Tibetan
་དུ་བསླབས་པས་རིམ་གྱིས་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཐོབ་ལ། དེ་ནས་ངག་གི། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ནི་བཞག་སར་སྡོད་པ་དང་། གཏང་སར་ (༡༨༢)འགྲོ་བ་དང་། ངོ་ཤེས་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །འདིའི་དུས་ན་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་དང་། འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་གཉིས་ལས། རང་གིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་ལ་བརྟགས་པས་སོ་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་འབྱོངས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །ཞེས་དེ་དག་གིས་ནི་སྤྱི་དོན་དང་པོ་རླུང་གི་གནད་ཡལ་བའི་རྒྱུ་མ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ཅིང་ལས་ཀྱི་འཇུག་པ་བསྟན་པའི་ནང་དོན་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་དང་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་འགྱུ་བའི་ཁོག་སྟོངས་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་གི་ལམ་མེད་ན་འགྲོ་བའི་ལུགས་གཏིབས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ནི་གནད་ཤེས་པའི་འགྲོ་བ་ཡི། དེ་ཡང་སེམས་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་དྲན་བསམ་གློ་བུར་བ། དེས་གློ་བུར་བར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་སྟོབས་མེད་པ་ནི། སེམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དང་། ནང་ལུས་ལ་འགྲོ་བའི་ཕུགས་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་ (༡༨༣)པ་རྣམས་གཏིབས་པས། འཁོར་བའི་གཞི་སྟོངས་པས་ལྡོག་པའི་ས་མེད་པས། ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་ཆོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ད་ལྟ་སྒོམ་གྱི་གཏད་པའི་ས་དང་ཤེས་པ་གུད་དུ་བཅད་པ་མེད་པ་ནི་བྱ་བ་དང་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞི་བློའི་དམིགས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པས་སྟོངས་པས་འབད་མི་དགོས་པར་རང་ངོ་ན་གསལ་བའོ། །དེ་ཉིད་ལ་བློའི་འགྱུ་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕོ་བ་མེད་ན་འཁྲུལ་པའི་རྩལ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཟད་དེ། སེམས་ཉིད་མེད་པའི་དོན་མངོན་དུ་སྣང་བའོ། །དེ་ལ་བར་མཚམས་མེད་པར་གནས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པའི་གཞི་འབྲེལ་མེད་ཡེངས་ས་མེད་པའི་གདེང་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བཅོས་མའི་ཆོས་དམིགས་གཏད་དང་བཅས་པ་མེད་ན་བློ་བདེན་སེམས་ཉིད་བདེ་གསལ་ཁོང་དུ་ཚུད་པའོ། །ཞེས་དང་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་འགྱུ་བ་ཁོག་སྟོང་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གཉིས་པ་བདེ་འདོད་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བར་ཆད་བསལ་བར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་ (༡༨༤)རྟོགས་པ་དེ་ཡང་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། ལྟོས་པ་རྣམས་རང་ཟད་ལས་བྱུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ཡང་དེ་ལས་ལྟོས་པས་ག་ལ་སྲིད་མིང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བཏགས་པ་མིང་ཡིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་པས་
Chinese
通过如此训练，逐渐获得身体的舒适，然后是语言的，然后是心灵的舒适，即安住于应安住之处，前往应前往之处（182），以及认识应认识者。此时，了知轮回的特征和超越的特征这二者，自己通过考察这二者的原因、条件和结果，毫无疑问会精通处于本位的智慧之才能。如是，他们将第一个总义，即风之要点消失的原因，以及不知晓而迷惑，并展示业之运行的内涵，分为三个方面来阐述。现在，为了阐述第二个总义，通过两个支分之义来阐述，首先是通过修习无有之法性，来展示流动的空虚：以“若无何道，则行之规律壅塞”等来阐述。何者，乃是了知要点的行者。也就是，心行走的道路，即念头、思考、突发。仅仅通过突发地了知，对于念头生起的力量是不存在的。由于心向外境和内在身体行走的根本，迷惑于各种不同的境（183），所以轮回的基础空虚，没有返回之地，身心的联系断绝。如此了知，现在禅修的依靠之处和了知没有分别，即行为和努力的基础，心的目标与境一起空虚，所以无需努力，在自性中显现。在那之上，若无心的各种流动变化，则迷惑的才能，即颠倒的了知都会耗尽，心性无有的意义会显现。若无间断地安住于此，则是获得与佛陀意旨的基础无关联、无散乱之信赖。若无造作之法，以及目标和依靠，则智慧真实，心性安乐明晰，融入心中。如是，通过修习无有之法性，展示了流动的空虚。现在，为了阐述第二个内涵，即消除对快乐欲望依赖之法的障碍：如是（184）的证悟又是从何而来呢？是从依赖的自灭而来。在没有安立名为佛陀之前，也没有依赖于此的有情，怎么会有名称呢？因此，安立是名称，但通过理性的衡量
English
Through such training, one gradually obtains physical comfort, then verbal comfort, and then mental comfort, which is to abide where one should abide, to go where one should go (182), and to recognize those one should recognize. At this time, by knowing the characteristics of samsara and the characteristics of transcendence, and by examining the causes, conditions, and results of these two, one will undoubtedly master the skill of wisdom that abides in its own place. Thus, they explain the first general meaning, which is the cause of the disappearance of the essential point of wind, and the bewilderment of not knowing, and the inner meaning of showing the operation of karma, in three aspects. Now, in order to explain the second general meaning, it is explained through two branch meanings. First, by practicing the nature of non-existence, it is shown that the movement is empty: it is explained by "If there is no path, the way of going is blocked," and so on. Who is the one who knows the essential point of going? That is, the path by which the mind goes, that is, thoughts, reflections, and sudden occurrences. Just by knowing suddenly, there is no power to generate memory. Because the root of the mind going to external objects and the inner body is confused with various different objects (183), the basis of samsara is empty, there is no place to return, and the connection between body and mind is severed. Knowing this way, the place of reliance of meditation and knowledge are not separate, that is, the basis of action and effort, the mind's object together with the object is empty, so there is no need to strive, and it appears in its own nature. On that, if there is no movement of the mind in various ways, then the skill of delusion, that is, the reversed knowledge, will be exhausted, and the meaning of the non-existence of mind itself will appear. If one abides in it without interruption, then one gains confidence in the basis of the Buddha's intention, which is unrelated and without distraction. If there is no artificial dharma, and no object and reliance, then wisdom is true, and the nature of mind is blissful and clear, and it is integrated into the heart. Thus, by practicing the nature of non-existence, the emptiness of movement is shown. Now, in order to explain the second inner meaning, which is to eliminate the obstacles of the dharma that depend on the desire for happiness: From where does such (184) realization come? It comes from the self-extinction of dependence. Before there was the designation called Buddha, there was no sentient being dependent on it, so how could there be a name? Therefore, designation is a name, but through rational measurement
Tibetan
གང་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །གྲུབ་པའི་མཐས་བདེ་བར་བརྟགས་པ་སེམས་ལ་མི་སྣང་ན། ཕྱི་ལུས་དང་ནང་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཙལ་བས་རྙེད་པར་སུ་ལ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་བྱུང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ། བླ་མས་མིང་དུ་བཏགས་པའི་འདི་ལྟར་བསྒོམས་དང་ཞེས་སེམས་བདེ་བར་འདོད་པའི་ཆོས་ནི། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འཁྲུལ་པ་རྩ་བ་ཉིད་ལས་བྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་གོང་མའི་འགྱུར་རམ་ལྟོས་པ་ལས་འོག་མ་སྣང་བ་ནི་ལྟོས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ལ་རྒྱུ་མཚན་གོང་འོག་གི་ལྟོས་མེད་པའོ། །ཞེས་སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་བདེ་འདོད་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བར་ཆད་ (༡༨༥)བསལ་བར་བསྟན་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་རང་ཟད་པ་ཆོས་ཉིད་ལ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ།། །།ད་ནི་སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་ཁྱད་པར་མཆོག་གི་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེག་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ལུགས་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པའི་དང་པོ། ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་བདུན་གྱིས་ཐེག་པ་གཞན་ལ་གཡངས་ས་བསྐུར་བར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་ལྟ་བས་ཕྱེ་ན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་དག་པར་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་ཁམས་གསུམ་དུ་མི་བརྒྱུད་པའི་ལྟ་བ་ལྡོག་མེད་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་ཕྱེ་ན། དབུ་མ་དང་སེམས་ཙམ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཁན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གིས་སངས་རྒྱ་བ་ལ་ཕན་མ་བཏགས་པ་ནི་ཁ་ཚིག་ཏུ་སོང་བས་ཞེན་པ་མ་གྲོལ་བས་ཕན་པ་མེད། དེ་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཚིག་དེ་མིང་ཙམ་ལས་ཡང་ (༡༨༦)དག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཚིག་དེ་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་ཡིན་ན་བྱིས་པ་བརྡའ་སྨྲ་ཤེས་ལ་བསླབ་ན་གྲོལ་ཏེ། མི་གྲོལ་ལ། བཅངས་བས་གྲོལ་ན་བྱོལ་སོང་ལ་སོགས་པའི་མགུལ་དུ་བཏགས་ན་ཡང་གྲོལ་བར་རིགས་ཏེ། མི་གྲོལ་ངེས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་གྲོལ་ན། པུ་ཏི་གྲོལ་བ་སྟེ་གང་ཟག་ལ་ཕན་པ་མེད་དོ། །བརྗོད་པས་གྲོལ་ན་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་པུ་ཏི་ནང་པའི་དྲུང་དུ་བཀླག་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནད་པ་ལ་ཕན་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་མིག་སེར་གྱི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་མི་ལ། དུང་དཀར་པོ་ལ་སེར་པོར་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་འཁྲུལ་ནས་འདུག་གོ། །དུང་དཀར་པོ་ལ་སེར་པོར་མཐོང་བས་སོ་བྱས་ཀྱང་། འཁྲུལ་ནས་འདུག་སྙམ་པ་ཙམ་ལས་སེར་པོར་མཐོང་བའི་བདེན་པའི་མངོན་ཞེན་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ
Chinese
任何也没有成就而确定了。如果以成就的边际来衡量安乐，心中不显现，那么向外寻找身体和向内寻找心灵的痛苦，任何人也不可能找到。因此，除了从苦乐平等之理中产生之外，上师命名为“如此修持”并想要内心安乐的法，是从无法修持的法性之错乱的根源中产生的。那也是上者的变化或依赖，下者显现是从依赖中产生的。法性对理由没有上下依赖。如是，第二个总义，为了安乐而依赖的法的障碍(185)被消除而显示。那二者的戏论自灭，显示法性没有勤作，以支分之义分为二而显示。现在，第三个总义，依靠殊胜卓越之词，显示胜过其他乘的差别之理，以支分之义三者显示之第一。以七个差别之词，将其他乘置于低位而显示，那也是以“如果以大差别卓越之见来区分”等显示。那也是，真实胜过其他，大圆满卓越的不经三界的见解，以无转的完全解脱来区分，中观和唯识等宗派的堪布们的言词，对成佛没有利益，因为变成了空话，执着没有解脱，所以没有利益。对它也没有损害，因为那个言词只是名称，没有真实成就。那也是，如果那个言词通过知晓而解脱，那么教给懂得说话的幼儿就会解脱，但不会解脱。如果通过佩戴而解脱，那么佩戴在旁生等的颈项上也会解脱，理应如此，但不会解脱是确定的。如果自己解脱自己，那么书本就解脱了，对人没有利益。如果通过念诵而解脱，那么医学的书本在佛教徒面前仅仅念诵就会解脱，但对病人没有利益。那也是，例如，对于患有黄眼病的人，看到白色的海螺是黄色的，对他说你的眼睛出错了。即使说看到白色的海螺是黄色的，眼睛出错了，也仅仅是认为出错了，但看到黄色之真实的显现执着并没有改变。那
English
It is determined that nothing has been accomplished. If measuring happiness by the edge of accomplishment does not appear in the mind, then it is impossible for anyone to find the suffering of searching for the outer body and the inner mind. Therefore, except for what arises from the reasoning of equality of suffering and happiness, the Dharma that the Lama names as "practice like this" and desires inner peace arises from the root of the delusion of the Dharma that cannot be practiced. That is also the change or dependence of the higher, and the appearance of the lower arises from dependence. Dharma nature has no upper or lower dependence on reason. Thus, the second general meaning, the obstacles to the Dharma that depends on the desire for happiness (185) are shown to be eliminated. The elaboration of those two is self-exhausted, and it is shown that Dharma nature has no effort, and it is shown in two parts of the meaning of the limbs. Now, the third general meaning, relying on the words of supreme distinction, shows the reason for the distinction that surpasses other vehicles, and the first of the three parts of the meaning of the limbs is shown. It is shown that the other vehicles are placed in a low position with seven words of distinction, which is also shown by "If it is distinguished by the view of great distinction and excellence," etc. That is also, truly surpassing others, the view of the Great Perfection that does not pass through the three realms, distinguished by irreversible complete liberation, the words of the Khenpos of the Madhyamaka and Cittamatra schools, etc., have no benefit for attaining Buddhahood, because they have become empty words, and attachment has not been liberated, so there is no benefit. There is also no harm to it, because that word is only a name and has not been truly accomplished. That is also, if that word is liberated through knowledge, then teaching it to a child who knows how to speak will liberate him, but he will not be liberated. If it is liberated by wearing it, then wearing it on the neck of an animal, etc., will also liberate it, as it should, but it is certain that it will not be liberated. If one liberates oneself, then the book is liberated, and there is no benefit to the person. If it is liberated by reciting it, then merely reciting the medical book in front of a Buddhist will liberate it, but it will not benefit the patient. That is also, for example, for a person suffering from yellow eye disease, seeing a white conch shell as yellow, telling him that your eyes are mistaken. Even if you say that seeing a white conch shell as yellow is a mistake, it is only thought to be a mistake, but the attachment to the manifestation of the truth of seeing yellow has not changed. That