Tibetan
ཏགས་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་བྱ་སྟེ༔ དེ་རང་ནི་ཤེས་པ་མི་རྟོག་པར་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་དུ་མས་སྤགས་པའོ༔ གཞི་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཙམ་གྱི་དུས་འཛིན་པ་ནི༔ རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་སྟེ་འོད་དང་ཐིག་ལེའི་ཚེ་མ་སྨིན་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ གཞི་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ནི༔ ངོ་བོ་ཐོག་མའི་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཏེ་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡོད་སྟེ་ཆ་ཡིས་མ་གོས་པའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་སྟེ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཕྲ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ཙམ་དུ། ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ན་སྟོང་པ་ལས་མི་གྲོལ༔ ནམ་མཁའ་དང་ཁྱད་མེད་ཡང་ན་བེམས་པོ་ལས་མི་གྲོལ་བས་ན་ཕྲ་བར་གནས༔ རིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་ (༤༢༢)ཡོད་ན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དངོས་སུ་ཁྱད་མེད་དོ༔ ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ནི༔ གདམས་པ་བསྟན་པའི་དུས་གདམས་པའི་ཚེ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པས་རང་དག་ཐིག་ལེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྟོན་པས་སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་སྟེ༔ ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཅིར་ཡང་སྟོན་ཅེས་བྱའོ༔ ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་ནི༔ ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྣང་བ་ཚད་དུ་ཕྱིན་ཏེ༔ གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཚིག་ལས་འདས་ཏེ་ཆོས་བོར་བ་ཞེས་བྱ༔ ཉམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པས་ཆོས་ཟད་པ་ཞེས་བྱཿ བླ་མའི་གདམས་པ་རང་ཡང་མེད་ཅིང་ཟད་པས་ཆོས་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ༔ ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྐྱེད་ཙམ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱའོ༔ རིག་པ་དེ་ཐ་དད་ལགས་སམ༔ ཐ་དད་མ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་གང་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་དོ༔ དེའི་གནད་ཀ་ནི༔ རིག་པ་དེ་ཐོག་མར་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ནས་ཐ་མ་ཟད་སར་སྐྱོལ་བ་ཚུན་ཆོད་ལ་ངོ་བོ་དེ། ཆེར་སོང་བ་མེད༔ ཆུང་དུ་སོང་བ་མེད༔ མང་དུ་སོང་བ་མེད༔ ཉུང་དུ་སོང་བ་མེད་པས་སོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན༔ ངོ་བོ་ལ་འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་འགྲིབ་པ་མེད༔ འགྲོ་ (༤༢༣)བ་མེད་ཅིང་འོང་བ་གང་ནས་ཀྱང་མེད༔ བྲི་བ་མེད་ཅིང་གང་བ་མེདཿ ཅེས་པའི་དོན་ཏེ༔ དེ་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས༔ ཐ་མ་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་བར་འདི་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་གནས་པ་ཉིད་རང་ཡིན་པས་སོ༔ འོ་ན་འགྲོ་འོང་གིས་བསྟན་པའི་ཚད་དེ་མེད་ན་ཉམས་སུ་བླང་ཡང་མི་དགོསཿ མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འགྱུར་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་བརྟན་པའི་ཚད་འཛིན་པ་ནི༔ འགྲོ་འོང་ཉིད
Chinese
被稱為「標示之覺性」的，就是那個；那本身就是不作意而明朗的覺性，是諸多覺性所積累的。在僅僅是基礎修持的階段所執持的，是在自身所處的階段，生起一切覺性，並且僅僅安住於自明的狀態，被稱為光和明點的時機尚未成熟的覺性。基礎安住的覺性是，本質是原始本淨的安住方式，也就是本質本淨的智慧、自性任運成就的智慧、大悲周遍的智慧三者具備，安住在未被部分沾染的覺性，一切遍知智慧的本質中。那個智慧也是以微細大悲的部分，安住於智慧中。如果沒有那個智慧，就無法從空性中解脫，與虛空沒有差別，或者無法從物質中解脫，因此是微細安住。如果在理性的智慧中，有顏色和形狀（422），就與化身佛沒有差別。勝觀的覺性是，在指示口訣的時候，口訣之時的顯現就是那個，因此被稱為自淨明點的精華。因為顯示諸多不同的顯現，所以從無生中生出一切，被稱為大神通，隨意顯現。頓超的覺性是，通過修持，顯現達到極致，因為沒有在任何本質中成立，所以超越言辭，被稱為捨棄法。因為一切體驗皆空，所以被稱為法盡。因為上師的口訣自身也不存在且窮盡，所以被稱為超越法。被稱為從法中解脫，僅僅是生起之時就被稱為無生。那個覺性是不同的嗎？不是不同的，因為從一個本質中，不會變成任何其他東西。那個要點是，從最初修持那個覺性，直到最後達到窮盡之地，那個本質，沒有變得更大，沒有變得更小，沒有變得更多，沒有變得更少。因此，本質上沒有增長也沒有減少，沒有去（423）也沒有從任何地方來，沒有減少也沒有充滿，這就是那個意思。那個最初從任何地方也沒有來，最後也不去任何地方，因為這三身是自性安住的緣故。那麼，如果沒有通過去來所顯示的程度，即使修持也不需要，僅僅是看見就足夠了，因為通過修持而執持穩定的程度是，去來本身。
English
That which is called 'the awareness of marking' is that; that itself is the awareness that is clear without conceptualization, it is accumulated by many awarenesses. What is held at the time of merely taking the base into practice is: at the time of abiding in one's own body, it generates all awarenesses and abides only in self-clarity, it is called the awareness when the time of light and bindu has not matured. The awareness of the base abiding is: the essence is the abiding of original purity, that is, the wisdom of essence original purity, the wisdom of self-nature spontaneously accomplished, the wisdom of compassion all-pervasive, possessing three, it abides in the essence of the all-knowing wisdom, the awareness that is not tainted by parts. That wisdom also, as a mere part of subtle compassion, abides as wisdom. If that wisdom is not there, one will not be liberated from emptiness, there is no difference from space, or one will not be liberated from matter, therefore it abides subtly. If in the wisdom of reason there are color and shape (422), there is no difference from the actual nirmanakaya. The awareness of vipashyana is: at the time of pointing out the instructions, the appearance at the time of the instructions is that, therefore it is called the essence of self-purified bindu. Because it shows many different appearances, everything is born from the unborn, it is called great miraculous power, showing whatever. The awareness of trekcho is: through practice, the appearance reaches its limit, because it is not established in any essence, therefore it transcends words, it is called abandoning dharma. Because all experiences are empty, it is called the exhaustion of dharma. Because the guru's instructions themselves do not exist and are exhausted, it is called transcending dharma. It is called liberation from dharma, merely at the time of arising it is called unborn. Is that awareness different? It is not different, because from one essence, it does not change into anything else. The key point of that is: from the beginning of practicing that awareness until the end of reaching the place of exhaustion, that essence, it has not become larger, it has not become smaller, it has not become more, it has not become less. Therefore, in essence there is no increase and no decrease, there is no going (423) and no coming from anywhere, there is no decrease and no fullness, that is the meaning. That initially did not come from anywhere, and finally does not go anywhere, because these three kayas are naturally abiding. Then, if there is no extent shown by going and coming, even practicing is not necessary, merely seeing is sufficient, because the extent of stability held by practice is: going and coming itself.