Tibetan
ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་སྒྲོན་མ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་དང་རིག་པ་ (༢༧༩)སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡུལ་ཅན་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རང་སར་དག་པས། ཟུང་འཇུག་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སོང་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ནས། སྤྲུལ་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས། །ཤེས་བྱ་ཅི་ལྟའི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེས་དོན་རྣམས་ཤེས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞི་འཛིན་པའི་རིག་པ་ནི། །རྟོག་པ་ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པའི་དུས་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྐྱེན་བྲལ་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་འདི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཞིར་གནས་ནི། སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་མ་བྲལ་བའི་དུས་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །དེ་ནས་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡོད་དེ། ཆ་ཡིས་མ་བསྒོས་པའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ (༢༨༠)པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི། རང་གི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ངོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་མ་ཤེས་ནས་ཕྱི་རུ་རྟོག་པ་དང་། འོད་ཟེར་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་མེད་པའི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་བླང་དོར་བྱ་རྒྱུ་དང་། བྱས་པར་འདོད་པ་འཁྲུལ་ལ། དེ་ཉིད་རང་གི་རིག་པ་རང་སྣང་རང་གྲོལ་དུ་གོམས་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་ལ། ཉམས་སུ་བླངས་ནས་ཚད་དུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་ཟད་པ་འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་བོར་བ་ཅེས་བྱ། ཆོས་ཟད་པ་ཞེས་བྱ། ཆོས་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ། ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཅེས་བྱ། ཞེས་བྱུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་རྟོག་པ་དང་མི་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་རྟོག་པ་བྱུང་ན་ད་ལྟ་འཁྲུལ་པའི་རིག་པས་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཉམས་ལེན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་ནི། དབྱིངས་རིག་མཐོང་བའི་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ (༢༨༡)དུས་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ངོ་བོའི་འདུག་ཚུལ་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པས་བརྟགས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་དང་མཐུན་ལ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་སྣང་ཞིང་། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་དུ་བསྟན་དུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་ཐག་ཆོད་པས་ལྟ་བ། དེ་ལ་ཉམས་ལེན་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་བྲལ་བ་དགོས། བྲལ་ན་སྐྱེད་མེད་པར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་བརྩོན་འགྲུས་ཤུགས་ལ་འབྱུང་བ་བསྒོམ་པ། དེ་ལ་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྤྱོད་ན་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་སྣང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་སྒྲ་ཐོས་ལ་སྒོ་ལྔ་མ་འགགས་ཀྱང་འདོད་པའི་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་། ཡིད་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་མཁྱེན་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་ཞིང་མི་དགེ་བ་བཅུའི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུ་བས་ན་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། འབྲས་བུ་རང་སེམས་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲེལ་བར་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཉམས་གོང་འཕེལ་ (༢༨༢)ཞེས་བཤད་ལ། །རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་ཚེ། གསལ་སྣང་གི་ཆ་སྟོང་གསུམ་གང་བ་བལྟས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ནུབ་ཅིང་། གང་འདོད་པའི་དབང་འབྱོར་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ནུས་ཤིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་དུས་ན་གཉིས་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ན་ཉམས་ལེན་དེ་ལས་མཆོག་མེད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། རྣམ་པ་འདི་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་རྣམས་ནི་དང་པོའི་རྐྱེན་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་གནད་དུ་བསྣུན་པ་ནི། འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དབྱིངས་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སྣང་བ་ཀུན་ལ་རང་གཟེར་བཏབ། །ཞེས་བྱ་བ་དབྱིངས་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ནང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་ཡིན་པས། གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་བསྲེས་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །སྣང་བ་ལོགས་སུ་བཞག་དབྱིངས་ཀྱི་འབར་བ་ཟླ་ཉི་འོད་འཇའ་ཚོན་ཐིག་ལེ་སྐུ་སྣང་། ལོགས་ (༢༨༣)གཅིག་ཏུ་བཞག་པས་མི་ཡོང་ངོ་། །རིག་པ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣལ་དུ་དབབ། །ཅེས་པ་ནི། རིག་པའི་དབྱེ་བ་ལྔ་ལ་མཁས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ད་ལྟ་དབྱིངས་དང་འབྲེལ་བ་དང་རྩ་ནང་ནས་བརྒྱུད་དེ་ཤར་བ་དང་། །ཤར་བ་དང་པོ་རྒྱང་ཞགས་མིག་གི་ཆུ་ལ་ཤར་ཞིང་། དེ་ནས་ཕྱི་ནམ་མཁར་སྣང་བས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དུ་མར་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི། ཁོ་རང་ནི་དང་པོ་ནས་ཐ་མའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་ཐམས་ཅད་འགྲེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ཡིན་པ་དེ་གོ་བར་བྱའོ། །ལྟ་བ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་གཟིར། །ཞེས་པ་ནི། སྣང་སྟོ
Chinese
是的，因为不是那样的缘故。执持相状的智慧自生灯，是说一切境都是空性与觉性（279），显现而自性不存在，以及能取所取二取之分别念于自性清净，成为双运清净之自性是不错乱的。即于此中说：“化身之智慧有二种，知所知如何之体性，知有多少一切诸义。”此乃彼之意义。执持基之觉性，于分别念与烦恼和合之时是错乱的，脱离彼等错乱之因即是不错乱的。究竟而言，此即名为阿赖耶。彼亦于安住自身之时，生起一切知识，唯住于自明之状态。如是说。基所住者，于未离遮蔽之因时是错乱的。其体性是安住于不错乱之自性中。从此，体性本来清净之体性，即具有三种智慧，未为分所染污之一切觉性，安住于一切智智之体性中（280），彼智慧亦安住于微细之智慧中。如是说。胜观之觉性如缕不断者，是说自之觉性未能认识自之本面为智慧身，而向外分别，以及光芒、形状与颜色等等，对于无意义之六道众生之境，以及能取所取而执持，认为应取应舍，以及认为已作，是错乱的。彼即是自之觉性串习于自显自解脱，名为不错乱。至于顿超之觉性，因为是修习而至究竟之名称，故而错乱已尽之果位是不错乱的。即是说，名为舍弃法，名为穷尽法，名为超越法，名为解脱法。如是说。然而，如果生起境与有境二者皆实有之分别念，以及不实有之分别念，则现在是被错乱之觉性所染污。第三、成为修持之意义是，于显现空性觉性之觉性现量之时（281），对于显空无别体性之安住方式，即使以执持相状之觉性来观察，也是显现为与一切相合却又非一切，心与智慧自性是一还是异
English
Yes, because it is not so. The self-arisen lamp of wisdom that grasps at characteristics is that all objects are the expanse and awareness (279), appearing but without inherent existence, and that the conceptualization of grasping at the two, object and subject, is purified in its own place. Becoming the nature of pure union is not mistaken. From this very point, it says: "The wisdom of the emanation body has two aspects. It knows the nature of what is to be known as it is. It knows the meanings of how many there are." This is the meaning of that. The awareness that grasps the base is mistaken when conceptualization is combined with afflictions, and being free from the causes of those mistakes is not mistaken. In essence, this is called the all-ground. Moreover, when it abides in its own body, it generates all knowledge and abides only as self-luminous. So it is said. The base-abiding is mistaken when it is not separated from the causes of obscuration. Its essence abides in the nature of non-mistake. From then on, the nature of primordial purity, that is, possessing three wisdoms, all awareness that is not tainted by parts, abides in the essence of omniscient wisdom (280), and that wisdom also abides in subtle wisdom. So it is said. The awareness of higher seeing, the continuous stream, is that one's own awareness does not recognize its own face as the wisdom body, and conceptualizes outwardly, and that light rays, shapes, and colors, etc., are taken as objects and subjects of the meaningless six realms of beings, and that taking and rejecting, and thinking that one has done something, is mistaken. That very thing, one's own awareness becoming accustomed to self-appearance and self-liberation, is called non-mistake. As for the awareness of direct transcendence, because it is the name of having practiced and reached the limit, the state of the result of the exhaustion of mistake is non-mistake. That is, it is called abandoning Dharma, it is called exhausting Dharma, it is called transcending Dharma, it is called liberating from Dharma. So it is said. However, if conceptualization arises that both object and subject are truly existent, and conceptualization that they are not truly existent, then it is now tainted by mistaken awareness. The third, the meaning of going into practice, is that at the time of the direct perception of the awareness that sees the expanse and awareness (281), even if one examines the way of abiding of the essence of indivisibility of appearance and emptiness with the awareness that grasps at characteristics, it appears to be in accordance with everything and yet not everything, and whether the nature of mind and wisdom is one or different.
Chinese
无有可指是为见，通达真俗一切理，刹那修持不分离。若离则如无苗稼，以根识现见故，精进自然而生起，如是修习。若能无离而行持，则身与刹土微尘数显现，闻大乘之法音，五根门虽未闭塞，然无贪欲之分别，于意念中知彼等之相与贪欲，及无色之分别皆为错乱，则生了知因果之智慧，且刹那亦不起十不善之心，是名为行。果者，为自心与智慧相联而显现之故，是说修持增上(282)。当觉性达于极点之时，光明之分充满三千世界，纵观之，亦灭除遍计二取之错乱。获得随欲之自在，能成办一切有情之义利。诸法穷尽之时，远离一切二取之习气。是乃三世一切善逝之密意，故无有胜于此之修持。是故，修持此等之身要与观法等，仅为最初之助缘而已。将本体作为要点者，如是宣说：为指示法界故，于一切显现皆钉入自橛。如是所说法界，如前所说，乃由内之因缘所生之显现故，将色等一切显现与之混合，无有差别而修持之。若将显现置于一旁，而修持法界之光芒，如日月光、虹彩、明点、身相等，置于一旁(283)则不能成办。为使觉性稳固故，将自性安住于本然。如是说者，精通觉性之五种差别，金刚链当下与法界相联，且从脉中流出而生起。生起之初，于眼之泪水中显现，其后于外虚空中显现，徒具形状与颜色之多端而已。然其自身从始至终皆不变异，虽一切皆变异，然不为一切所染污，应如是了知。为使见稳固故，恒常钉于链上。如是说者，显现空
English
The view is to ascertain that there is nothing to point out, encompassing all aspects of reality, both ultimate and conventional. Practice must not be separated from this for even a moment. If separated, it is like a barren field. Because it is directly seen by the senses, diligence arises naturally, and one meditates in this way. If one practices without separation, then bodies and realms appear as numerous as atoms. Hearing the sound of the Mahayana Dharma, although the five sense gates are not blocked, there is no conceptualization of desire. Knowing that the appearances, desires, and formless conceptualizations of these in the mind are all delusions, wisdom that knows cause and effect arises, and not even for a moment does the mind move towards the ten non-virtues, hence it is called conduct. Because the result is that one's own mind manifestly becomes connected with wisdom, it is said to be increasing experience (282). When awareness reaches its limit, even if one looks at the aspect of clarity filling the three thousand worlds, the delusion of pervasive dualistic grasping is extinguished. Having obtained the power of whatever one desires, one is able to accomplish the benefit of all sentient beings. When all phenomena are exhausted, one is separated from all the habitual tendencies of dualistic grasping. This is the intention of all the Sugatas of the three times, so there is no practice superior to this. For that reason, the physical postures and ways of looking when practicing in this way are only the initial conditions. To strike the essence as the key point is taught as follows: "In order to point to the Dharmadhatu, drive the self-peg into all appearances." The Dharmadhatu, as taught before, is the appearance arising from internal causes and conditions. Therefore, mix all appearances such as forms with it and practice without difference. It will not work to set appearances aside and practice the radiance of the Dharmadhatu, such as the light of the sun and moon, rainbows, bindus, and body appearances, separately (283). In order to stabilize awareness, settle the essence into its natural state. This means being skilled in the five divisions of awareness, and that the Vajra Chain is now connected with the Dharmadhatu and arises flowing from within the channels. The first arising appears in the tears of the eye, and then appears in the outer sky, merely appearing in various shapes and colors. However, it itself does not change from beginning to end, and although everything changes, it is not defiled by anything. This should be understood. In order to stabilize the view, constantly fixate on the chain. This means that appearance is emptiness.