Tibetan
་པོའི་བློ་ཅན་ལ། །མཐོང་བ་མ་འགགས་ནང་གསལ་ཏེ། །དེ་ལ་ངེས་པའི་ཆར་གཟུང་ངོ། །ཞེས་ཚིག་བཞིས་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ནས། དེ་ལྟར་གནས་པའི་གཞི་དེ་ལ། །རྒྱུ་དང་འཁྲུལ་པའི་ས་བོན་ (༢༧༢)ནི། །གསལ་བའི་ཆ་ན་ཕྱིར་ཤོལ་བས། །ཤེས་པ་གསལ་གསལ་རིག་རིག་དེ། །མ་རིག་པ་ནི་གསུམ་དག་ལས། །ཡིད་ཙམ་ཕྱིར་འགྱུས་སྣང་ཆ་ལ། །ཡུལ་དེ་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་བློས། །ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཀ་ནས་དག་པ་ལ་དག་པར་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དབང་འགྱུ་བྱེད་སྣང་བའི་འོད་དང་བཅས་པ་ལ་སྣང་སྟོང་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་མ་ཤེས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྐྱེན་གྱི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཕྱི་རོལ་དོན་དང་དེ་ལ་བརྡར་བཏགས་པའི་མིང་དང་དོན་གྱི་བག་ཆགས་བདེན་མེད་དུ་མ་ཤེས་པས་བླང་དོར་བྱས་ཏེ། སྲེད་ལེན་སྲིད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི། ཀུན་བརྟགས་འཁྲུལ་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་དང་པོ་ཡེ་ཤེས་མ་རིག་པ་དང་འདྲེས་པ་ལས། གཉིས་པ་ད་ལྟ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱིངས་རིག་མིག་ཏུ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ནི། རྐྱེན་འདུས་པའི་ཚུལ་གོ་བར་བྱས་པས་མངོན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་ལུས་སྣང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས་ (༢༧༣)འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་བར་དྲུག་གིས་བར་དུ་དབང་པོ་དང་སྦྱོར་ཞིང་དེ་རྣམས་བྱེད་པ་པོ་མེད་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞི་འཛིན་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་སྤྱིའི་སྐད་དུ། ཀུན་གཞི་སེམས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་བགོས་པས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་གྱུར་ལ། བདག་པོའི་རྐྱེན་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གིས་བྱས་ནས། དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡུལ་དྲུག་གིས་བྱས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིད་དེ་མ་ཐག་པ་གོང་མ་གསུམ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དེས་བྱས་པས། རྐྱེན་བཞི་དོན་ལྟར་སྣང་བ་བར་མ་ཆད་པས་འདོད་པ་བླང་བྱ་དང་མི་འདོད་པ་དོར་བྱ་དང་། བར་མ་བཏང་སྙོམས་དུག་གསུམ་དུ་སོང་སྟེ། དེའི་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་བལྟས་པས་ཕྱི་འཇིག་རྟེན་དང་ནང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཁམས་གསུམ་གང་རུང་གི་སྲེད་ལེན་གྱི་དབང་གིས་སྲིད་པར་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་སྐད་དུ། མིང་དང་། གཟུགས། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་རེག་པ། ཚོར་བ། (༢༧༤)སྲེད་པ། ལེན་པ། སྲིད་པ། སྐྱེ་བ། ཞེས་འབྱུང་ངོ། །འདི་ཉིད་ནས། གཞི་དང་གཞི་ཡི་སྣང་ཆ་ལས། །གཞི་དང་
Chinese
对于具有智慧的人来说， 显现不灭，内在光明。 因此，要以确定的方式把握它。 这四句话说明了理由。像这样安住的那个基础， 是原因和错觉的种子（272）。 在显现的部分中向外流出， 那个明明白白的觉性， 从三种无明之中， 仅仅是心向外散乱的显现部分， 以将境执为自我的心。 这样说道。其中，三种无明是：俱生无明，即对于本来清净的圆成实性，未能认识到它的清净；他起能动显现的光明，未能区分显现和空性无二无别，这被称为行缘无明；对于境和有境二者，未能认识到外境和依此而命名的名称与意义的习气是虚假的，因此进行取舍，成为贪爱、执取、有之因，这被称为遍计错觉无明。像这样，从最初的相续与智慧无明相混合，到第二个阶段，现在具体地将界智慧显现在眼前的因，通过理解因缘聚合的方式，就能明显地认识到。以前的身体显现，色声香味触法（273），有为法和无为法六种，以执著于此的六种意识作为媒介，与根相连，而这些都没有作者，以执持自己的自性，转变为十八界。被称为“执持基础的觉性”，在共同的佛法语言中，被称为“阿赖耶识”，蕴、界、处分割了一切习气，因此被称为“一切种子”。它成为原因和条件，由作为增上缘的六种识来完成，由作为所缘缘的六境来完成，由作为等无间缘的紧随其后的意，即前三者聚合的刹那来完成。由于四种缘无间断地显现为事物，因此产生了想要获取的、想要抛弃的，以及中间的舍，变成了三种毒。观察它的分别念和显现，由于对外在世界和内在身体的形态，在三界中任何一界的贪爱和执取的支配下，而成立了有。在共同的语言中，被称为：名、色、六处、触、受、（274）爱、取、有、生。从这里开始，从基础和基础的显现部分中，基础和
English
For those with wisdom, Manifestation is unceasing, inner clarity. Therefore, grasp it with certainty. These four lines explain the reason. That basis that abides in this way, Is the seed of cause and delusion (272). In the part of clarity, it flows outward, That clear and distinct awareness, From the three ignorances, Merely the mind scattering outward in the part of manifestation, With the mind grasping that object as self. Thus it is said. Among them, the three ignorances are: Co-emergent ignorance, which is not knowing the purity of the perfectly established reality that is pure from the beginning; the light of other-powered moving manifestation, not distinguishing manifestation and emptiness as inseparable, this is called the ignorance of conditioning cause; for the object and the subject, not recognizing that the external object and the habits of names and meanings imputed to it are false, therefore taking and rejecting, becoming the cause of craving, grasping, and existence, this is called the ignorance of pervasive delusion. Like this, from the first continuum mixing with wisdom ignorance, to the second stage, now specifically the cause of the element wisdom manifesting in the eye, by understanding the way of the gathering of conditions, it will become manifestly known. The previous body manifestation, form, sound, smell, taste, touch, dharma (273), the six conditioned and unconditioned phenomena, with the six consciousnesses that grasp at them as intermediaries, connecting with the senses, and these have no maker, by holding their own nature, they transform into the eighteen realms. Called "the awareness that holds the basis," in the common Dharma language, it is called "Alaya consciousness," the aggregates, realms, and sources dividing all habits, therefore called "all seeds." It becomes the cause and condition, completed by the six consciousnesses as the dominant condition, completed by the six objects as the objective condition, completed by the immediately preceding mind as the immediately preceding condition, that is, the moment of the gathering of the previous three. Because the four conditions manifest uninterruptedly as things, therefore there arises what is desired to be obtained, what is undesired to be abandoned, and the middle equanimity, turning into the three poisons. Observing its thoughts and manifestations, due to the form of the external world and the internal body, under the dominion of craving and grasping in any of the three realms, existence is established. In the common language, it is called: name, form, six sources, touch, feeling, (274) craving, grasping, existence, birth. From here, from the basis and the manifesting part of the basis, the basis and
Tibetan
གཞི་ཞེས་ཁྱད་པར་ལས། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ལ་ཡུལ་རྐྱེན་འཕྲད། །རྐྱེན་བཞི་དམིགས་པ་མ་དག་པས། །ཉོན་མོངས་དྲུག་གིས་བདག་ཏུ་བཅིངས། །ཡུལ་དྲུག་སོ་སོའི་རྣམ་པ་ཤར། །དེར་ལྟས་ཡུལ་ལ་བདག་བཟུང་བའོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི། །སྣང་བ་དུ་མའི་གཟུགས་བསྡུས་པའོ། །འདི་ཉིད་མི་ཤེས་བྱིས་པ་རྣམས། །ཟོ་ཆུ་བཞིན་དུ་བརྒྱུད་མར་གནས། །སོ་སོའི་ཡུལ་དང་ཚད་ལེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ལྟར་མ་རིག་པས་ལུས་སུ་གྲུབ་ཀྱང་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ད་ནི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་ནི། གཞན་དག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་གསལ་ལ། མིག་ཏུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་རང་དག་ཐིག་ལེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསལ་བ་ལ། ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ (༢༧༥)ཡང་སྒྲོན་མའི་གནས་ནི་སྙིང་ཡིན་ཏེ། །ལམ་ནི་རྩ་ཆེན་བཞི་ཡིན་ནོ། །སྒོ་ནི་མཐོང་བྱེད་མིག་གི་སྒོ། །ཞེས་བྱུང་ངོ་། །འདི་ལ་ཡང་དངོས་དང་ཆ་ཤས་གཉིས་ཡོད་དེ། དངོས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཉིད་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་ནི་དབུ་མ་སྙིང་དང་འབྲེལ་བ་ལ་སྲོག་གི་རླུང་དང་བཅས་པ་དེར་བརྟེན་ཅིང་། མིག་དང་འབྲེལ་བའི་རྩ་ལ། ཁ་དོག་མེད་པའི་ཁ་དོག་ཅན། དབྱིབས་མེད་པའི་དབྱིབས་ཅན། མིག་རྒྱང་ཞག་ཆུའི་སྒྲོན་མའི་ནང་དུ་འཆར་བར་སྣང་སྟེ། ཕྱིར་སྣང་ཡང་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དུས་འཁོར་དུ་རེ་ཁ་ཞེས་བཤད་དོ། །བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ནི་བརྟན་པ་རི་གླིང་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་རྣམ་པའི་བར་འདི་ཡི་ནང་དུ་སྣང་བ་དེ་མི་འགྱུར་བར་གསལ་ཞིང་། གཡོ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཅུང་འགྱུ་ཡང་འདིས་ཚོར་གྱི་གཡོ་བར་འགྱུར་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་སྟོང་གཟུགས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་རྟགས་བཅུ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཡིན་ལ། རེ་ཁ་ནི་བཅུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དབྱིངས་ (༢༧༦)ལ་རིགས་གསུམ་སྟེ། རྣམ་དག་སྒྲོན་མ་ནི་འོད་ལྔ་ལྡན་ནོ། །དང་པོ་ནི་མཐིང་ཁ་ཁྱབ་པའོ། །དེའང་མཐིང་ཁ་ལས་མཆེད་ཁ་དོག་ལྔ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐིག་ལེ་སྟོང་པའི་སྒྲོན་མ་ནི། དམར་ལ་གསལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་རྩ་གཏེམས་ན་སྣང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་དུས་འཁོར་ནས་ཀྱང་། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་འབྱུང་། །ཞེས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱིའི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉམས་ལ་ཡང་ནམ་མཁའ་སྣང་། །དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་བ
Chinese
从“基”之差别起，错乱之因在于境缘相遇，四缘缘取不净故，六烦恼将我束缚。六境各自之相显现，于彼观视而执境为我。彼后次第器情世间，众多显现之色聚集。此理若是不知晓，孩童之辈如汲水，相续不断而安住，各自取境与量度。如是说。如是虽由无明而成身，然执取之识，今名“执相之智”，因其执取法总相与自相之故。智慧之显分显现为境，于其他处不甚明了，然于眼中显现色之相，而无自性，于自净明点之精要中显现，胜观之智名为“鲁古久德”。其（275页）中，灯之所在乃是心，道乃四大要脉，门乃见者眼之门。如是说。此亦有实体与分部二者，实体乃是金刚鲁古久德本身，如今是与中脉心相连，依于具命气者，与眼相连之脉上，显现无色之色，无形之形，于眼距油脂灯中显现，虽向外显现，然非在外存在。此于时轮中说为“瑞卡”。一切稳动皆明，稳者从山洲等至佛身之相，于此中显现，彼不变而明，动者乃是念头稍动，然此以觉受而转动，然形之空色不知彼二者之体性。是故，十相乃具足一切相，瑞卡非十。此处虚空（276页）有三类，清净灯乃具五光。第一是蓝色遍布，彼亦说蓝色所生五色。第二是明点空性灯，乃是红色明亮之大明点，于脉中充满而显现。彼亦从时轮中说，显现大明点。第三是外虚空，彼修习时亦显现虚空，彼一切皆见为空性。
English
From the distinction of "ground," the cause of delusion lies in the encounter of object and condition. Because the four conditions are not pure, the six afflictions bind me. The appearances of the six objects arise separately. By looking at them, one grasps the objects as self. Then, gradually, the appearances of the container and its contents, the world, gather into various forms. If children do not understand this, they remain in a continuous stream like drawing water, each taking objects and measuring them. Thus it is said. Although the body is formed by ignorance, the consciousness that grasps is now called "wisdom that grasps characteristics," because it grasps the general and specific characteristics of phenomena. The appearance of wisdom appearing as an object is not very clear in other places, but in the eye, the appearance of form appears without inherent existence, clear in the essence of the self-purified bindu. The wisdom of insight is called "Lugu Gyud." Furthermore, (275) the location of the lamp is the heart, the path is the four main channels, and the door is the door of the seeing eye. Thus it is said. This also has two aspects: substance and parts. The substance is the Vajra Lugu Gyud itself. Now, it is connected to the central channel and the heart, relying on the life-force wind, and on the channel connected to the eye. It has color without color, and form without form. It appears in the lamp of eye-distance oil, appearing outward, but not existing outside. This is called "Rekha" in the Kalachakra. All that is stable and moving is clear. The stable, from mountains and continents to the form of the Buddha's body, appears within this, clear and unchanging. The moving is when thoughts slightly move, but this moves with sensation. However, the empty form of shape does not know the nature of both. Therefore, the ten signs possess all aspects, but Rekha is not ten. Here, space (276) has three types. The pure lamp possesses five lights. The first is the pervasive blue color. It is also said that the five colors originate from blue. The second is the lamp of the empty bindu, which is a large, red, and clear bindu that appears when the channels are filled. It is also said in the Kalachakra that the appearance of the great bindu arises. The third is the outer space, and when practicing it, space also appears. All of that is seen as emptiness.