Tibetan
སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཐམས་ཅད་བཀྲ་སལ་ལེ་སྣང་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལ་གོས་པ་མེད་ཅིང་སྣང་ཡུལ་དུ་ཡོང་ལ་གཟུང་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ལྟར༔ འདི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་དུས་ན་ཕྱིའི་སྣང་བ་ཉམས་སྣང་ངོར་ཤར་ལ༔ བདེན་ངོར་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་ཕྱིར་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་ཤོར༔ སྣང་བ་ཤེས་པས་གང་དུ་ཡང་མ་བཅད་པར་རང་སར་འདུག་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ༔ གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་དུས་སུ་ཚོགས་དྲུག་འགགས་ནས་དྲན་མེད་དུ་སོང་ན་ཞི་གནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ལྷུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྒོམ་པའི་གོལ་སར་འདུག་པའོ༔ དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བས་མ་གོས་ (༣༧༥)༔སྣང་བ་ལ་ཤེས་པས་མ་དཔྱད་པར་རང་ས་ལ་གསལ་བའོ༔ དེས་དགོངས་པ་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞག་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ དེ་གོང་དུ་གཞིར་བཞེངས་ཞེས་ཚིག་མཐའ་ལ་རྟོག་བརྗོད་སྐྱེས་པ་དེ༔ འདིར་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་ཆོད་པ་དེ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་གཞི་ལ་བཞག་ནས་རང་སར་གྲོལ་བ་ནི་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་དང་མིང་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་རྣམས་རང་སར་བཞག་པས་ཚིག་ལ་མི་གནས་པར་རང་སར་གྲོལ་བ་ལ༔ གཞི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་བཞག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ དེའི་དུས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་རྒྱས་གདབ་པས་དེའི་སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ཏེ༔ དཔེར་ན་འཇིམ་པ་ལ་བརྐོས་ཕོར་བཏབས་པས་ཚྭ་ཚྭར་ཀྲོང་གིས་འོངས་པ་དང་འདྲ་བར༔ སྣང་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་ཆོས་སྐུར་ཀྲོང་གིས་འཆར་བར་ངེས་སོ༔ དེའི་དུས་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་མིང་དུ་བཏགས་ནས་ཆོས་ལ་གནས་པའི་དུས་ཞེས་བྱའོ༔ འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གིས་བློ་ཐོག་ན་གནས་པས་དེ་ཉིད་ (༣༧༦)མ་ཕྱེ་མི་འབྱེད་རང་སར་གནས་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ༔ འདི་དག་ན་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་ནས་བཤད་པའོ༔ ལྟ་བ་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དེ་ལ་སྤྱིའི་ལྟ་བ་དང་༔ རང་གི་ལྟ་བ་གཉིས་སོ༔ སྤྱིའི་ལྟ་བ་ནི་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུ་སོ་སོར་འདོད་ལུགས་མི་འདྲ་བ་རྣམས་སོ༔ འདི་དག་ནི་ཚིག་གི་ལྟ་བ་ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་ལྟ་བ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ལྟ་བ་སྟེ་ཕྱིའི་ཆོས་ཅན་ལ་བལྟས་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་༔ ནང་ཆོས་ཉིད་ལ་བལྟས་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་༔ ༔གསང་བ་རང་རིག་ལ་བལྟས་པས་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའོ༔ དེ་ཡང་མཐོང་ལུགས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ན༔ ཆོས་ཅན་དུམ་བུ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའི་མིག་གིས་བལྟས་པས་མཐོང་ལུགས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའམ༔ མདང་སུམ་རྨིས་པའི་རྨི་ལམ་ལྟར་མཐོང་བས༔ འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ
Chinese
如同种种影像清晰显现，却不沾染大海，显现为对境，却不成立为所取境一般。如此修习之时，外境显现为体验，然于实相中不成立，故觉性不堕于外境显现之上，显现不为觉性所断，安住于自处，是为修习。若修习之时，六识止息，陷入无记，则称为堕入止住一处，是为修习之歧途。如是觉性不为显现所染（375），显现不为觉性所察，于自处明朗。是为见解安住于显有基位，此前“基上建立”等词句末尾生起分别念，此处断绝词句之戏论，将一切积聚安立于基位而于自处解脱，即显现与存在之法及名与字之积聚所显现者，安立于自处，不滞留于词句而于自处解脱，是为安立于基之事物之实相。彼时，烦恼本身增长，然其精华显现为智慧，譬如于泥土上凿刻碗，盐分满满涌出一般，显现所系之种种法，定然显现为法身。彼时，将彼补特伽罗命名，是为安住于法之时。轮回涅槃之诸法，皆安住于自之智慧上，如是（376）不分不离，安住于自处，是为修习。此等乃从日月和合续部中所说。常行见解之瑜伽士，彼有共同之见解与自之见解二者。共同之见解乃九乘次第各自不同之宗义。此等乃词句之见解，执着于分别念。自之见解乃大圆满离戏任运之见解，观外境有法，见其无自性，观内法性，见其无生，观秘密自明，见觉性现前。又如何见耶？以金刚眼观待有法之片段，所见之有法显现如幻，或如昨夜所梦之梦境，了知错乱不成立为真实。
English
Just as all kinds of images appear clearly, yet do not stain the ocean, appearing as objects, yet not established as objects to be grasped. When meditating in this way, external appearances arise as experiences, but because they are not established in reality, awareness does not fall onto external appearances. Appearances are not cut off by awareness, but remain in their own place, which is called meditation. If, during meditation, the six consciousnesses cease and one falls into unconsciousness, it is called falling into a state of one-pointed stillness, which is a deviation from meditation. Thus, awareness is not stained by appearances (375), and appearances are not scrutinized by awareness, but are clear in their own place. This is called the view abiding in the ground of appearance and existence. Previously, the arising of conceptual thoughts at the end of phrases such as "establishing on the ground" is cut off here. All accumulations are established in the ground and liberated in their own place. That is, the phenomena of appearance and existence, and the accumulations of names and letters that arise, are established in their own place, not remaining in words but liberated in their own place. This is called establishing in the reality of the ground of things. At that time, afflictions themselves increase, but their essence manifests as wisdom. For example, just as when a bowl is carved from clay, salt comes out in abundance, so the various phenomena associated with appearance will surely manifest as the Dharmakaya. At that time, that person is named, and it is called the time of abiding in the Dharma. All the phenomena of samsara and nirvana abide in one's own wisdom, and thus (376) without separation or division, abiding in one's own place, is called meditation. These are explained in the Kalachakra Tantra. The yogi who constantly practices the view has two views: the common view and the personal view. The common view is the different tenets of the nine vehicles. These are the views of words, holding onto conceptual thoughts. The personal view is the view of Atiyoga, effortless and spontaneous, seeing the external phenomena as devoid of inherent existence, seeing the internal Dharmata as unborn, and seeing the secret self-awareness as directly perceiving rigpa. And how does one see it? By looking at the fragments of phenomena with the vajra eye, the appearances of phenomena are seen as illusions, or like the dreams dreamed last night, realizing that confusion is not established as real.