་དེ། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བར་ལྷུན་གྱིས་ཞོག །ངང་དེར་གནས་ན་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སྟོང་གསལ་འགག་པ་མེད་ཀྱིས་གང་བདེར་ཐོང་། །ཆེད་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་ན་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །བདག་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ཀྱང་བོར་ལ་ཐོང་། །ཡིན་མིན་ངོས་གཟུང་མེད་ན་གདོད་མའི་ངང་། །སྣང་སེམས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་གང་བབས་ཞོག །རེ་བཅས་འཇུར་བུས་བཅིངས་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག །མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་བཟང་ཡང་གཤིས་ལ་ཐོང་། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་མེད་ན་རྣལ་མའི་དོན། །རྒྱ་ཡན་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཀྱང་གང་བདེར་ཐོང་། །ཕྱི་ནས་དག་པར་འདོད་ན་འཁྲུལ་པའི་བློ། །ནམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱིས་དམིགས་གཏད་བཤོལ། །སྤང་བླང་རེ་དོགས་མེད་ན་གདོད་མའི་དབྱིངས། །ཆོས་སྐུའི་རང་མལ་ཡིན་གྱིས་རྩོལ་སྒྲུབ་བཤོལ། །ཀྱེ་ཧོ་ཆོས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རྩེ། །ངེས་པའི་དོན་ལ་བདག་གཞན་འཁོར་འདས་མེད། །སྤང་གཉེན་རེ་དོགས་འབད་རྩོལ་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །རྒྱུ་ (༦༢)འབྲས་ཐེག་པས་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །མཁའ་ལ་ཡོད་མེད་བྱིས་པས་རྩོད་པ་བཞིན། །བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་རེག །དྲང་ངེས་ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱིས། །སྤྲོས་བྲལ་སྙིང་པོའི་དེ་ཉིད་ནམ་ཞིག་མཐོང་། །མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིས། །རྣལ་མའི་སེམས་ཉིད་མཐོང་བའི་སྐབས་ཡོད་དམ། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་དྲི་མས་མ་ཆོག་པར། །ད་དུང་ཀུན་བརྟགས་གྲུབ་མཐའི་གཟེབ་ཀྱིས་བཅིངས། ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་སྲིད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ལས། །ཐར་པ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ར་བས་བསྐོར། །རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་ཀུན་ནས་གཅད་དཀའ་བས། །རང་བཞིན་སྔོན་ནས་གོམས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་བདེན་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཀྱེ་མ་འཁོར
Chinese
于空中，舍弃安住去来之菩提心，远离思言戏论之日月升起，遍布乐明无念之光明，自生智慧任运而住。于澄澈无动之大海中，显明五根不灭之影像现，于无有波涛浑浊之状态而住，见实相无有边际之体性。于坚固明朗无变之山岳上，现起无二真实之见解，于本自清净任运安住之状态中解脱，见希望恐惧取舍灭尽之体性，获得基础清净本初清净(61)之果。是实相显现之见解，彼离思之自性安住之觉性，于无有局限偏颇中任运而住，安住于彼状态中一切皆法身，于空明无碍中随心所欲放任。若有特意执着则为束缚之因，虽是无我离戏亦当舍弃放任，若无是与非之执取则为原始之状态，显现心识如何皆随其自然安住。若以希望之绳索束缚则颠倒错乱，纵然无散乱之禅定亦当放于本性中，若无散乱与不散乱则为真实之义，纵然放纵于外境亦当随心所欲放任。若欲从外而清净则为错乱之念，何时亦无成就故当停止执着，若无取舍希望恐惧则为原始之界，是法身之自性本位故当停止勤作修持。嗟呼！法性金刚心之顶端，于究竟之义中无有自他轮回涅槃，舍弃亲疏希望恐惧勤奋努力皆为束缚之因，以因(62)果乘如何证悟彼性？如孩童争论空中之有无，于无有破立之义如何触及？以依赖正谬经论之分别心，何时能见离戏精要之彼性？以现量比量之量度，有能见真实心性之时吗？尚未满足于无始习气之垢染，如今又以分别宗派之匣子束缚。从三界六道有情之轮回城市中，以无有解脱之习气围墙围绕，由分别念之网难以斩断，对于自性先前串习之众生，法性意义之真理如何进入？噫！轮回
English
In the sky, the bodhichitta that has no giving up, abiding, going, or coming, the sun and moon rise, free from thought, speech, and elaboration, pervaded by the light of bliss, clarity, and non-thought. May the self-arisen wisdom spontaneously abide. In the clear and unwavering ocean, the unobstructed reflections of the five senses appear. May it abide in that state free from turbulent waves and turbidity. Seeing the essence of reality that has no bottom or end. On the steadfast, clear, and unchanging mountain, the realization of non-duality arises. May it be liberated in that state of spontaneous abiding, primordially pure. Seeing the essence of hope, fear, acceptance, and rejection exhausted. Finding the fruit of the ground being pure, primordially pure (61). It is the realization of the manifest reality. That self-abiding awareness, free from thought, may it spontaneously abide, free from limitation and bias. If abiding in that state, all is the Dharmakaya. In emptiness and clarity, without obstruction, let it go as you please. If there is deliberate fixation, it is the cause of bondage. Although it is selflessness and freedom from elaboration, still abandon and let go. If there is no grasping of right or wrong, it is the primordial state. However appearances and mind arise, let them abide as they come. If bound by the rope of hope, it is upside down and confused. Even if the samadhi is good without distraction, let it go into its nature. If there is neither distraction nor non-distraction, it is the real meaning. Even if indulging in external objects, let it go as you please. If you want to purify from the outside, it is a deluded mind. Since there is never any accomplishment, abandon fixation. If there is no acceptance, rejection, hope, or fear, it is the primordial space. It is the self-abiding place of the Dharmakaya, so abandon effort and practice. Alas! The pinnacle of the Dharmata Vajra Essence. In the definitive meaning, there is no self, other, samsara, or nirvana. Abandoning friends and enemies, hope and fear, effort and striving are all causes of bondage. How does the causal (62) vehicle realize that very nature? Like children arguing about the existence or non-existence in the sky. How can one touch the meaning that has no rejection or establishment? With the discriminating mind that relies on correct and incorrect scriptures, when will one see that very nature of the essence free from elaboration? With the valid cognition of direct perception and inference, is there ever an opportunity to see the real nature of mind? Not satisfied with the stains of beginningless habitual tendencies, now still bound by the box of conceptualized philosophical tenets. From the city of existence of the three realms and six classes of beings, surrounded by the wall of habitual tendencies that have no liberation. Since the web of conceptualization is difficult to cut through completely, how does the truth of the meaning of Dharmata enter into beings who are habituated to their nature from before? Alas! Samsara.