Tibetan
སྲིད་པ་དང་༔ དབྱིངས་ལ་དགེ་བ་དང་སྡིག་པ་ཡེ་ནས་མེད་པ་དང་༔རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀའི་བསམ་པ་མེད་པ་དང་༔ དེའི་ངོ་བོ་ལ་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ཅི་བྱས་ཀྱང་མི་ལྟོ་བ་དང་༔ ངོ་བོ་ལ་སྡིག་པའི་ལས་ཅི་བྱས་ཀྱང་འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་༔ དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཚད་ཟིན་པས་དགེ་སྡིག་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་གནད་རྣམས་ཀྱིས༔ རིག་པ་ཉིད་ལ་ལས་དགེ་སྡིག་གིས་ཕན་མ་བཏགས་གནོད་པ་མ་བསྐྱལ་བ་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ངོ་བོ་དེ་ཉིད་མཐོང་ཞིང་ཉམས་སུ་ལོངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕེབས་པས་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ༔ ཁ་ཙམ་ཚིག་ཙམ་དུ་དགེ་སྡིག་མེད་བྱས་པས་མི་ཕན་ཏེ༔ དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་རང་གི་རྣམ་སྨིན་གྱིས་རང་ལ་འཆིང་བའི་གང་ཟག་ཅེས་ (༡༤༠)བྱའོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་རིག་པའི་ཐོག་ནས་ལྟས་པས་དགེ་སྡིག་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་དགེ་སྡིག་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་ཐོག་ནས་བལྟས་པས་རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིང་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་གནད་དང་༔ དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིང་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་དམྱལ་བའི་མིང་ཡང་ཡེ་ནས་མེད་ཅིང་ད་ལྟ་ཡང་ག་ལ་སྲིད་པར་བསྟན་པ་དང་༔ དེའི་ཕྱིར་ན་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དམྱལ་བ་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་བསྟན་པས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་རིས་མེད་པའི་དལ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་འདུས་ཤིང་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་རྣལ་དུ་ཕབ་པ་ཞེས་བྱའོ༔ ཐོག་མའི་གཞི་ལས་འཁྲུལ་གཞི་ནི་ཡང་དག་པར་རྩིས་གདབ་ལས་འདས་ཏེ༔ འདི་ཀུན་ནི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་བླང་དུ་བཏུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཚིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མས་ནི་འཁྲུལ་པ་གཏན་ནས་ཆོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཚིག་རང་གིས་རང་ནི་ཆོད་པ་མ་ཡིན༔ ཚིག་གི་དོན་གོ་བས་ཆོད་པ་ཡང་མ་ (༡༤༡)ཡིན་ཏེ༔ དོན་དུ་གོ་བ་སྙེམ་བྱེད་པ་དེ༔ གང་ལ་སྙེམ་བྱེད་ཡོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་དངོས་ཡིན་པས༔ སྙེམ་བྱེད་པས་དོན་རང་དུ་གོ་བ་ནི་མ་མཐོང་བར་དུ་འོང་མི་སྲིད་དོ༔ དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐིག་ལེ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་སྐོར་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་ཡིད་དཔྱོད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་པས༔ ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པས༔ འདི་ཉིད་ནི་བདག་གིས་སྙིང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་པས་རབ་ཏུ་ཡང་ཟབ་བོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་དཔེ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་དངོས་ཡིན་ཏེ༔ འཁྲུལ་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པས་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ༔ དཔེར་ན་རང་གི་བྱད
Chinese
存在和，法界中善与恶原本不存在，金刚链自身体性中，没有善恶二者的想法，其体性中无论身语做什么样的行为都不染污，体性中无论做什么样的恶业也不会减少，其自身体性已经达到极限，因此以未成立为善恶任何一方体性的要点，对于觉性本身，业的善恶既没有增益也没有带来损害，这不仅仅是说说而已，而是见到那个体性并且体验的瑜伽士，安住在自己的体性之上，因此是确定的。仅仅口头上说说没有善恶是没有用的，那是指自身相续被自己的异熟所束缚的补特伽罗（第140页）。因此，从自己的觉性角度观察，没有成立为任何善恶，因此显示为超越善恶。从自身角度观察，觉性大金刚链中，连佛的名号也没有成立的要点，像这样没有佛的名号的要点，地狱的名号也原本没有，现在怎么可能存在呢，这样显示。因此，对于修行的相续，显示为佛和地狱任何一方的体性都没有成立，因此一切平等，融入无偏的大安乐之中，安住于大平等之中。从初始的基位上，错误的基点已经超越了正确计算的范围，这些都是所知法的范畴，不是可以修行的，成百上千的言辞也不能彻底断除错乱，言辞自身不能断除自身，理解言辞的意义也不能断除（第141页），因为以意义来理解会产生骄慢，对什么产生骄慢，那就是真正的错乱，因此在没有见到意义本身之前，不可能通过骄慢来理解意义。那是因为内外秘密明点的所有见解都显示为意识的分别，因此和共同的乘没有任何细微的差别，因此这正是自己心髓的显示，因此极其深奥。因此，所有做的比喻等等都是真正的错乱，错乱本身不能通过错乱来见到，比如自己的面容。
English
Existence and, in the realm of reality, good and evil originally do not exist. In the nature of the Vajra Chain itself, there is no thought of both good and evil. In its nature, no matter what actions of body and speech are done, it is not defiled. In its nature, no matter what evil deeds are done, it does not diminish. Its own nature has reached its limit, therefore, with the key points of not being established as the nature of either good or evil, for awareness itself, the karma of good and evil neither increases nor brings harm. This is not just talk, but the yogi who sees that nature and experiences it abides in his own nature, therefore it is certain. Merely saying that there is no good or evil is useless, that refers to the person whose own continuum is bound by his own maturation (page 140). Therefore, observing from the perspective of one's own awareness, not being established as any good or evil, therefore it is shown as transcending good and evil. Observing from one's own perspective, in the great Vajra Chain of awareness, even the name of Buddha is not established. Like this, with the key point of not having the name of Buddha, the name of hell also originally does not exist, how could it possibly exist now, it is shown like this. Therefore, for the continuum of practice, it is shown that the nature of neither Buddha nor hell is established, therefore all is equal, merging into the great bliss of impartiality, abiding in great equality. From the initial ground, the basis of error has already transcended the scope of correct calculation. All of these are categories of knowable objects, not something that can be practiced. Hundreds and thousands of words cannot completely cut off confusion. Words themselves cannot cut off themselves, understanding the meaning of words also cannot cut off (page 141), because understanding with meaning generates pride. What pride is generated towards, that is the real confusion, therefore, before seeing the meaning itself, it is impossible to understand the meaning through pride. That is because all the views of the inner and outer secret bindus are shown as conceptual elaborations, therefore there is not even a subtle difference from the common vehicles, therefore this is precisely the display of my own heart essence, therefore it is extremely profound. Therefore, all the metaphors and so on that are made are the real confusion, confusion itself cannot be seen through confusion, like one's own face.
Tibetan
་བཞིན་མི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་རྟོག་པ་བསྒོམས་པ་ལས་མ་བྱུང་བ་དང་༔ དེའི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡེ་འབྱུང་མི་སྲིད་པ་དང་༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པ་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི་བསམས་ཤིང་དཔྱད་པ་རྙེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ༔ བསམས་ནས་རྙེད་ན་ལྟ་བ་རང་གི་འདུག་ཚུལ་མ་ཡིན་ནོ༔ (༡༤༢)དེ་ཡང་ཆོས་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་རང་ཤར་རང་སྣང་རང་གྲོལ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས༔དེས་ན་ཆོས་ལ་མ་བརྟེན་པས་རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཆིང་བར་བྱེད་པའི་དྲི་མ་གང་ཡང་མེད་པའོ༔ དེ་ཡང་རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པར་མི་གནས་པའི་གནད་དང་༔ ངག་དགེ་བའི་ལས་མ་གྲུབ་པའི་གནད་དང་༔ བསག་ཏུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ ཐོས་སུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བསྐུར་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བཟླས་སུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ མཆོད་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བསྡམ་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ བཤད་དུ་མེད་པའི་གནད་དང་༔ གནད་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པས༔འདི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྐྱེས་བུས་བྱ་བ་བཏང་ནས་དགེ་སྡིག་རྒྱུན་ཐག་བཅད་དེ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པར་གཏོད་པ་ནི༔ རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བྲལ་ལོ་ (༡༤༣)ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་ཚིག་ཙམ་དུ་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ༔ ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ༔ རིག་པ་རང་ངོ་ལ་རིགས་དྲུག་ཏུ་ཡེ་ནས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་སྣང་ཚུལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཞེན་པ་རང་ཆོད༔ རང་ངོ་ལ་མ་རིག་པ་མ་གྲུབ་པའི་གནད་ཀྱིས་སྣང་ཚུལ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་གིས་འཆིང་བ་རང་ཆོད༔ རང་ངོ་ལ་ཡུལ་ཤེས་མ་གྲུབ་པའི་གནད་ཀྱིས་སྣང་ཚུལ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཞེན་པ་རང་ཆོད༔ དེ་ལྟར་དོན་གཉིས་མེད་དུ་རང་ཤེས་ནས་རིག་པ་རང་སྣང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ༔ དགེ་སྡིག་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་དབྱིངས་སུ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་རང་གི་ངོ་བོར་གཏན་ལ་དབབ་པའོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དགེ་སྡིག་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་ཏུ་ཟིན་པའི་སྐྱེས་བུའོ༔ དུས་གསུམ་གྱི་གནད་ཀྱི་མན་ངག་གིས་དུས་གསུམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ (༡༤༤)དུ་ཤེས་ཏེ༔ འདི་ལྟར་དུ
Chinese
如同不見一般。自己的不作意智慧不是從修習不作意而來，並且，在其自性中，分別念根本不可能產生，由於分別念和不作意在任何自性中都不成立，因此金剛鏈不是通過思考和分析可以獲得的。如果通過思考而獲得，那就不是見的本來面目。（142）而且，超越了法的覺性本來就是自生、自顯、自解脫的，不是由其他所致。因此，不依賴於法，覺性自身的本性沒有任何束縛的垢染。而且，覺性自身的本性是不可分析的，不住於見、修、行之要點，語善之業不成立之要點，不可積累之要點，不可聽聞之要點，不可委託之要點，不可念誦之要點，不可生起之要點，不可修習之要點，不可供養之要點，不可調伏之要點，不可宣說之要點，以十二大要點顯示了大圓滿的意義是遠離勤作和修證的。因此，像這樣修持的人，捨棄一切事務，斷絕善惡之流，安住於無所作為，這就是大圓滿遠離勤作和修證的意義。（143）這不是僅僅在口頭上說說而已。修持是作為一種方便來指示的。覺性自身本性中，六道本來就不成立的要點，使顯現中的六道痛苦的執著自然斷除。自身本性中，無明不成立的要點，使顯現中的六種煩惱的束縛自然斷除。自身本性中，境識不成立的要點，使顯現中的身語意的異熟果的執著自然斷除。像這樣，在無二的意義中自我了知，覺性本來就安住在自顯無戲論的自性中，善惡分別念不存在的顯現，自因在法界中清淨的智慧，這就是對自己的本性進行了定奪。因此，覺性的智慧不是在善惡任何一方的自性中成立，而是所有顯現都融入自明的修行人。以三時之要訣的口訣，了知三時諸佛的意趣是三時平等性（144），像這樣
English
It is like not seeing. One's own non-conceptual wisdom does not come from meditating on non-conceptuality, and in its essence, conceptual thought is impossible to arise, and since neither conceptual thought nor non-conceptuality are established in any essence, the Vajra Chain is not something to be found through thinking and analyzing. If it is found through thinking, then it is not the true nature of the view. (142) Moreover, the awareness that transcends Dharma is inherently self-arisen, self-manifest, and self-liberated, not caused by anything else. Therefore, not relying on Dharma, there is no stain that binds the essence of awareness itself. Moreover, the essence of awareness itself is not to be analyzed, and the key points of not abiding in view, meditation, and conduct, the key point of not establishing virtuous deeds of speech, the key point of not accumulating, the key point of not hearing, the key point of not entrusting, the key point of not reciting, the key point of not generating, the key point of not meditating, the key point of not offering, the key point of not subduing, the key point of not proclaiming, with the twelve great key points, it is shown that the meaning of the Great Perfection is free from effort and accomplishment. Therefore, the person who practices in this way, abandoning all activities, cutting off the stream of good and evil, and abiding in non-action, this is the meaning of the Great Perfection being free from effort and accomplishment. (143) This is not just a matter of words. Practice is indicated as a means. In the essence of awareness itself, the key point that the six realms are not established from the beginning, naturally cuts off the attachment to the suffering of the six realms in appearance. In one's own essence, the key point that ignorance is not established, naturally cuts off the bondage of the six afflictions in appearance. In one's own essence, the key point that object-consciousness is not established, naturally cuts off the attachment to the ripening of body, speech, and mind in appearance. In this way, knowing oneself in the non-dual meaning, awareness naturally abides in the self-manifest, non-elaborate nature, the appearance without good or evil conceptualization, the wisdom purified in the Dharmadhatu by its own cause, this is the determination of one's own essence. Therefore, the wisdom of awareness is not established in the essence of either good or evil, but is the practitioner in whom all appearances are integrated into self-awareness. With the key instructions of the key points of the three times, one knows that the intention of the Buddhas of the three times is the equality of the three times (144), like this