Chinese
不了解脱，因此心观心则无迹。显现于显现中解脱，则轮回因缘显现为法性，以及觉知，觉知于流动中解脱。念想于自性中消失之要诀，心不知耗尽之处，这些除了再次束缚于三界之外，别无其他。又以各种装饰品装饰身体的行为，以及在坟场等地以各种肢体动作引导道路的行为所束缚，除了成为解脱和一切智的障碍之外，法性不会自然显现。因此，若没有断除显现所生多种执着的要诀，收集念想境之分别（149）则会被引入三界。又依赖坛城和物品，依赖对身体的灌顶，想要在心中产生加持，这也会再次束缚于三界。因此，若没有自然无为的真实境界，而主要执着于分别的境，则不会见到自明的要诀。以上所归纳的第五个要点，仅仅放松身语意，就能认识心的消失之处，并以四个支分要点来阐述。现在是第六个总要点，阐述法性，即放松的自性要诀和尺度，首先以六个支分要点来阐述。以放松心的要诀来阐述调整的过失是：未被任何事物束缚的此心。等等所阐述，即未被任何念头和分别束缚，安住于自身状态的此心，置于任何显现之上，觉知（150）是断除之因，故不应观看。即是无自性。也就是说，仅仅在自显现之上放松就能解脱，若在心中强加光明或空性来修持，则会再次执着。理由是什么呢？因为本体是空性，所以无法对相状进行调整。若调整则会再次束缚。这是第一个内涵。现在是第二个内涵，念头分别自然消逝，法性中没有可执取之处的阐述是：进入之后等等所阐述，也就是说，能够进入一切境，且束缚于自身心之无根的念头，融入法性的虚空之中，则是念想
English
Without understanding liberation, therefore, when the mind looks at the mind, there is no trace. When appearances are liberated within appearances, cyclic conditions arise as the nature of reality, and awareness, awareness is liberated within movement. The key point is that thoughts and conceptions vanish into their own nature, and the mind does not know where it ends, so these do nothing other than bind one back into the three realms. Furthermore, being bound by the act of adorning the body with various ornaments, and the act of leading the way with various limb movements in places like charnel grounds, does nothing other than create obstacles to liberation and omniscience; the nature of reality does not naturally arise. Therefore, without the key point of severing the clinging to the many thoughts that arise from appearances, gathering thoughts and conceptions of objects (149) will lead one into the three realms. Furthermore, relying on mandalas and substances, and relying on empowerment of the body, wanting blessings to arise in the mind, this will again bind one into the three realms. Therefore, without the natural, unfabricated, genuine expanse, mainly clinging to objects of imputation, one will not see the key point of self-awareness. The fifth point, which summarizes these, is that simply relaxing the body, speech, and mind reveals the place where the mind vanishes, and this is explained with four branch points. Now, the sixth general point is that the nature of reality, that is, the key point and measure of relaxation itself, is explained with six branch points, the first of which is: Explaining that adjusting with the key point of relaxing the mind is a mistake: This very mind, which is not bound by anything. This is explained by such statements as: This very mind, which is not bound by any thoughts or conceptions, and which abides in its own state, when placed upon whatever appears, awareness (150) is the cause of cutting, so one should not look. This is called selflessness. That is to say, liberation comes simply from relaxing upon one's own appearances, but if one emphasizes clarity or emptiness in the mind and meditates on it, one will again cling. What is the reason? Because the essence is emptiness, so there is no way to adjust the characteristics. If one adjusts, one will again be bound. This is the first inner meaning. Now, the second inner meaning, explaining that there is no place to take hold in the nature of reality because thoughts and conceptions naturally vanish, is: After entering, and so on. That is to say, the thought that is able to enter all objects and that binds to the rootless ground of one's own mind dissolves into the expanse of the nature of reality, and that is thoughts and conceptions.
Tibetan
གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་གང་ལ་སྣང་བ་སྣང་ཐོག་སོ་སོའི་རང་སར་ཡལ་བ་ལ། སྔ་ཕྱི་སྡེབས་དང་འགྲོ་ས་མེད་པས། རྟོག་མེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སེམས་བཟུང་ནས་བསྒོམས་པས་སླར་དྲན་པ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་འགྲོ་བས། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དྲན་པ་བརྟེན་ཞེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ནང་དུ་བཟུང་བས། སྣང་བ་ཕྲ་བའི་ (༡༥༡)ཞེན་པ་རང་རྒྱུད་དུ་བཟུང་བས་དྲན་པ་སླར་རགས་སུ་སོང་བའོ། །ཞེས་ནང་དོན་གཉིས་པ་དྲན་རྟོག་རང་སར་ཡལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལས་འཁྱེར་ས་མེད་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གསུམ་པ་དྲན་པ་རང་ཡལ་བའི་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་རང་ལུས་དངོས་པོ་རང་རྒྱུད་པ་འབྱུང་བ་བཞིའི་བྱེད་པོ་དང་བཅས་པ་དང་། སེམས་དངོས་མེད་སྟོང་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་འདྲེས་ཤིང་དུས་མཚུངས་པ་ལ། གནད་དུ་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་བཅད་པའི་མན་ངག་རླུང་སེམས་ཡ་ཕྲལ་ནས་བསླབ་པ་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་སྟོངས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། ཨ་དང་ཧཱུྃ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཁྲོ་བོའི་སྐུར་བདག་ཏུ་གཟུགས་སུ་སློང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་པ་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་ནང་དོན་གསུམ་པ་དྲན་པ་རང་ཡལ་བའི་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་བཞི་པ་གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་བའི་གནད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་རྣམས་རང་འགགས་པར་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ (༡༥༢)ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཐ་སྙད་ཀུན་ལས་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པས་གནོད་པ་ནི། ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཤེས་པ་གླེན་ལྷོད་ཀྱིས་སོང་ན་སྤྱོད་པ་ཤུགས་ཀྱིས་ཡངས་པས་རྟོག་པ་ལས་གྲུབ་མཐའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་མཐའ་ལ་འཇལ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ནང་དོན་བཞི་པའོ། །ད་ནི་ནང་དོན་ལྔ་པ་དེ་ཡང་རང་གྲོལ་གཅིག་གི་འཁོར་ལོས་མ་འདས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་པ་ལ། རང་གྲོལ་གཉེན་པོ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་ལས། ལམ་ལྔ་འདོད་པ་དང་སའི་གྲངས་དང་གཉེན་པོ་འདོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ནང་དོན་ལྔ་པའོ། །ད་ནི་ནང་དོན་དྲུག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གྲོལ་ས་བསྟན་པ་ནི། གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་བས་བྱ་བ་ལས་གྲོལ་བ་ནི། གང་དུ་ཡང་མ་སོང་བས་སྤང་བླང་དུ་ཡང་མེད་པས་སོ། །དེས་གར་ཡང་གནས་ཤིང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ཙམ་ལས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་འབད་པ་བྱ་མི་དགོས་སོ། །ཞེས་རྣམ་པ་ཡུལ་རྟོག་པ་དྲན་པ་གཅོད་པའི་གནས་
Chinese
不在于轮转之中。因为无论什么显现，显现之初就在各自本位消逝，没有先后次第和去处。如果以无分别的禅定执持心而修，反而会使念头依赖于相续。那么，为什么念头会依赖呢？因为将分别思辨之境的觉知摄入内在，将微细显现的(151)执着摄入自续，念头反而变得粗大了。如是，第二个内涵，显示了念头和分别在自身消逝的法性中无处可取。现在，第三个内涵，依靠念头自然消逝的关键，以理证的方式进行阐述：自身之物，自身相续的四大种的作者，以及心，无实空性，非由众多因缘所成，二者混合且同时。关键在于，仅仅通过断绝身心关联的口诀，分离气脉而修习，念头就会消失，这是法性。那么，为何要将阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）和吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）等观想为忿怒身呢？一个事物不能有不同的形象。如是，第三个内涵，依靠念头自然消逝的关键，以理证的方式进行阐述。现在，第四个内涵，以一解脱一切的关键，显示了名言自然止息：如果以一(152)法性而知，则从一切名言中解脱的自性，行事反而有害。如果身语的行为脱离，觉知变得愚钝松弛，行为自然宽广，为何要以分别念来衡量宗派名言的言辞边际呢？如是，第四个内涵。现在，第五个内涵，显示了它也没有超出自然解脱一的轮转：五种烦恼是获得菩提的种子。自然解脱不依赖于其他对治，仅仅安住就能解脱，为何还要执着于五道、地的数量和对治呢？如是，第五个内涵。现在，第六个内涵，显示了二者的解脱之处：因为不从任何事物产生，所以从行为中解脱。因为不往任何地方去，所以也没有取舍。因此，它安住于任何地方且不变异。因此，仅仅认识自性，还需要做什么呢？不需要努力。如是，断除各种境、分别念、念头的处所
English
It does not abide in the cycle. Because whatever appears, at the very moment of appearance, vanishes in its own place, without any sequence or destination. If one meditates by holding the mind in non-conceptual samadhi, then memory will again rely on the continuum. So, why does memory rely? Because by holding the knowledge of the object of conceptual discrimination within, by holding the attachment to subtle appearances (151) in one's own continuum, memory becomes coarse again. Thus, the second meaning shows that there is nowhere to take hold of the nature of memory and conceptualization vanishing in their own place. Now, the third meaning, relying on the key point of the natural vanishing of memory, is explained with reasoning: That is, one's own body, the agent of the four elements of one's own continuum, and the mind, insubstantial emptiness, not formed by many causes and conditions, the two are mixed and simultaneous. The key is that merely by practicing the oral instruction of severing the connection between body and mind, separating the winds and mind, memory will disappear, this is the nature of things. Then, why visualize A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Chinese literal meaning: A) and Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: Hūṃ) etc. as the wrathful body? One thing cannot have different images. Thus, the third meaning, relying on the key point of the natural vanishing of memory, is explained with reasoning. Now, the fourth meaning, with the key of one liberation liberating all, shows that all terms naturally cease: If one knows (152) as one nature, then the nature of liberation from all terms, acting is harmful. If the actions of body and speech are separated, and awareness becomes dull and lax, behavior naturally becomes vast, why measure the boundaries of the words of sectarian terms with conceptualization? Thus, the fourth meaning. Now, the fifth meaning shows that it has not transcended the cycle of one self-liberation: The five afflictions are the seeds for attaining enlightenment. Self-liberation does not depend on other antidotes, liberation occurs merely by abiding, why cling to the five paths, the number of grounds, and the desire for antidotes? Thus, the fifth meaning. Now, the sixth meaning shows the place of liberation of the two: Because it does not arise from anything, it is liberated from action. Because it does not go anywhere, there is also no acceptance or rejection. Therefore, it abides anywhere and does not change. Therefore, merely recognizing one's own nature, what else needs to be done? No effort is needed. Thus, the place of cutting off various objects, conceptualizations, and memory.