Tibetan
བཟུང་མེད་པར་མཐོང་། །གསང་བ་རང་རིག་ལ་བལྟས་པས་སྟོང་གསལ་ཀ་ནས་དག་པར་མཐོང་སྟེ། ལྟ་བ་ལ་ཟློས། འཁྲུལ་གཞི་ཁུངས་རྡིབ། ཆོས་སྐུ་རང་མལ་ཟིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་ལྟ་ལུགས་ནི་དང་པོ་ཡུལ་དུ་ལམ་གྱིས་སྣང་དུས་ཆོས་ཅན་སྤྱི་ལ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཅོག་བཞག་གིས་ཤེས་པས་ཆེར་བལྟས་པས། མེད་ལ་སྣང་བ་དཔྱད་ར་ཞིག་པ་སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་མཐོང་བས། འཁྲུལ་སྣང་དོན་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་བཟློག་པ་མེད་པར་ཤེས་པས་བློ་བདེའོ། །དེ་ནས་ཡུལ་སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་ལ་འདི་དང་འདིའོ་སྙམ་དུ་དེས་དུས་ཆོས་ཅན་དུམ་བུ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་མིག་གང་ཤེས་ཐད་ཀ་དེར་ཅོག་བཞག་ལ་བཏང་བས། ཡུལ་མེད་སྟོང་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་མཐོང་ (༣༣༡)བས། རིག་སྟོང་རང་སྣང་གི་རོལ་པར་རྟོགས་ཏེ། འཁྲུལ་འཛིན་ཡུལ་མེད་སྟོང་པར་མཐོང་བས་རིག་པ་ལ་ལས་དང་བག་ཆགས་མེད་པར་མཐོང་བས་བློ་བདེའོ། །རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཅན་མཚན་མར་སྣང་བ་ལ། །མིག་དང་དབང་པོ་མ་འགགས་པས། །སེམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལེགས་པ་ཡིན། །རང་གི་རིག་པ་གསལ་བ་ཡིས། །ཆོ་འཕྲུལ་ཕྱི་ཡི་སྣང་བ་སྟེ། །རྟོག་མེད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ལ། །རང་བྱུང་ཆེན་པོར་ཤེས་གྱུར་ན། །ཆོས་ཅན་ལྟ་བའི་ལྟ་བའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། །དམིགས་པར་སྣང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ། །རང་བཞིན་མེད་པར་གང་གོམས་པ། །འདིས་ནི་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད། །ཅེས་སོ། །ནང་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་མེད་དུ་ཕྱམ་གྱིས་སོང་སྟེ། རྗེས་སྟོང་པར་རང་གནས་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། བར་མེད་སྟོང་པའི་ངང་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཡུལ་སྣང་རྣམས་ཁྲ་ལམ་མེ། ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ངོས་བཟུང་མེད་པར་སང་ངེ། ཕྱི་ནང་རིས་མེད་ (༣༣༢)སྒྱུ་མ་རང་སྣང་དུ་རྟོགས་པས་གཟུང་འཛིན་ཞིག་པའི་རང་སྣང་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་སུ་རྗེན་ནེ་བྱུང་སྟེ་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཡལ་བའི་དུས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་ལས། །ནང་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་བལྟས་པས། །ངོ་བོ་རང་བཞིན་སྒྱུ་མར་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །གསང་བ་རིག་པ་ལ་བལྟ་བ་ནི། དེ་ལྟར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་རང་ངོ་ལ་ ཆེར་གྱིས་བལྟས་པས། གཏད་མེད་ཟང་ཁ །རྗེས་མེད་རང་ཡལ། ཕྱམ་ཕྱམ་རིས་མེད། འདི་ཡིན་འདི་མིན་གྱི་རྩིས་གདབ་མེད་པ་རང་གསལ་རྗེན་པར་སལ་ལེ་བ་གཅིག་མཐོང་བས་དེ་ཁོ་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་རང་མལ་དུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གསང་བ་རྒྱལ་པོའི་ལྟ་བ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས། དབྱིངས་སྟོང་པའི་ངང་ན་རིག་པ་རང་གསལ་དུ་གནས་པས། དབྱིངས
Chinese
无所执着地观见。秘密自性觉性观视时，空明显现，从初始即清净，于见解中回遮。错谬之基崩溃，称为法身安住自处。彼见解之方式为，首先于境显现为道时，于法之总相上，以智慧之眼仔细观视，无而显现，如幻觉或梦境之显现般观见，了知错乱显现实则不存在，从而于三界中无有回遮，知晓后心生安乐。之后于各别之境上，于此时此刻，于法之片段上，以金刚之眼，于所知之当下仔细观视，观见境无，为空性之神变，了知为明空自显之游舞，错乱执着观见为境无空性，观见觉性无有业与习气，从而心生安乐。自显中云：法显现为相，眼与根未遮止，是为心之善妙见解。以自之觉性明晰，神变乃外之显现，于无分别明晰之自性中，若知为自生大者，即是观法之见解。又如日月和合中云：于显现为对境之诸境上，若习惯于无自性，此即显空无二。如是内之法性，以外境无有而消逝，随后于空性中安住一处，于无间空性之状态中专注观视，非无有，境之显现历历在目；亦非有，无有可执之相，内外无别，了知为幻化自显，从而能所二取消逝，自显法尽，于超离心识中赤裸显现，是为执着于法之念头消逝之时。猛烈转变中云：内观法性时，本体自性观为幻化。如是观视秘密觉性，于能安住之觉性自性中仔细观视，无有目标，空空荡荡，无有踪迹，自然消逝，无有分别，无有此是彼非之计较，自明赤裸，清晰可见，彼即是自生之智慧，法身安住自处之显现，是为秘密之王见解，法性现量之智慧。于空性之界中，觉性安住于自明之中，界
English
Seeing without grasping. When looking at the secret self-awareness, emptiness and clarity are seen as pure from the beginning. It is a refutation in view. The basis of delusion collapses, and it is called Dharmakaya abiding in its own place. The way of seeing is that when the realm first appears as a path, generally on the Dharma, with the eye of wisdom, looking closely with knowledge, seeing the appearance of non-existence as a collapse of examination, like the appearance of illusion or dream, realizing that the deluded appearance does not exist in reality, thus knowing that there is no turning back in the three realms, and being happy. Then, in the details of each realm, thinking this and that, at that time, the Dharma is fragmented. With the Vajra eye, directly at what is known, looking closely, seeing the realm as a magical display of emptiness (331), realizing it as the play of self-appearance of awareness and emptiness, seeing the deluded grasping as realm-less emptiness, seeing that awareness has no karma and imprints, and being happy. From Self-Arisen: When Dharma appears as a sign, the eye and senses are not blocked, it is a good view of the mind. With the clarity of one's own awareness, the magical display is the outer appearance. In the nature of non-conceptual clarity, if one knows it as the great self-born, it is the view of seeing the Dharma. Also, from the Union of Sun and Moon: On the realms that appear as objects, if one is accustomed to non-self-nature, this is the inseparability of appearance and emptiness. In this way, the inner Dharma nature goes away without the outer realm, and then remains in one's own place in emptiness. Looking intently at the state of uninterrupted emptiness, it is not non-existent, the appearances of the realms are clear; it is not existent, there is no recognizable form, inside and outside are inseparable (332), realizing it as illusory self-appearance, thus the grasped and the grasper disappear, the self-appearance is exhausted, and it appears naked in transcendence of mind, it is the time when clinging to Dharma vanishes. From the Extreme Transformation: When looking at the inner Dharma nature, the essence of self-nature is seen as illusion. Thus, looking at the secret awareness, looking closely at the nature of the abiding awareness, without support, empty, without trace, naturally disappearing, without distinction, without the calculation of this or that, self-luminous, naked, clear, seeing that it is the self-born wisdom, the Dharmakaya is clear in its own place, it is the view of the secret king, the wisdom of the manifest Dharma nature. In the realm of emptiness, awareness abides in self-luminosity, realm