Tibetan
ད་པ་དང་། སྣང་བ་དང་། སྟོང་པ་ལ་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་ན། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་འཛིན་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཁོར་བ་ལས་འགྲོ་ས་གཞན་མེད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ནི་དྲན་བསམ་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་འདུས་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་འཁོར་བ་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཁ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཁོར་བ་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། འཁོར་བ་ཁམས་གསུམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མ་རྟོགས་པ། འདས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཉིས་སུ་ཅིས་ཏེ་འབྱུང་བར་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་རིགས་ན་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པས། འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མཐོང་བར་རིགས་ (༡༣༥)ལ། འདས་པའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་ན་འཁོར་བ་གྲུབ་པ་ཅིས་རིགས་ཏེ། གཉིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་ཚ་རེག་དང་གྲང་རེག་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་ལྟོས་པས་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གཟུགས་ཐ་དད་པ་ལ་མི་གནས་ན་རང་གི་འདོད་པའི་ལས་དང་བག་ཆགས་མི་བདེན་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲེལ་མ་ཆོད་པར་འདུག་པར་ལུང་རིག་གིས་ཤེས་སོ། །ས་ལམ་ལ་སོགས་པས་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྡེབས་བསོག་པ་ལ་བརྟེན་པས་སོ། །རིག་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་རྗེས་མེད་ཀྱི་རིག་པས་འགྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་ས་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་ཡོད་དོ་རེ་ཤེ་ཡང་། འབྲས་བུ་དེའི་ཐོག་ཏུ་མི་གནས་ཏེ་རྗེས་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཆུ་ལ་བྲིས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་སེམས་སྟོང་པ་དང་། ལུས་དངོས་པོ་གཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པར་མ་ཤེས་ན། ཁམས་གསུམ་གྱི་གཞི་སྟོངས་མི་སྲིད་པ་ནི། འབྲེལ་བ་རང་གཅོད་གཞི་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ། ལུས་དངོས་པོ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་གཅིག་དང་སེམས། སྟོང་པ་དང་རྩ་བ་གཉིས་དང་པོ་རྒྱུ་མི་གཅིག་པས་རྒྱུ་ (༡༣༦)བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་འབྲེལ་བ་ཡང་མེད་ལ། རྒྱུ་གཅིག་ན་ལུས་སེམས་བྲལ་བའི་ཚེ་ལུས་དངོས་པོ་འདི་བོར་ནས་རོ་འོང་བ་བཞིན་དུ། སེམས་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་ན་རོ་འོང་བར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ལ་དངོས་པོའི་རོ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ལུས་ལས་སེམས་མ་བྱུང་བས་སེམས་དངོས་སུ་མི་སྣང་ལ། སེམས་ལས་ལུས་མ་བྱུང་བས་ན་ལུས་དངོས་པོར་གསལ་བའོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ལུས་ལས་སེམས་བྱུང་ན་སེམས་དངོས་པོར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་སྤང་བར་མི་ནུས། སེམས་ལས་ལུས་བྱུང་ན་སེམས་སྟོང་པ་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་སུས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ། ལུས་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་སུས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད
Chinese
因为被现相和空性所束缚，信奉共同乘的宗派的众生，只能在三界中不断轮回。因此，心是各种念头、思想和概念的集合，只能轮回成各种不同的有形众生。因此，因为只能在三界中不断轮回，所以，如果轮回不是三界的范围，那么超越轮回、具有全知自性的两者怎么可能同时存在呢？如果可能，那么因为轮回的特征是空性，所以也应该能看到超越轮回的特征（135）。如果能看到超越轮回的特征，轮回又怎么可能成立呢？两者就像冷触和热触一样相互矛盾。如果依赖于心，六道众生的不同形体不住留，那么就无法避免自己所希望的业和习气不真实的过失。因为习气的联系没有断绝，这是通过教理和理性可以了解的。通过道次第等，又依赖于积累习气的力量。智慧是通过因果无迹的智慧来成就的。即使有结合因（道次第等）的希望，果也不会停留在那里，因为没有痕迹，就像在水上写字一样。如果不了解心是空性，身体是物质，两者之间没有联系，那么三界的基不存在是不可能的。这是通过联系自断、基无的理由来成立的。身体是物质，是实有的，而心是空性，两者是根本不同的。首先，因为因不同，所以也没有因（136）自性相同的联系。如果因相同，那么就像身体和心分离时，身体抛弃了这个物质而变成尸体一样，如果心也有物质，也会变成尸体，因为心没有物质的尸体。从那产生的联系也没有，因为身体不是从心产生的，所以心不是真实显现的；因为心不是从身体产生的，所以身体是物质显现的。如果身体是从心产生的，那么就无法避免心变成物质的过失。如果身体是从心产生的，就像谁也看不到心是空性且具有原因一样，谁也看不到身体的原因。
English
Because they are bound by the appearance and emptiness, sentient beings who adhere to the tenets of the common vehicle have no other place to go but to repeatedly wander in the three realms. Therefore, the mind is a collection of various thoughts, ideas, and concepts, and can only wander into various different forms of sentient beings. Thus, because there is only repeated wandering in the three realms, if samsara is not within the scope of the three realms, how could the two, which are beyond samsara and possess the nature of omniscience, exist at the same time? If it is possible, then because the characteristic of samsara is emptiness, the characteristic of transcendence should also be seen (135). If the characteristic of transcendence is seen, how can samsara be established? The two are contradictory, like hot and cold touch. If, relying on the mind, the different forms of the six realms of sentient beings do not abide, then one cannot avoid the fault that one's desired actions and habitual tendencies are not true. Because the connection of habitual tendencies is not severed, this can be understood through scripture and reason. Through the stages of the path, etc., one also relies on accumulating the power of habitual tendencies. Wisdom is accomplished through the wisdom of causeless and traceless results. Even if there is hope of combining the cause (stages of the path, etc.), the result does not remain there, because there is no trace, like writing on water. If one does not understand that the mind is emptiness and the body is material, and that there is no connection between the two, then it is impossible for the basis of the three realms to be empty. This is established by the reason of self-severing connection and baseless foundation. The body is material, it is substantial, while the mind is emptiness, and the two are fundamentally different. First, because the causes are different, there is also no connection of the same cause (136) nature. If the causes were the same, then just as when the body and mind separate, the body abandons this material and becomes a corpse, if the mind also had material, it would also become a corpse, because the mind does not have a material corpse. The connection arising from that is also absent, because the body does not arise from the mind, so the mind is not truly apparent; because the mind does not arise from the body, the body is materially apparent. If the body arises from the mind, then one cannot avoid the fault that the mind becomes material. If the body arises from the mind, just as no one sees that the mind is emptiness and has a cause, no one sees the cause of the body.
Tibetan
་པར་རིགས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་ལོ། །དོན་དམ་པ་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་འདོད་རྟོག་གོ །དེས་ན་ལུས་འབྱུང་བ་ཕྲ་རགས་ལས་གྲུབ་པ་དང་། སེམས་སྟོང་པ་ངོ་བོ། །ངོས་བཟུང་ལས་འདས་པ་གཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་ན་གཏན་ཚིགས་གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་ཡོད་དེ། དེ་རིག་པས་ (༡༣༧)ཀྱང་མི་འཐད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཁྱད་པར་མི་རྙེད་དོ། །ནམ་མཁའ་ཡང་རྫས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཀྱང་བརྡའ་ཙམ། །ལུས་ཀྱང་བརྡའ་ཙམ་ལས་དོན་གཉིས་སུ་འབྲེལ་བ་ཤེས་བྱ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དང་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་རྟོག་པའི་མཐའ་ཉེ་བར་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་། མ་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་ཅི་ཞེས་བློའི་རིམ་པས་རྟོགས་པས་སོ། །ཞེས་ནང་དོན་དང་པོས་ལམ་གྱི་གོལ་ས་བཅད་པ་སེམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གཉིས་པ་ལྟ་སྒོམ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་པ་ནི། བཀོད་ཅིང་དབྱེ་བ་རྟོགས་པ་ལ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་སྣང་བའི་བཀོད་པས་གཟུགས་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར་བ་དང་ནང་གཟུགས་ཀྱི་བཀོད་པས་ཕུང་པོ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གསང་བ་སེམས་ཀྱི་བཀོད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚིག་གི་བཀོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་དུ་མེད་ (༡༣༨)པའི་དོན་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་བཀོད་པའི་དབྱེ་བ་བཞིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ལ། ཐ་སྙད་བཏགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་དགོངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཕྱི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་མ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། དེའི་དྲན་པས་ཚོར་བ་རང་སར་ཡལ་ལ། སེམས་འཛིན་དང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་། དམིགས་གཏད་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་པ་ཅི་ལ་དགོས་ཏེ། གནད་ཤེས་པའམ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བས་སོ། །བརྟགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་བཅིངས་པ་ལས་ཕན་པ་གང་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བརྟགས་པས་སླར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཆིང་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཐག་པའི་སྒྲོག་གིས་འཆིང་བ་དང་། གསེར་གྱི་སྒྲོག་གིས་འཆིང་བ་ལས་འཆིང་བྱེད་ལ་ཁྱད་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཆོས་ཀྱིས་སེམས་འཆིང་བས་ན་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་དང་སེམས་འབྲེལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་ན། རྣལ་འབྱོར
Chinese
是为种类，现量而明了。若说道理上无有成立，道理上对于法与补特伽罗等任何也不成立是臆想。因此身体由粗细的元素组成，心是空性自性，若说与不可把握的二者有联系，以何种理由而有联系呢？这以理智（137页）也不合理。事物与非事物不能区分差别。也不能避免天空也成为实体的过失。因此心也只是假名，身体也只是假名，除此之外二者之间有何联系是不可见的。譬如天空与影像一般。因此对于思虑的边际具有忆念者，以错乱与不错乱而执着，以何种方式通过智慧的次第而了知呢？如是，第一内涵断除了道路的歧途，显示了确立心的根本。现在第二个内涵是不依赖见修行而确立解脱的体性，即：布置与区分了知等所显示，以外显的布置，色显现为法性，内里的布置，五蕴本自成佛，秘密的心的布置，了知空性远离因缘，以及依靠真如言语的布置而了达不可言说（138页）之义。如是，以布置的四种区分而现量了知，对于施设名言的种种法，以作意又有何用呢？外显等未了知的法等是没有的。心所生起以及以忆念而觉受自然消逝，对于心执与贪执的见解，以及具有所缘的修持又有何用呢？因为仅仅是知晓要点或者见到就能解脱。以分别种种法而束缚自己的心，没有任何利益可成，这是为什么呢？因为以作与作者而作意，反而会因此束缚于三界，譬如用绳索的枷锁束缚与用黄金的枷锁束缚，对于束缚的工具没有差别一样。以法束缚心，那么除此之外谁能解脱呢？若能了知业与心没有关联，瑜伽士啊！
English
These are the types, clearly manifest. If it is said that there is no establishment in ultimate truth, then the assertion that nothing, such as dharma and persons, is established in ultimate truth is a mere imputation. Therefore, if the body is composed of subtle and coarse elements, and the mind is emptiness by nature, and there is a connection between the two that are beyond apprehension, then for what reason is there a connection? This is not reasonable even by intellect (page 137). One cannot distinguish between things and non-things. Nor can one avoid the fault of the sky also becoming a substance. Therefore, the mind is also just a designation, and the body is also just a designation, and there is no visible connection between the two. For example, like the sky and an image. Therefore, for those who have mindfulness close to the limit of thought, how do they grasp delusion and non-delusion through the stages of wisdom? Thus, the first inner meaning cuts off the wrong paths of the path and shows the establishment of the root of the mind. Now, the second inner meaning is to establish the nature of liberation without relying on view and meditation, which is shown by arranging and distinguishing understanding, etc. With the arrangement of outer appearances, form appears as dharmata, and with the arrangement of inner form, the aggregates are primordially enlightened, and with the arrangement of secret mind, emptiness is understood to be free from causes and conditions, and with the arrangement of suchness words, the meaning of the inexpressible (page 138) is understood. Thus, with the four distinctions of arrangement, one directly realizes, what is the use of contemplating the various dharmas that are designated by names? There are no ununderstood dharmas such as outer appearances. Feelings arising from the mind and their memories naturally vanish. What is the need for views of mind-grasping and attachment, and meditations with objects of focus? Because liberation is achieved simply by knowing the key point or seeing it. No benefit is achieved from binding one's own mind with various kinds of dharmas. Why is that? Because by contemplating actions and agents, one is bound to the three realms by that very thing. For example, it is like being bound by a rope shackle and being bound by a golden shackle, there is no difference in the means of binding. Since the mind is bound by dharma, who else can liberate it? If one realizes that actions and mind are unrelated, O yogi!