Tibetan
་བྱས་ནས༔ བདག་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དཔོན་པོ་ལགས་ཏེ༔ རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལགས༔ ཁྱེད་ལ་པཎྜི་ཏ་ལྔ་བརྒྱ་མཆོད་གནས་སུ་བཞུགས་པར་གདའ་བས༔ བདག་པཎྜི་ཏ་དེ་རྣམས་ལ་ཞེ་ས་ན་མ་གཅིག་ཙམ་ཡང་འབུལ༔ ཆོས་གཏམ་ཞིག་མ་བདེ་བ་འགའ་ཙམ་ཡང་ཞུ་བས༔ རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལགས་བདག་ལ་གནང་བར་ཞུ་བ་ཕུལ་བས༔ རྒྱལ་པོ་དེས་སྤྱན་གྱིས་བལྟས་ཏེ༔ བྱིས་པ་ཁ་ནས་སོའུ་མ་བརྗེས་པ་གཅིག་གིས་ཆོས་གཏམ་དང་ཅི་ལ་ཡོང་སྟེ༔ ཞེས་ཡང་ཅི་ལ་ཡོང་ཟེར་ཏེ༔ དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་ཞལ་ནས༔ རྒྱལ་པོ་ལགས་ (༥༢༢)བདག་ལ་ཅི་ནས་ཀྱང་གནང་བར་ཞུ་ཞེས་གླེངས་སོ༔ རྒྱལ་པོའི་ཞལ་ནས་ཁྱོད་ལོ་ནི་བྱིས་པར་འདུག་སྟེ༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་རྟགས་མང་པོས་ལུས་ལ་སྤྲས་འདུག་པས༔ གལ་ཏེ་སྤྲུལ་པ་གཅིག་ཡིན་སྲིད་པས་པཎྜི་ཏ་རྣམས་དང་མཇལ་དུ་གཞུག་གི་གསུངས་ནས་ནང་དུ་གཤེགས་སོ༔ དེ་ནས་པཎྜི་ཏ་རྣམས་གྲོ་གསོལ་བའི་དུས་སུ༔ རྒྱལ་པོས་གོང་གི་ཁྱེའུ་དེའི་གཏམ་དེ་དག་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ལ་བསྙད་དོ༔ པཎྜི་ཏའི་ཞལ་ནས་སྨྱོན་ཚིག་དགའ་དགའ་བྱེད་པ་མིན་ནམ་ནང་དུ་མ་གཏང་གསུངས༔ ལ་ལ་ཅི་ཟེར༔ དེ་དག་གི་ནང་ནས་མཁྱེན་པ་ཆེ་བ་གཅིག་གི་ཞལ་ནས༔ དེ་ཡར་ལ་ལའི་ཟེར༔ ཐོང་དང་གལ་ཏེ་སྤྲུལ་པ་འདྲ་ཡོང་བ་ཡང་མ་ངེས༔ མདང་སུམ་གྱི་རྨི་ལམ་ན་ལྟས་བཟང་བ་གཅིག་ཀྱང་བྱུང་གསུངས་ནས༔ ནང་དུ་ཐོང་དང་གསུངས་ནས་ནང་དུ་བཏང་བས༔ ཁྱེའུ་དེས་ཕྱག་མཛད་ནས༔ དེ་རྣམས་ལ་ཁྱེའུ་དེས་རིམ་པ་བཞིན་ཁ་ནས་བགྲོ་གླེང་བཏང་བས༔ གང་གིས་ཀྱང་མ་ཐུབ་ཚུར་ཆོས་གང་དྲིས་ཀྱང་ཐོགས་པ་དང་རྡུགས་པ་མེད་པར་བྱུང་ནས༔ པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་ (༥༢༣)ཚུར་ལ་ཕྱག་མཛད་ནས༔ ཞབས་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་བླངས་ནས་རབ་ཏུ་བསྟོད་དེ༔ མཚན་ཡང་ཤེས་རབ་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དགོངས་ནས་པྲཛྙཱ་བྷ་ཝ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་སོ༔ རྒྱལ་པོ་དགྱེས་ནས་སློབ་དཔོན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་བྱ་བར་བཏགས་སོ༔ ཡུམ་གྱིས་ཐལ་བའི་ཁུང་བུར་སྦས་ནས་མ་ཤི་བས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རོ་ལངས་ཐལ་མདོག་ཅེས་བྱ་བར་བཏགས་སོ༔ ཡུལ་དེའི་མི་ཀུན་གྱི་གཞོན་ནུ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་གཅིག་རབ་ཏུ་བདེ་བར་འདུག་ནས༔ སློབ་དཔོན་རོ་ལངས་བདེ་བ་ཅེས་བྱ་བར་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་གྲགས་སོ༔ དེ་ལྟར་མཚན་བཞིར་གྲགས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་བཞིའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སུ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་ཉན་ཅིང་ཉེ་འཁོར་དུ་འཁོར་བས༔ དེ་ཉིད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གྲུབ་པའོ༔ དེ་ནས་བྱང་གི་ཕྱོགས་ན་རི་བོ་ཉི་མ་རབ་ཏུ་སྣང་ངག་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར༔ བྲག་རབ
Chinese
之后，我说：“我乃是您的君主，伟大的国王。您有五百位班智达作为供养处安住，我哪怕仅仅对那些班智达们献上一点点敬意，哪怕仅仅请教一些不甚明了的佛法，伟大的国王啊，请您恩准我。”如此禀告之后，国王用眼睛看着他，说：“一个嘴里奶腥味还没退去的孩子，能懂什么佛法？”又说：“能懂什么？”之后，那个孩子说：“国王啊，(522)无论如何请您恩准我。”国王说：“你年纪尚小，但身上佩戴着许多佛陀的标志，或许是哪位化身，让他去和班智达们见面吧。”说完就进去了。之后，在班智达们用早餐的时候，国王把之前那个孩子说的话都告诉了班智达们。班智达们说：“不是在说疯话，胡说八道吗？不要让他进来。”有些人这样说。在那些人当中，一位见识广博的人说：“让他上来吧，有些人这样说。让他进来吧，说不定真的是化身呢。昨天晚上我做了一个好梦。”说完，就让他进去了。那个孩子行礼之后，依次与他们辩论，没有人能胜过他，无论问什么佛法，他都能对答如流，没有丝毫的停滞和阻碍。班智达们(523)反过来向他行礼，将他的双足顶在头顶上，赞叹不已，考虑到他广博的智慧，给他取名为般若婆缚（藏文：པྲཛྙཱ་བྷ་ཝ་，梵文天城体：प्रज्ञाभव，梵文罗马拟音：Prajñābhava，汉语字面意思：智慧生）。国王非常高兴，给他取名为导师极喜金刚。因为母亲把他藏在灰烬的洞里没有死，所以被称为导师大尸起灰身。那个地方的所有人都说，这个年轻人非常可爱，非常快乐地生活着，所以被称为导师尸起乐。就这样，之所以有四个名字，是因为他曾在四生众生的身体中亲自听闻佛陀薄伽梵的教诲，并在其周围转绕，这是由他自身的福德力量所成就的。之后，在北方，有一座名为“太阳普照”的山，那里有一块巨石……
English
After that, I said, "I am your lord, the great king. You have five hundred paṇḍitas residing as objects of offering. I would like to offer even a small amount of respect to those paṇḍitas, and even ask about some unclear Dharma teachings. Great king, please grant me permission." After reporting this, the king looked at him and said, "A child whose mouth still smells of milk, what can he understand about the Dharma?" He also said, "What can he understand?" After that, the child said, "King, (522) please grant me permission no matter what." The king said, "You are still young, but you are adorned with many marks of the Buddha on your body. Perhaps you are an incarnation. Let him meet with the paṇḍitas." After saying this, he went inside. Later, when the paṇḍitas were having breakfast, the king told the paṇḍitas everything that the child had said earlier. The paṇḍitas said, "Isn't he just talking nonsense and being silly? Don't let him in." Some people said this. Among those people, one with great knowledge said, "Let him come up, some people say that. Let him in, maybe he really is an incarnation. Last night I had a good dream." After saying this, they let him in. After the child bowed, he debated with them one by one, and no one could defeat him. No matter what Dharma they asked, he could answer fluently, without any hesitation or obstruction. The paṇḍitas (523) in turn bowed to him, placed his feet on their heads, and praised him greatly. Considering his vast wisdom, they named him Prajñābhava (藏文：པྲཛྙཱ་བྷ་ཝ་，梵文天城体：प्रज्ञाभव，梵文罗马拟音：Prajñābhava，汉语字面意思：Wisdom Born). The king was very pleased and named him Guru Garab Dorje. Because his mother hid him in a hole in the ashes and he did not die, he was called Guru Mahāśava Vimalamitra. All the people in that place said that this young man was very lovely and lived very happily, so he was called Guru Śava Sukha. In this way, the reason why he has four names is because he personally heard the teachings of the Buddha Bhagavan in the bodies of beings in the four births, and circled around him. This was accomplished by the power of his own merit. After that, in the north, there is a mountain called "Sunlight Shining," where there is a huge rock...
Tibetan
་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཚོགས་ལ༔ ཡི་དྭགས་དྲག་པོ་གནས་པའི་སྟེང་དུ་འཇག་མའི་སྤྱིལ་པོ་ཕུབ་སྟེ༔ ལོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ (༥༢༤)བར་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་བཞུགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པས༔ ས་གཡོ་བ་ལན་བདུན་བྱུང་༔ ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་སྒྲའི་བྱེ་བྲག་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་༔ མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆར་ཡང་བབས༔ མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡང་ཉམས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡང་སྐབས་སུ་བྱུང་བས༔ ཡུལ་དེའི་མདའ་ན་མུ་སྟེགས་སྡིག་སྐྱོང་བའི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱུགས་འཚོ་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་སྟེ༔ རྣ་བ་ལ་ར་དུང་བུས་ཀྱང་མ་ལངས༔ སྨྱུག་མའི་ཨུ་བྷི་བཙུགས་པས་ཀྱང་མ་ལངས༔ ཅི་ཡང་མི་སྙེམ་པ་གཅིག་འདུག་པ་མཐོང་སྟེ༔ རྒྱལ་པོ་ལ་བསྙད་པས་རྒྱལ་པོ་ན་རེ༔ འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཕེལ་བ༔ མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཤེད་མ་གཉིས་ཀྱིས་སོད་ལ་གསོད་ཅིག༔ ཅེས་དེ་གཉིས་ལ་གྲི་གུ་གཉིས་གཏད་ནས་བཏང་ངོ་༔ གཤེད་མས་གསད་པར་བྱས་པས་ཅི་བྱས་ཀྱང་གླགས་མ་རྙེད་དོ༔ སློབ་དཔོན་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་གྱི་གསེབ་ནས་ལམ་ (༥༢༥)ཕྱུངས་ཏེ་གཤེགས་པས༔ མུ་སྟེགས་རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ངོ་མཚར་སྐྱེས་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ནས་རབ་ཏུ་བསྟོད་དོ༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་སོ༔ དེ་ལྟར་དགུང་ལོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལོན་ནས༔ སྔར་གྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་མ་ལུས་པ་དང་༔ ཁྱད་པར་དུ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཤོ་ལོ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི༔ ཐུགས་ལ་གསུངས་པ་རྣམས་རིམ་ལ་ཡའི་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སྤུངས་པ་བསྟན་པའི་ལས་རྒྱས་པའི་རྩེ་མོ་ལ༔ རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་འཇིག་རྟེན་བདེ་བའི་རོ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ༔ གདོང་གསུམ་པ་སྟག་གི་པགས་པ་གྱོན་པ༔ ཕྱག་བཞི་རྨ་བྱའི་གདུགས་འཛིན་པ༔ ལས་སུ་སྟག་དང་སེང་གེ་ལ་ཞོན་པ༔ བདེ་བྱེད་སེར་མོ་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ༔ འབྲུག་ལ་ཞོན་ཅིང་གློག་གི་ག་ཤ་ཐོགས་པ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་ཡིད་བདེ་བ་དང་༔ སློབ་དཔོན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ༔ ལོ་ (༥༢༦)གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཚིག་དང་ཡི་གེ་དཀར་ཆག་ལ་མནན༔ རང་བྱུང་རང་བབས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་བཅས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ལེགས་པར་ཡི་གེ་ལ་བཀོད་དོ༔ དེ་ལྟར་བཀོད་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་མངོན་པར་བྱུང་བའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་མཁའ་འགྲོ་མ་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ༔ མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་རྗེས་གནང་སྦྱིན་ན
Chinese
在极其恐怖的场所，在野人居住的地方搭建茅草屋，示现安住于三摩地长达三十二年（524）之久，大地震动七次，天空中也出现无数种类的声音，降下各种鲜花雨，还时常发出“外道教法衰败”的声音。在那个地方的附近，有一个信奉外道的恶行国王，他放牧的孩童们看见了，用牛角号吹也吹不醒，用竹竿戳也戳不醒，看见有一个人什么也不顾地坐在那里，就告诉了国王，国王说：“这是佛教兴盛，外道教法衰败的征兆，派两个刽子手去杀了他！”于是交给那两人两把刀，派他们去了。刽子手去杀的时候，无论如何也找不到下手的机会。上师从天空云彩的缝隙中开辟道路（525）而行，外道国王及其眷属都感到惊奇，顶礼赞叹，皈入了佛教。就这样，到了三十二岁的时候，以前的圆满正等觉佛陀们所说的一切珍贵经藏，特别是自性大圆满六十四万颂，心中所说的那些，如同堆积如意宝一样，在弘扬佛法事业的顶峰上，金刚界空行母名为“世间安乐之味”，三面，身穿虎皮，四手，持孔雀伞，事业上骑着老虎和狮子，带来安乐的黄色无量功德空行母，骑着龙，手持闪电，极其愤怒，令人愉悦，以及上师自己和佛陀所说的，三年（526）之中，将词句和文字压在目录上，将自然而然出现的文字，连同化身，全部如实地记录下来。这样记录下来之后，在空行母显现的岩洞里，对具有心识的空行母说：“做供养吧！”并赐予了许可。
English
In an extremely terrifying place, having erected a thatched hut on the dwelling place of wild men, he demonstrated abiding in samadhi for thirty-two years (524), causing the earth to shake seven times. Countless kinds of sounds also arose from the sky, and rains of various flowers fell. Sounds also frequently arose saying, "The teachings of the heretics are declining." Near that place, there was a king of evil deeds who believed in the heretics. The children who herded his livestock saw him. They could not awaken him even by blowing a horn, nor could they awaken him by poking him with a bamboo pole. They saw someone sitting there without caring about anything, and they told the king. The king said, "This is a sign of the flourishing of Buddhism and the decline of the heretical teachings. Send two executioners to kill him!" So he gave those two men two knives and sent them. When the executioners tried to kill him, they could not find an opportunity to strike. The master opened a path through the clouds in the sky (525) and departed. The heretical king and his retinue were amazed, prostrated, and praised him greatly, and entered the Buddhist teachings. Thus, when he reached the age of thirty-two, all the precious scriptures spoken by the perfectly enlightened Buddhas of the past, especially the sixty-four hundred thousand verses of the Great Perfection of Naturalness, those spoken from his heart, like a pile of wish-fulfilling jewels, at the peak of expanding the activity of teaching the Dharma, the Vajradhatu Dakini named "The Taste of Worldly Bliss," with three faces, wearing a tiger skin, four hands, holding a peacock umbrella, riding a tiger and a lion in her activity, the yellow Dakini of limitless qualities who brings bliss, riding a dragon, holding lightning, extremely wrathful, pleasing to the mind, and what the master himself and the Buddha spoke, for three years (526), he pressed the words and letters onto the catalog. He perfectly recorded the naturally arising letters, along with the emanation body, without any distortion. Having recorded them in this way, in the cave where the Dakini manifested, he said to the Dakini who possessed consciousness, "Make offerings!" and bestowed permission.