Tibetan
་པ་བརྗོད་དེ། ཐལ་བའི་ཁུང་དུ་བོར་བ་ལས། ཞག་གསུམ་དུས་གཡོ་བ་དང་། འོད་ཟེར་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མཉེས་པར། ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་གི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་མཐོང་བས། ངོ་མཚར་སྐྱེས་ནས་གསོས་ཏེ། ལོ་བདུན་ནས་ཆོས་རྣམས་རང་ཤར་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། ཨུ་རྒྱན་དུ་བྱོན་ཏེ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་དང་རྩོད་པས་རྒྱལ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པར་གྲགས་ (༡༤)པ་ལ་རྒྱལ་པོ་དགྱེས་པས་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡུམ་གྱིས་རོ་ལངས་ཐལ་མདོག་དང་། ཡུལ་མིས་རོ་ལངས་བདེ་བ་དང་། པཎྜི་ཏས་པྲཛྙཱ་བྷ་ཝ་ཞེས་གསོལ་ཏེ། མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཞིར་བྱུང་བ་ནི། སྔར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བཅུ་གཉིས་ལས་ཆོས་ཉན་དུས། སྐྱེ་བ་བཞིའི་ལུས་ཀྱི་འདུན་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་རི་བོ་ཉི་མ་རབ་ཏུ་སྣང་བྱེད་དུ་བྱོན་ཏེ། ལོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས། མ་ལ་ཡ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པར་སྤུངས་པའི་རྩེ་མོར་བྱོན་ནས། སྔར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཐོས་པའི་སྡེ་སྣོད་དང་། རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་དུ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཐུགས་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཡི་གེར་བཀོད་དེ། མཁའ་འགྲོ་མ་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་ཕུག་ཏུ་བཞུགས་ནས། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་དུར་ཁྲོད་བསིལ་བ་ཚལ་དུ་གཤེགས་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ན། ཡབ་བྲམ་ཟེ་ལེགས་ལྡན་སྟོན་པ་དང་། (༡༥)ཡུམ་སྣང་བ་སྒྲོན་མའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་ཞིག་བཞུགས་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ལུང་བསྟན་པ། ཀྱཻ་རིགས་ཀྱི་བུ་འབྲས་བུ་ཚེ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ན་དུར་ཁྲོད་བསིལ་བའི་ཚལ་དུ་སོང་ཞིག་ཅེས་ཐོས་མ་ཐག་བྱོན་པས། སློབ་དཔོན་དང་མཇལ་ནས་ལོ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔའི་བར་དུ་ཆོས་ཉན་ཏེ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་དེའི་བྱང་ཤར་ཆུ་བོ་དན་ཏིག་གི་མགོར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཚེ། གདུང་བའི་སྨྲེ་སྔགས་ཕྱུང་པ། ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་ཀྱེ་མ་ཀློང་། སྟོན་པ་སྒྲོན་མེའི་འོད་ནུབ་ན། །འཇིག་རྟེན་མུན་པ་གང་གིས་སེལ། །ཞེས་བརྗོད་པས། ནམ་མཁའ་འོད་ཕུང་གི་དཀྱིལ་ནས་ཕྱག་གཡས་པའི་གྲུ་མོ་མན་ཆད་ཕྱུང་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གྱི་ཟ་མ་ཏོག་སེན་གང་བ་ཞིག་འཕང་བ། འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཕྱག་ཏུ་བབས་པ་ཞལ་ཕྱེ་བ་ལས། ཚིག་གསུམ་གནད་དུ་བརྡེགས་པའི་ཞལ་ཆེམས་གཟིགས་པ་ཙམ་གྱིས་སློབ་དཔོན་དང་རྟོགས་པ་མཉམ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རང་བཞིན་རྫོགས་ (༡༦)པ་ཆེན་པོ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ། སེམས་སྡེ། ཀློང་སྡེ། མན་ངག་གི་སྡེ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། མན་ངག་གི་སྡེ་ལ་ཡང་བཤད་རྒྱུད་དང་། སྙན་རྒྱུད་དུ་ཕྱེ་བའི་སྙན་རྒྱུད་མཆན་དུ་བཏབ་ནས། བཤད་རྒྱུད་གཏད་པའི་སྣོད་མ་རྙེད་པས། དཔེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་ཕ་བོང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གམ་གྱིས་བཏབ་པའི་འོག་ཏུ་སྦས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་སོ་ས་གླིང་དུ་དགོངས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱ་ནག་པོའི་ཡུལ་ཤྭ་ཁྱམས་གླིང་ཞེས་བྱ་བ་ན། ཡབ་ཁྱིམ་བདག་དགེ་བ་ལྡན་པའི་ཡིད་ཅན་དང་། ཡུམ་སྣང་གསལ་མཁྱེན་མའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་སེང་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་མཁས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སྔར་བཞིན་སོ་ས་གླིང་དུ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས་བྱོན་པས། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་དང་མཇལ་ཏེ། ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ཆོས་ཉན་ཏོ། །དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་རྩེ་མོར་སློབ་དཔོན་ལྷག་མེད་དུ་གཤེགས་པ་ལ་སྔར་བཞིན་སྨྲེ་སྔགས་ཕྱུང་བས། ནམ་མཁའ་འོད་ཕུང་གི་དཀྱིལ་ནས་སྒོམ་ཉམས་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བཞིན་བབས་ (༡༧)པ་གཟིགས་པས་རྟོགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཤྲཱི་སིདྷ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་ནས་དཔེ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། རྒྱ་ནག་པོ་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་ཤིང་དྲུང་གི་བྲག་ཁང་འབྲེལ་མར་བྱོན་ནས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེའི་སྐོར་ལ་ཕྱི་ནང་གསང་བ། བླ་ན་མེད་པའི་སྐོར་དང་བཞིར་ཕྱེ་ནས། སྐོར་དང་པོ་གསུམ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་དོན་དུ་གཏེར་དུ་སྦས། ཕྱི་མ་བཅངས་པ་ལས། མཁའ་འགྲོ་མས་ལུང་བསྟན་ནས། དེ་ནས་བཀྲ་ཤིས་ཁྲི་སྒོའི་ལྷ་ཁང་དུ་སྦས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བསིལ་སྦྱིན་དུ་དགོངས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱ་གར་ནུབ་ཕྱོགས་གླང་པོ་སྒང་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ན། ཡབ་ཁྱིམ་བདག་བདེ་ལྡན་འཁོར་ལོ་དང་ཡུམ་གསལ་རིག་མའི་སྲས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་མ་ལ་མི་ཏྲ་དང་། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀ་མ་ལ་ཡི་གྲོང་ཁྱེར་ན། ཡབ་གདོལ་པ་ཤན་ཏིང་ལག་པ་དང་། ཡུམ་དགེ་སེམས་མའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་བཞུགས་པས། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་འདམ་བུའི་ཚལ་དུ་སྐྱོ་སངས་ལ་བྱོན་པར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ལུང་བསྟན་པ།
Chinese
说罢，便将其投入灰烬坑中。三天后，人们看到坑中出现震动和耀眼的光芒，便前去查看，发现其中充满了令人愉悦的事物。诸天和仙王们也看到了这一景象，感到惊奇，便对其进行供养。七年后，他无需学习便自然通晓一切佛法。之后，他前往邬金（今巴基斯坦境内斯瓦特山谷），与班智达们辩论并获胜，被誉为是佛陀的化身（14）。国王对此非常高兴，赐予他“极喜金刚”之名；母亲称他为“尸陀林灰发”；当地人称他为“尸陀林乐”；班智达们称他为“般若婆瓦”。就这样，他获得了四个不同的名字。这是因为他过去在十二化身处听法时，由四种转生之身的愿力所化现的缘故。之后，他前往北方的日耀山，在那里进行了三十二年的禅定。然后，他前往堆积如山的马拉雅珍宝之顶，将过去从诸佛那里听闻的经藏和珍贵的密续，特别是六十四万种大圆满自性解脱的法门记录下来，并将它们保存在空行母无法显现的山洞中。之后，他前往金刚座（菩提伽耶）东北方的尸陀林寒林，向空行母们传授佛法。当时，在金刚座西方的名为“二阶”的城市中，住着一位名叫妙吉祥友的大导师，他是婆罗门列登顿巴之子（15），母亲名为光明灯。这位导师精通所有知识领域。文殊菩萨曾预言说：“嘿！种姓之子，如果你想在一生中成就佛果，就去尸陀林寒林吧！”他一听到这个预言，便立即前往。他拜见了上师，并听闻了七十五年的佛法。之后，在尸陀林东北方的丹迪克河源头，上师示现了涅槃。当时，他发出了悲痛的哀嚎：“呜呼！呜呼！呜呼！当导师明灯的光芒熄灭时，谁来驱散世间的黑暗？”说完，从空中光芒四射的中心伸出右臂，直到肘部，并抛出一个装满珍贵黄金的芥子大小的宝匣，落入了妙吉祥友的
English
Having said this, he threw it into the ash pit. After three days, people saw vibrations and bright rays of light in the pit, so they went to check and found it filled with delightful things. The gods and kings of the sages also saw this sight and were amazed, so they made offerings to him. After seven years, he naturally knew all the Dharma without learning. After that, he went to Oddiyana (present-day Swat Valley in Pakistan) and debated with the Panditas and won, and was known as an emanation of the Buddha (14). The king was very happy about this and gave him the name "Garab Dorje"; his mother called him "Cremation Ground Ash Hair"; the locals called him "Cremation Ground Bliss"; and the Panditas called him "Prajñābhava". In this way, he obtained four different names. This was because he had previously listened to the Dharma from the twelve emanations, and it was due to the aspiration of the four rebirth bodies. After that, he went to the northern Mount Radiant Sun, where he remained in meditation for thirty-two years. Then, he went to the top of the piled-up Malaya jewels, and recorded the Sutras and precious Tantras that he had heard from the Buddhas in the past, especially the 6.4 million categories of Atiyoga teachings, and kept them in a cave where the Dakinis could not appear. After that, he went to the Cool Grove charnel ground northeast of Vajrasana (Bodh Gaya) and taught the Dharma to the Dakinis. At that time, in the city called "Second Level" west of Vajrasana, there lived a great teacher named Mañjuśrīmitra, the son of the Brahmin Legdan Tonpa (15) and his mother, Light Lamp. This teacher was proficient in all fields of knowledge. Mañjuśrī had prophesied, "Hey! Son of lineage, if you want to attain Buddhahood in one lifetime, go to the Cool Grove charnel ground!" As soon as he heard this prophecy, he immediately went. He met the master and listened to the Dharma for seventy-five years. Then, at the source of the Dantic River northeast of that charnel ground, the master showed the manner of passing into Nirvana. At that time, he uttered a sorrowful lament, "Alas! Alas! Alas! When the light of the teacher's lamp is extinguished, who will dispel the darkness of the world?" After saying this, he extended his right arm from the center of the radiant sky, up to the elbow, and threw a mustard-sized treasure box filled with precious gold, which fell into the hands of Mañjuśrīmitra.
Chinese
当打开降临于手中的遗嘱时，仅仅是看到以三个词扼要点明的遗嘱，就与上师的证悟相同了。之后，将六十四万个自性圆满大（法），分为心部、界部、口诀部三部。口诀部又分为讲授传承和耳语传承，对耳语传承做了注释后，由于没有找到可以交付讲授传承的法器，便将所有经书隐藏在金刚座（今印度比哈尔邦菩提伽耶）东北方，以金刚交杵印镇压的巨石之下，然后在金刚座的西方，大尸林索萨洲安住于禅定。当时，在汉地名为夏昌洲的地方，父亲是屋主具善意者，母亲是明觉慧母之子，名为大上师师利星哈者，是一位具有博学功德的智者。由于大悲心的缘故，听到（上师）如前在索萨洲授记后便前往，与上师文殊友相见，听法二十五年。之后，在那座尸林之塔的顶端，上师无余逝去，如前发出悲鸣哀号，从虚空光蕴之中，名为禅修验相第六者如前降临，见到后便证悟相同。之后，师利胜者从金刚座东北方取出所有经书，前往汉地菩提树下的相连石窟，将大圆满明点法类分为外、内、密、无上四类。将前三类作为有为法的意义而作为伏藏隐藏，保留了最后一类。空行母授记后，又隐藏在吉祥千门神殿中，然后在清凉布施大尸林安住于禅定。当时，在印度西方名为象顶的城市中，父亲是屋主具乐轮，母亲是明智母之子，大上师比玛拉米扎，以及在印度东方嘎玛拉城的父亲是屠夫香丁拉巴，母亲是善心母之子，名为大上师益西多二人安住于此，在金刚座西方莲花苑散心时，金刚萨埵授记说：
English
When the testament that had descended into his hand was opened, merely seeing the testament that succinctly struck the key points with three words, he became equal to the master in realization. Thereafter, the sixty-four myriads of the Great Perfection of Naturalness were divided into the three sections of Mind Section, Space Section, and Instruction Section. The Instruction Section was further divided into Explanatory Transmission and Whispered Transmission, and after annotating the Whispered Transmission, since a vessel to entrust the Explanatory Transmission was not found, all the texts were hidden beneath a boulder sealed with a vajra crossed-vajra at the northeast of Vajrasana (present-day Bodh Gaya in Bihar, India), and then he dwelt in contemplation in the great charnel ground Sosa Ling in the west of Vajrasana. At that time, in a place in China called Shwa Khyams Ling, the son of the householder Gewa Dänpa'i Yidchen and the mother Nangsal Khyenma, the great master Shri Singha, who was a learned scholar endowed with the qualities of study, having heard that (the master) had prophesied as before in Sosa Ling due to great compassion, went forth and met the master Manjushrimitra, and listened to the Dharma for twenty-five years. Thereafter, on the summit of the stupa of that very charnel ground, when the master passed away without remainder, as before, cries of lamentation were uttered, and from the midst of a mass of light in the sky, what was called the Sixth Meditative Experience descended as before (17), and upon seeing it, he became equal in realization. Thereafter, Shri Singha extracted all the texts from the northeast of Vajrasana, and went to the interconnected rock caves at the foot of the Bodhi tree in China, and divided the Great Perfection Thigle cycle into the four sections of Outer, Inner, Secret, and Unsurpassed. The first three sections were hidden as treasures for the sake of the meaning of elaborations, and the last was retained. After the dakini prophesied, it was then hidden in the auspicious Thousand-Doored Temple, and then he dwelt in contemplation in the great charnel ground of Cool Bestowal. At that time, in the city called Elephant Peak in the west of India, the son of the householder Deldän Khorlo and the mother Selrigma, the great master Vimalamitra, and in the city of Kamala in the east of India, the son of the butcher Shanting Lakpa and the mother Gesemma, the two great masters Yeshe Do, were dwelling there. When they went to the lotus grove in the west of Vajrasana to relax, Vajrasattva prophesied: