Tibetan
ག་ལ་དབང་མིན་ཀྱང་༔ གོང་མའི་གོང་མ་རྣམས་དང་དྲིན་ཅན་བླ་མ་དང་༔ རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་དགོངས་དོན་ཚིག་ཉིད་ཀྱི༔ སོ་སོའི་འདོད་པའི་རིམ་པས་རྗེས་འབྲངས་ཏེ༔ ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཟབ་མོ་ཉིད་ཀྱི་དོན༔ གང་ (༥༣)དང་མི་འགལ་ཀུན་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི༔ སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་བཅུད་བསྡུས་ནས༔ འཁོར་བའི་ཡིད་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྲོ༔ རང་བཞིན་གནས་པའི་ཐབས་ནི་ལྔ་ལས་ཀྱང་༔ མ་བསྒོམས་ཡེ་ཤེས་ལྷུག་པ་བཅོས་པ་མེད་པའི་གནས༔ རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་དང་བྲལ་བའི་རང་སྣང་སྒྲིབ་མེད་ཉིད༔ རྩོལ་བྲལ་ཉག་གཅིག་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི༔ ཡེ་རྫོགས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་ཡུལ་ལ་རོལ༔ སྒྱུ་མའི་ཆུ་དེ་གཟུགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི༔ སྙིང་པོ་བརྒྱ་དང་བརྟག་དཔྱད་ཡིད་ཟད་དེ༔ སྒྲིབ་བྲལ་ཅོག་བཞག་བསླད་པ་མེད་པའི་ལམ༔ མཐོང་མེད་མཚུངས་པ་མེད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་དངོས༔ འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་བཟུང་བས་ལྟོས་བྲལ་ཉིད༔ རང་བཞིན་ཡུལ་ལ་འགག་མེད་སྙིང་པོའི་རྗེས༔ སྟོང་ཡུལ་མ་དཔྱད་རང་སར་བཞག་སྟེ་གྲོལ༔ མཐའ་བྲལ་དེ་ཉིད་གོང་མའི་སྐྱེ་གནས་དག༔ འཇུག་ནུས་གདིང་ནི་འོག་མས་མ་སླེབ་པར༔ གནས་ཤིང་མི་གཡོ་ཡེ་ནས་སྐྱོན་མིན་ཡུལ༔ ཐོབ་མཐོང་གྲོལ་ (༥༤)གསུམ་གྱིས་ནི་རང་བཞིན་བདེ་གནས་པའོ༔ རང་བཞིན་སུ་ཡིན་གང་ལ་སུས་བསྟན་པ༔ མ་བསྒོམས་བཞག་པའི་ས་སྟེ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ༔ སྒྲ་དང་བློ་བྲལ་ཀུན་གྱི་ཕ་རོལ་ཞིང་༔ དམིགས་བཅས་རང་བཟོ་ཉིད་དེ་བཅོས་མི་དགོས༔ གནས་པས་འགག་ལ་འགྱུས་པས་རང་སར་དག༔ མེད་མཐོང་མ་སྤངས་ངོ་ལ་སངས་མེད་པས༔ ས་མེད་འདི་ཉིད་གནས་ཏེ་གང་དགའི་ཡུལ༔ འཇུག་སྟེ་གང་གི་ཕ་རོལ་སོང་བ་མེད་པའོ༔ རང་བཞིན་ཡོད་མེད་བརྟག་དཀའི་སེམས་ལ་རེག་ནུས་ཤིང་༔ མ་བསམས་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད༔ བྱ་བྲལ་གླེན་པའི་ཤུགས་འཆང་བློ་བདེ་བ༔ སྤྲོས་མེད་ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བྱོས༔ སྣང་མེད་སྟོང་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ༔ མ་བཟུང་མ་གཏད་མ་བསླད་རང་སོ་སྟེ༔ གཅིག་གིས་གསུམ་ལ་སུ་ཡིས་ཕོག་པ་ཉིད༔ རྫུན་མིན་བདེན་མིན་གནས་ཐབས་ལྷང་ངེ་བའོ༔ རང་བཞིན་གཅིག་སྟེ་རྣམ་པ་ཉིད་དང་བྲལ༔ དངོས་དེ་ཉིད་ལ་ཚིག་དང་བརྗོད་མེད་པ༔ ཡེ་དག་རང་སྟོང་མཚན་ཉིད་བྲལ་ (༥༥)བའི་ངང་དུ་ལྟོས༔ གཞི་མེད་རྩ་བ་གང་ལ་ལྟོས་མེད་པ༔ མཐོ་དམའ་ཡོད་དང་མེད་སྣང་སྟོང་པ་ལ་འཇུག་ཁྱབ༔ དེ་ལས་རང་བཞིན་བློ་ཡི་མཐའ་འགག་ངང་གཅིག་པ༔ ཆོས་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་ཡེ་ཟླ་མེད༔ གང་ལས་དེ་བྱུང་སུ་ཡིས་མྱོང་སྟེ་རྒྱལ༔
Chinese
虽非我所能及，然依止历代上师与恩重如山的喇嘛，以及续部、口传、诀窍、意旨、词句本身，各自所欲次第而行，依凭词句，于甚深之义，凡（53）与彼不违背、众人未领悟者，汇集各自所欲论典之精华，为脱离轮回心识者而宣说。自性安住之方便，即使超过五种，不修而任运之智慧，无有造作之境，无有因、远离缘之自显现，无有遮蔽之自性，无勤唯一，无人所为，本初圆满心髓，于任运成就之境受用。如幻之水，彼从色相而生，心髓百种，考察穷尽心意，无有遮蔽，坦然安住，无有错谬之道，无可见、无等同，乃一切智慧之本体。执著于错乱之境，故无有依赖之自性，自性境上，无有阻碍，乃心髓之足迹，莫考察空性之境，安住于自处而解脱。无有边际之彼，乃上方之生处，能入之把握，下方未及，安住且不动摇，本初即非过失之境，获得、见、解脱（54）三者，乃自性安乐安住之处。自性为何？于何处由谁指示？不修而安住之地，彼即是自明，远离声音与心识，乃一切之彼岸，有相之自造，彼无需改造。安住则阻碍，动摇则安于自处，不见无舍，面上无有醒觉，无地之此，安住乃随意之境，入于彼，无有超越者。自性有无，难以测度，能触及心，未经思索，无有错乱之智慧，无为，怀有愚者之力量，心怀坦荡，无有戏论，具虚空之心者当行持。无有显现，远离空性之智慧，不取不舍，不加错谬，各自独立，一者以何触及三者？非假非真，安住之方式，朗然显现。自性唯一，远离形相本身，于彼本体，无有言词与表达，于本初清净、自性空性、远离相状（55）之状态中观之。无有基础，无有根本，不依赖于任何，高低、有无，显现遍布于空性，由此，自性乃心识之边际，阻断于一境，非法，乃俱生，本初即无二。彼从何处生？由谁体验而得胜？
English
Though not within my power, I rely on the successive previous masters and the kind lamas, as well as the tantras, oral transmissions, instructions, intentions, and the words themselves, following the order of their respective desires. Relying on the words, regarding the profound meaning, whatever (53) does not contradict it and is not understood by everyone, I gather the essence of the treatises desired by each, and explain it for the sake of those who are free from the mind of samsara. Even beyond the five methods of abiding in the natural state, the unlabored, spontaneously present wisdom, a state without fabrication, the self-appearance free from cause and condition, the very nature without obscuration, effortless and unique, unmade by anyone, the primordial perfection, the heart essence, enjoy the realm of spontaneous accomplishment. That illusory water arises from form, the heart essence of hundreds, and the examination exhausts the mind. The path of unobscured, naturally settled, and uncorrupted, without seeing, without equal, is the very substance of all wisdom. Grasping at the realm of delusion, therefore, is the very nature of independence. In the realm of self-nature, without obstruction, is the trace of the heart essence. Do not examine the realm of emptiness, but settle in its own place and be liberated. That which is without limit is the place of birth of the superiors. The confidence to enter is not reached by the inferiors. Abiding and unmoving, it is a realm that is not a fault from the beginning. The three, attainment, vision, and liberation (54), are the very nature of abiding in bliss. What is self-nature? Where and by whom is it shown? The ground of non-meditation, that itself is self-awareness. Separated from sound and mind, it is the realm beyond all. The self-made with object, that itself does not need to be fabricated. Abiding obstructs, moving settles in its own place. Not seeing, not abandoning, there is no awakening on the face. This groundless one abides, it is the realm of whatever is desired. Entering into it, there is no going beyond. The self-nature, difficult to determine whether it exists or not, is able to touch the mind, the wisdom itself without thought and without delusion. Actionless, holding the strength of a fool, with a happy mind, those with the mind of space, free from elaboration, should practice. That wisdom, without appearance, separated from emptiness, not grasping, not holding, not corrupting, each is independent. By what does one touch the three? Neither false nor true, the way of abiding is clear. Self-nature is one, separated from form itself. In that very substance, there are no words or expressions. Look in the state of primordial purity, self-emptiness, and absence of characteristics (55). Without foundation, without root, not dependent on anything, high and low, existence and non-existence, appearance pervades emptiness. From that, self-nature is the limit of mind, cut off in one state. Not dharma, but co-emergent, primordial and without duality. From where did it arise? By whom is it experienced and conquered?
Tibetan
རང་སྣང་དོན་དེ་གང་ལ་བཞིན་གསལ་བ༔ བསྒྱུར་བ་མེད་ཅིང་མ་རྙོག་སུས་མ་ཕྲོགས༔ ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཏེ་གཅིག་དང་ཐ་མི་དད༔ གཞི་མེད་ལམ་ཟད་འབྲས་བུ་ཡོད་མ་མྱོང་༔ མཐོང་ཐོས་བརྡར་སྣང་གཅིག་གིས་གང་གྲོལ་བ༔ མ་བཙལ་སུས་མི་རྙེད་པ་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས༔ ཡེ་ནས་ཡོད་ཅིང་བལྟས་ཤིང་མཐོང་ལས་འདས༔ དེ་ཉིད་རང་དེ་མ་བཅོས་ཐོག་མའི་ངང་༔ རྒྱུ་སྟོང་རྐྱེན་གསལ་ངོ་བོ་འདུས་པས་གནས༔ བྱ་བྱེད་དཔྱོད་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་གཉིས་རང་༔ རིག་པས་བྱུང་དང་སོ་སོས་གང་བསྒྱུར་བ༔ གནས་ཐབས་དེ་ཉིད་དེ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས༔ རྩོལ་མེད་བཙལ་མི་དགོས་ཏེ་བྱུང་ཁུངས་ཀུན་གྱི་དངོས༔ རང་དག་དྲི་མའི་ཆོས་ཀྱི་བཅོས་ཤིང་ (༥༦)བྱེད༔ འབད་འགགས་གྲོལ་བར་ངས་རིག་སྟེ༔ ལྷག་པར་གྲོལ་དང་གྲོལ་བ་འདུག་གམ་ཅི༔ གང་ལ་སྲིད་དེ་ཡེ་ཤེས་ཁྱབ་བརྡལ་བའོ༔ སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ལམ་བྱས་ཆོས་ཉིད་དངོས༔ སྟོང་པས་འབད་པ་མེད་པ་ལམ་གྱི་ཡང་༔ རླུང་བཀག་མིག་བཙུམ་པས་ནི་རང་སེམས་འཆིང་༔ བཅོས་མེད་ལྟོས་དང་བྲལ་བའི་གཞི་མེད་པར༔ ལུས་བཅོས་གསལ་བས་ངལ་སོས་སྣང་བ་འཆིང་༔ ཕྱོགས་མེད་རིས་སུ་མ་བཅད་སེམས་མེད་པར༔ ཡིད་དཔྱོད་སྒྲོག་དང་བཅས་པས་གནས་ལུགས་འཆིང་༔ ཡེ་གྲོལ་བྱ་བྲལ་སོར་བཞག་གདེང་མེད་པར༔ ཞེ་འདོད་ཉམས་དང་བཅས་པ་རྟོག་པས་འཆིང་༔ མ་བཙལ་རང་སར་བཞག་པའི་གནས་མེད་པར༔ རྒྱུ་འབྲས་ལུང་ལ་ལྟོས་པས་རིག་པ་ཉིད༔ ཆོས་ཀུན་སྤྲོས་དང་བྲལ་ཞིང་རྙོག་མེད་པས༔ བྱས་མེད་རང་སར་གྲོལ་བའི་གནད་ནི་རབ་ཏུ་ཆེ༔ རྒྱུ་འགག་རྐྱེན་ཡལ་འབྲས་བུ་ཟད་པའི་གནད༔ གང་ལ་མ་བརྟེན་གཅིག་གིས་གྲོལ་བའི་ཀློང་ཉིད་དོ༔ སྤྱོད་བྲལ་སྒོམ་དག་ལྟ་རུ་ (༥༧)མེད་པའི་དོན༔ སུ་ཡིས་མ་བཅོས་སྣང་བ་རང་སར་བཞག་པས་གྲོལ༔ འཇུག་ཤེས་བརྡའ་དང་ཐ་སྙད་ལས་འདས་དགོངས་པ་ནི༔ འདི་ཞེས་ཚིག་དང་བྲལ་ན་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སུ་ཞིག་འཆོས༔ བཅོས་མའི་གཟེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ༔ གང་གིས་མ་བསླད་རང་རིག་གྲོལ་བའི་གནས༔ ལུས་དང་སེམས་ལ་ཉོན་མོངས་རང་གི་ཆོས༔ མི་ཤེས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱར་སྣང་ཡང་༔ རང་བཞག་མ་བཅོས་རྣལ་མའི་རང་རིག་པ༔ ཡེ་ནས་རང་གྲོལ་སུས་ཀྱང་བཤིག་པ་མེད༔ མ་བཀྲོལ་རང་སར་གྲོལ་བས་འབད་ཅི་དགོས༔ ཡེ་ནས་རང་གྲོལ་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་མེད་ཉིད༔ སྡིག་སྤྱད་མི་དགེ་རྣམ་སྨིན་བདེ་བའི་གྲོགས་ཆེ་བ༔ རང་ཤུགས་མ་བཙལ་འབད་པ་མེད་པའི་གནད༔ འདི་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་དགེ་བས་སུ་ལ་ཕན༔ སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སུ་ཡིས་བཅིངས་པའི་རྒྱ༔ འཁྲུལ་དང་མ་རིག་
Chinese
自显之义于何处如镜明澈？ 无有改造亦无混浊，何人亦未曾夺。 二智一味，无有差别。 无基无道尽，未曾有果。 见闻觉受，一者即能解脱。 无需寻觅，无人不获，安住于众生之心。 本自具有，超越观视与见。 彼即自性，无作本初之态。 因空缘明，自性聚集而住。 能作所作，思辨与执持之二边自解。 由识而生，各自所变。 安住之法即是彼，何须多言？ 无勤无需寻，乃是诸源之实。 自净染污之法，改造而为。 勤奋止息，我已觉悟解脱。 更有甚者，解脱与解脱安住耶？ 于何处有，彼乃智慧之遍布。 由空性而成道，法性之实。 以空性无勤，亦是道之要。 阻断气脉，闭合双眼，束缚自心。 无作离待，于无基之处。 改造身体，以明晰之故，休息亦束缚显现。 无有方所，不分界限，无有心识。 以意念思辨之锁链，束缚实相。 本自解脱，离于作为，不作保留，无有定解。 以贪欲经验之锁链，束缚分别。 无需寻觅，安住于自处，无有处所。 依赖因果经论，即是心识。 诸法离于戏论，无有混浊。 无作自解脱之要，极为重大。 因灭缘逝，果尽之要。 不依赖于何者，一者即能解脱之空性。 离于行持，清净禅修，无有观待之义。 何人未曾改造，显现安住于自处而解脱。 通达进入，超越表诠与名言之意。 若离于此之言说，即是彼性，何人能作？ 离于造作之执着，于道上何须作为？ 何者未曾染污，自明解脱之境。 身与心之烦恼，乃是自身之法。 不识稚童，虽显现为广大。 安住自性，无作真实之自明。 本自解脱，无人能毁。 无需解脱，自处解脱，何须勤奋？ 本自解脱，无有解脱之因。 罪行恶业，异熟乃是安乐之大助。 任运无需寻觅，无有勤奋之要。 此乃缘起，善妙利益于何人？ 无有佛陀，何人所系之绳？ 迷乱与无明。
English
Where does the meaning of self-appearance shine like a mirror? Without alteration, without turbidity, by whom is it not stolen? Two wisdoms, one in essence, without difference. Without ground, path exhausted, never having a result. Seeing, hearing, perception, one alone liberates. Without searching, who does not find it, dwelling in the heart of all. Primordially existent, beyond looking and seeing. That very self, unmade, the original state. Cause empty, condition clear, essence dwells by gathering. The two extremes of doing, acting, judging, and grasping are self-liberated. What is born from awareness, and what is transformed by each individual. That very way of abiding, what need is there to speak of it? Without effort, no need to search, it is the reality of all sources. Self-purified, the Dharma of defilement is transformed and (56) made. I have realized that effort ceases and liberation occurs. Moreover, is there liberation and abiding in liberation? Where does it exist? It is the pervasive wisdom. From emptiness, the path is made, the reality of Dharmata. Through emptiness, without effort, it is also the essence of the path. Blocking the breath and closing the eyes binds one's own mind. Without fabrication, without dependence, in the groundlessness. Transforming the body, with clarity, resting binds appearances. Without direction, without division, without mind. With the fetters of mental judgment, one binds the natural state. Primordially liberated, without action, without reservation, without certainty. With desire and experience, one binds with conceptualization. Without searching, abiding in its own place, without a place. Relying on cause and effect and scriptures, it is awareness itself. All dharmas are free from elaboration and without turbidity. The key to effortless self-liberation is extremely great. The key to the cessation of cause, the vanishing of conditions, and the exhaustion of results. Not relying on anything, the expanse in which one alone liberates. The meaning of being free from action, pure meditation, without looking (57). By whom is it not fabricated? Appearance is liberated by abiding in its own place. The intention that transcends entering, knowing, symbols, and terms. If it is free from the words "this," then it is that very nature; who can fabricate it? What is there to do on the path that is free from artificial clinging? By what is it not defiled? The place of self-awareness's liberation. Afflictions of body and mind are one's own Dharma. Unknowing children, although they appear vast. Abiding in self-nature, unmade, genuine self-awareness. Primordially self-liberated, no one can destroy it. Without unraveling, liberated in its own place, what need is there for effort? Primordially self-liberated, the very absence of a cause for liberation. Sinful actions and non-virtue, the ripening is a great friend of happiness. Effortlessly, without searching, the key to effortlessness. This very dependent arising, virtuous, benefits whom? Without a Buddha, by whom is the rope of bondage tied? Delusion and ignorance.