Tibetan
འ་ཡང་རང་བཞིན་དལ་ཆགས་པ༔ ཡུལ་ནམ་མཁའ་དང་རིག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། སྤྲད་པའི་ཚེ༔ རིག་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ། དེ་ཧྲིག་གེ་སང་ངེ་སལ་ལེ་འདུག་ཀྱང་ཡུལ། གཟུང་ཆ་དང་ཤེས་པ་བདག་ཏུ། འཛིན་པ་མེད༔ སྣང་བ་རིག་པའི། རང་སྣང་༔ ཤར་བ་སྣང་བ། རང་ཤར༔ གཞི། གནས་པ་ (༢༢༥)རང་གནས༔ མཐོང་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག །རང་མཐོང་༔ གྲོལ་བ་ལྟ་བ་རང་གི། རང་དུ་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ༔ གཉིས་པ་ངེས་ཚིག་གམ་མཚན་ཉིད་ནི༔ འགྱུ་བས་སྒྲིན་པ༔ ཕྲ་ཞིང་ཤེས་པ་དང་འོད། སྣང་བས་རིག་པ༔ རིག་ཅིང་རང་གི་རིག་པས་བལྟས་པས། གསལ་བ་མི་འགྱུར་བའོ༔ གསུམ་པ་རིག་པའི་དབྱེ་བ་ནི་ལྔ་སྟེ༔ སྤྱི་དང་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པ་དང་༔ གཞི་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ། པའི་རིག་པ་དང་༔ གཞི་ངོ་བོ། གནས་ཀྱི་རིག་པ་དང་༔ ལྷག་མཐོང་བླ་མའི་གདམས་པས་ཤེས། གི་རིག་པ་དང་༔ ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་སྣང་བའི་ཚད། དང་ལྔའོ༔ མཚན་ཉིད་འཛིན་ ལས་དང་པོ་བའི་དུས། པའི་རིག་པ་ནི༔ ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མིང་ཙམ་དུ་བཏགས་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི༔ དེ་རང་གི་རང་རིག་པ་ཤེས་པ་གསལ་བ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ༔ ཤེས་པ་དུ་མས་སྦགས་པའོ༔ འི་རིག་པ། གཞི་འཛིན་པ་ནི༔ རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུས་ན༔ ཤེས་ (༢༢༦)པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་དེ༔ མ་སྨིན་འོད་ཐིག་ལེའི་ཚད། པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཐོག་མའི་གཞི་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ནི༔ ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཏེ༔ ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡོད་དོ༔ ཆ་ཡིས་མ་བགོས་པའི་ཐུགས་རྗེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཏེ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལ། ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ན་ནམ་མཁའ་དང་ཁྱད་མེད། སྟོང་པ་ལས་མི་གྲོལ་ལོ༔ ཡང་ན་སྟོང་པར་མི་འདོད་ན། བེམ་པོ་ལས་མི་གྲོལ་ལོ༔ རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་དུ། སུ་ཡོད་ན་སྤྲུལ་སྐུ་དངོས་དང་ཁྱད་མེད་དོ༔ ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ནི༔ གདམས་པ་བསྟན་པའི་དུས་ན༔ ལྷག་གིས་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པས༔ རང་སྣང་ཐིག་ལེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྟོན་པས༔ སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས༔ རིག་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཅིར་ཡང་སྟོན༔ ཅེས་བྱའོ༔ ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་ནི༔ ཉམས་སུ་ (༢༢༧)བླངས་པས་སྣང་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་མ་གྲུབ། ཚད་དུ་ཕྱིན༔ ཉམས་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད༔ རྟགས་དང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་ནས༔ རང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་ལ༔ མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ར
Chinese
啊，又是自性缓慢沉淀时，于虚空和觉性金刚链（lugu gyü）。 给予之时，觉性无有错乱之智，那亮晃晃、清朗朗、明晰晰安住，然于境，不执著所取分与觉性为我，显现乃觉性之自显，生起乃显现之自生，基，安住（225）乃自安住，见乃智慧之眼，自见，解脱乃见地自之，自解脱也。 二者，决定词或体性者，动摇而敏锐，细微且智慧与光，显现而觉性，觉察且以自之觉性观之，明晰而不变异也。 三者，觉性之差别乃五：总相与执持体性之觉性，以及生起基执持识之觉性，以及基本体，安住之觉性，以及胜观上师之教言所知之觉性，以及顿超之觉性显现之量，共五也。 体性执持，从业初学者之时，之觉性者，法总相与自之仅于名言安立之觉性，如是称之，于彼者，彼自之自觉识，智慧明晰不分别仅此而已，为诸多识所染污也。 之觉性。 基执持者，于自之身安住之时，识（226）一切生起且仅于自明安住者，未成熟光明点之量，之觉性如是称之。 最初之基安住之觉性者，本体本净之安住方式，具足三智慧而有也。 未以部分分割之大悲，乃智慧之自性者，觉性一切遍知之智慧本体而安住，智慧彼亦于大悲之分上，安住于微细之智慧中也。 智慧彼若无有，与虚空无有差别，不从空性中解脱也。 又若不欲空性，不从物质中解脱也。 觉性具足五智慧，若有，与化身真身无有差别也。 胜观之觉性者，于教言开示之时，以胜观乃彼显现之故，自显明点之精要如是称之，显现不相同之诸多显示之故，从无生中一切生，觉性之大幻化，无论何者亦能示现，如是称之。 顿超之觉性者，于修持（227）之时，显现自之本体亦未成立，至量，于修持无有增减，征相与功德圆满后，于自之本体亦未成立，于遍知之智慧中
English
Ah, and also when the self-nature gradually settles, in the realm of space and the Vajra Chain of Awareness (lugu gyü). When given, the wisdom of awareness without delusion, that is brightly, clearly, and distinctly abiding, but in the realm, there is no grasping of the apprehended aspect and awareness as self, appearances are the self-appearance of awareness, arising is the self-arising of appearances, the ground, abiding (225) is self-abiding, seeing is the eye of wisdom, self-seeing, liberation is the self of the view, self-liberation. Secondly, the definitive word or characteristic is: moving and sharp, subtle and wisdom and light, awareness through appearance, aware and seeing with one's own awareness, clear and unchanging. Thirdly, the divisions of awareness are five: awareness that grasps the general and specific characteristics, and awareness that generates the basis-grasping consciousness, and the basis essence, the awareness of abiding, and the awareness known through the instructions of the superior insight lama, and the measure of the appearance of the breakthrough awareness, a total of five. The characteristic-grasping, at the time of the first work, the awareness is: the general characteristics of phenomena and one's own awareness that is merely labeled with names, that is called, and for that, that one's own self-awareness, the wisdom is clear and non-conceptual, only that, is defiled by many consciousnesses. Of awareness. The basis-grasping is: when abiding in one's own body, the consciousness (226) that generates all and abides only in self-clarity, the measure of the immature light bindu, is called awareness. The initial basis-abiding awareness is: the abiding mode of the essence of primordial purity, possessing three wisdoms. Undivided by parts, compassion is the nature of wisdom, awareness abides as the essence of the wisdom that knows all, and that wisdom also, in the aspect of compassion, abides in subtle wisdom. If that wisdom is not there, there is no difference from space, and one is not liberated from emptiness. Or if one does not desire emptiness, one is not liberated from matter. Awareness possessing five wisdoms, if there is, there is no difference from the actual Nirmanakaya. The superior insight awareness is: at the time of teaching the instructions, because the superior insight is that appearance, it is called the essence of the self-appearing bindu, because it shows many different appearances, everything arises from the unborn, the great magic of awareness, whatever it may be, is shown, it is called. The breakthrough awareness is: when practicing (227), the appearance of one's own essence is also not established, reaching the measure, in practice there is no increase or decrease, after the signs and qualities are perfected, one's own essence is also not established, in the wisdom of omniscience.