Tibetan
ས་པས། སེམས་གར་གཏད་དུ་ཟིན་པ་སྙམ་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དེས་ནི་དམིགས་པ་གང་ཡང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི། རི་མོ་སྲིན་བུའི་འགྲོས་ལྟ་བུ་མཐོང་ཚད་ཀྱི་བར་དུ་བསམ་པ་ལ་ཧཱུྃ་ཞུགས་ཏེ་སོང་བས། ཕར་ཕར་སོང་བའི་འཁྱོགས་མཚམས་སུ་ཧཱུྃ་བརྗོད་ཅིང་། མི་མཐོང་བ་ནས་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕར་སོང་ནས་ཕྱིར་མི་ (༣༤༡)ལྡོག་པར་རི་དང་ལུང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ལ་ཧཱུྃ་རིང་པོར་བརྗོད་པས། ཤེས་པ་འབོལ་ཤིག་པ་འབྱུང་ངོ། །དེས་ནི་རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོ་ལ་དགོས་པ་གཉིས་ལས། །དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་དགོས་པ་ནི། ངག་གི་མངོན་ཞེན་ལྡོག་པ་དང་། བར་ཆད་ཞི་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་ངག་གི་སྡིག་པ་འདག་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ངག་འཁོར་བར་མི་འཇུག་པ་དང་། ལོངས་སྐུར་གྲོལ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་རྟག་དཔྱད་པས། །སེམས་སྦྱོང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟག་པའི། །དང་པོ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཝལ་གྱིས་འཆར་འཆར་འདྲ་བའི་སེམས་ཤར་བར། སྣང་ (༣༤༢)དུས་ཉིད་ལ་བརྟག་སྟེ། ཕྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ངམ། །ནང་ཕུང་པོ་ལས་བྱུང་ངམ། ཡོད་པ་ལས་བྱུང་ངམ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ངམ། །སྙམ་དུ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ་གང་ལས་བྱུང་། །སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ། སེམས་དེ་རང་ལ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་ཅི་འདུག །ཕྱི་ནང་འདུག་གམ། རྟག་ཆད་འདུག་གམ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་འདུག་གམ། ཁ་དོག་དབྱིབས་མཚན་འདུག་གམ། སྙམ་དུ་དཔྱད་པས། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བ། ཤར་བར་སྣང་དུས་ནས་ཤར་བ་མེད་པ། གདོད་མའི་གཤིས་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གནས་ས་ཕྱི་སྣང་བ་རང་གི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པ། གནས་མཁན་ད་ལྟར་གྱི་དྲན་རིག་ཏུ་སྣང་བ་འདི་ཉིད་སྔ་མ་ལྟར་བརྟགས་པས། སེམས་སུ་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའི་དགོངས་པར་ཤར་བ་ནི། ངོ་བོ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལོངས་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ཡང་དེ་ལྟར་དཔྱད་དེ། རྟོག་པ་ཡལ་དུས་གར་སོང་བརྟགས་པས། འགྲོ་བར་སྣང་ཡང་ (༣༤༣)སོ
Chinese
因此，心中生起似乎已经确定了目标。因此，有必要能够转变任何目标。进入道路，就像毛毛虫爬行一样，在所能见到的范围内，心中想着吽（ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽）字而行进。在每次转弯的地方念诵吽（ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽）字。从看不见的地方一直向前，直到无法返回，心中想着山和山谷等，长长地念诵吽（ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽）字。这样会产生松弛的觉知。因此，有必要使智慧达到极限。如此，语的预备行有两方面的必要。第一，共同的必要是：遣除语的执着，平息障碍，以及这两者的共同之处是：净化语的罪业。殊胜的必要是：语不堕入轮回，在报身中解脱，以及这两者的共同之处是：所有佛的语与金刚无二无别。第三，心的预备行是：如《中观根本慧论》中所说：心最初的生处，中间的住处，最终的去处。如此对三者进行恒常观察，就能调伏心，了解心的实相。因此，观察生处、住处、去处这三者。第一，观察生处、生起者是：当心中生起像闪电般显现的心时，就在显现的时候进行观察：是从外在显现中产生的吗？是从内在的蕴中产生的吗？是从有中产生的吗？是从无中产生的吗？像这样，将它分解成微粒，看它从哪里产生？心是从心中产生的吗？这个心本身有什么样的自性可以把握？存在内外吗？存在常断吗？存在见、修、行、果吗？存在颜色、形状、名称吗？像这样进行观察。确定没有生处和生起者，就是证悟空性，与证悟分离，从显现的时候起就没有显现，有必要与原始的自性法身相认。住处，外在的显现与自己的蕴相结合。住者，现在显现的觉知，像前面一样进行观察。显现为心的，在无自性的光明空性中，在如虚空般的境界中显现，就是无自性的心与报身相认的必要。去处，去者也像那样进行观察。当念头消失时，观察它去了哪里。虽然显现为去处，但实际上并非如此。
English
Therefore, it seems that the mind has settled on a target. Therefore, it is necessary to be able to transform any target. Entering the path is like the movement of a caterpillar. As far as one can see, thinking of Hūṃ (ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽) and going forward. At each turning point, recite Hūṃ (ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽). From the invisible, go beyond until you cannot return. Thinking of mountains and valleys, etc., recite Hūṃ (ཧཱུྃ， हूँ， hum， 吽) for a long time. This will produce a relaxed awareness. Therefore, it is necessary for wisdom to reach its limit. Thus, there are two necessities for the preliminary practice of speech. First, the common necessity is: to reverse the attachment to speech, to pacify obstacles, and the commonality of these two is: to purify the sins of speech. The supreme necessity is: that speech does not fall into samsara, that it is liberated in the Sambhogakaya, and the commonality of these two is: that the speech of all Buddhas becomes inseparable from the Vajra. Third, the preliminary practice of mind is: As stated in the Root Wisdom: The mind's first place of arising, the middle place of dwelling, and the final place of going. Thus, by constantly examining these three, one can tame the mind and understand the nature of the mind. Therefore, examine the three places of arising, dwelling, and going. First, examining the place of arising, the one who arises, is: When the mind arises like a flash of lightning, examine it at the moment of its appearance: Does it arise from external appearances? Does it arise from the internal aggregates? Does it arise from existence? Does it arise from non-existence? Like this, divide it into particles and see where it arises from. Does mind arise from mind? What kind of self-nature can be grasped in that mind itself? Is there inside and outside? Is there permanence and annihilation? Are there view, meditation, conduct, and result? Are there color, shape, and name? Examine it like this. Determining that there is no place of arising and no one who arises is to realize emptiness, to be separated from the grasping of realization, and to have no arising from the moment of appearance. It is necessary to recognize the original nature Dharmakaya. The place of dwelling is the external appearance combined with one's own aggregates. The dweller is the awareness that appears now. Examine it as before. What appears as mind, in the clear emptiness of selflessness, appearing in the state of space, is the necessity of recognizing the selfless mind with the Sambhogakaya. The place of going, the one who goes, is also examined in the same way. When thoughts disappear, examine where they have gone. Although it appears as a place of going, it is not actually so.
Tibetan
ང་བ་མེད་པར་ཤེས་པས་རིག་སྟོང་རྗེས་མེད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ་དགོས་པ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་གི་དགོས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་མངོན་ཞེན་ལྡོག་པ་དང་། བར་ཆད་ཞི་བ་དང་། ཐུན་མོང་དུ་སྡིག་པ་འདག་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། སེམས་འཁོར་བར་མི་འཇུག་པ་དང་། ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ་དང་། ཐུན་མོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་རྣལ་དུ་དབབ་པ་ནི། ལུས་སེམས་ཁོང་གློད་ལ། སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས་ཆུ་ཆད་པའི་རང་འཐག་ལྟར་རྩོལ་བ་ཞིག་པའི་ངང་ལས། ལུས་མི་གཡོ། ངག་མི་བརྗོད། སེམས་མི་རྟོག་པར་བཞགས་པས། ཐང་ཆད་པ་ལས་ངལ་སོས་པ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་འབྱུང་ངོ། །དེའང་ལུས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱས། ངག་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ། །སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་རིག་པ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་གནས་པ་ནི། ཐུན་མོང་གི་དགོས་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ལུས་སྤྲུལ་སྐུ། །ངག་ལོངས་སྐུ་ (༣༤༤)སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རེག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་ལ་རབ་ཞག་བདུན། །འབྲིང་ལྔ་འམ་གསུམ། ཐ་མའང་ཞག་རེ་རེ་ལས་ཉུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། དངོས་གཞི་ངོ་འཕྲོད་པ་སྔོན་འགྲོ་འབྱོངས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཀ་དག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་ལ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་གཞི་གནས་སུ་ངོ་སྤྲད་ལ་ཐོད་རྒལ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད་པ་ནི། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བ། །ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་ལས་འདས་པ། རིག་པ་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པ། སྟོང་གསལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དྲན་བསམ་བློ་འདས་ཆེན་པོ། །ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་བཞིན་དག་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ། །ཆོས་རྣམས་རང་སར་བཞག་པ་སྟེ། །སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་པས། །ཡེ་གྲོལ་ཅོག་གཞག་ཉིད་ལ་ཐུག །དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང་། །མཚན་བཅས་རང་སར་དག་པ་དང་། །སྟོང་དང་དངོས་པོའི་མཐའ་ (༣༤༥)གྲོལ་དང་། །འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། །བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་པས། ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་དྲན་བསམ་གྱིས་བཅོས་བསླད་མ་བྱས་པའི་ཝལ་ལེ་སེང་ངེ་ཕྱམ་མེར་གདལ་བ་འདི་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་
Chinese
因为无我之觉知，故有认识离戏幻化身之必要。如是，心之前行有二必要。共同之必要是：令心之执着消退，令障碍平息，共同地令罪业清净。殊胜之必要是：令心不堕轮回，于法身中解脱，共同地成为与一切佛之意金刚无二无别之必要。第二，安住于自然状态：身心放松，如狮子卧式，如断水之水磨般，于努力止息之状态中，身体不动，语不言说，心不作念而安住，则生起如疲惫后休息般之安乐。如是，身安住于自然状态，则菩提心增长；语安住于自然状态，则不可言说之义于相续中生起；心安住于自然状态，则觉性安住于自性，此乃共同之必要。殊胜之必要是：身触及化身，语触及报身（344），心触及法身之必要。如是，前行之修持，最好七日，中等五日或三日，最少亦不应少于一日，因为实修之认识依赖于前行之熟练。第二义，实修正行有二：于心性本空离戏本来清净中认识，并以切断（藏文：ཁྲེགས་ཆོད་）而修持；于智慧光明任运成就之本基中认识，并以顿超（藏文：ཐོད་རྒལ་）而修持。初者有三，于当下认识自性是：当下之觉知，远离改造、伪饰与对治；本体超越能诠；觉性不成立为相；空明自生之智慧，乃是超越忆念、思虑之大智慧；此乃法身本来清净之密意。如《声应成续》所云： "自性大清净之边际，诸法安住于自性处，显现觉性法性双融故，本来解脱当下即解脱。" 密意超越心识，有相于自性中清净，空与有之边际（345）解脱，动摇止息无有分别念，心识止息超越意念也。如是，当下之觉性，不以忆念思虑改造伪饰，瓦拉咧，森内内，平坦坦地开展，此即是自生之智慧。
English
Because of the awareness of egolessness, there is a need to recognize the Nirmanakaya, which is free from conceptual constructs. Thus, the preliminaries of the mind have two purposes. The common purpose is to reverse the mind's clinging, to pacify obstacles, and to purify sins in general. The supreme purpose is to prevent the mind from entering samsara, to be liberated in the Dharmakaya, and to become inseparably one with the Vajra mind of all Buddhas. Second, settling into a natural state: Relax the body and mind. In the posture of a lion's sleep, like a water mill that has run out of water, in a state of ceasing effort, the body does not move, speech does not speak, and the mind does not think. Then, happiness arises as if resting after exhaustion. Moreover, when the body settles into a natural state, the mind of enlightenment grows. When speech settles into a natural state, the meaning that cannot be expressed arises in the continuum. When the mind settles into a natural state, awareness abides in its own nature. This is the common purpose. The supreme purpose is: the body touches the Nirmanakaya, speech touches the Sambhogakaya (344), and the mind touches the Dharmakaya. Thus, the practice of preliminaries should ideally be for seven days, medium for five or three days, and at least not less than one day, because the recognition of the main practice depends on the proficiency of the preliminaries. The second meaning, the actual practice of the main part, has two aspects: recognizing the mind as primordially empty, free from conceptual constructs, and originally pure, and practicing it through Trekchö (cutting through); recognizing wisdom as spontaneously accomplished in the ground of luminosity, and practicing it through Tögal (direct crossing). The first has three parts. Recognizing the nature of mind in its own place is: the present awareness is free from fabrication, adulteration, and antidotes; the essence is beyond conceptual grasping; awareness is not established as an object; the great wisdom of emptiness and clarity, self-arising, transcends memory, thought, and intellect; this is the intention of the Dharmakaya, which is originally pure. As it is said in the "Sound Tantra": "The limit of great original purity, all phenomena are left in their own place, because appearance and awareness, and Dharmata are in union, original liberation is immediately liberated." The intention transcends the intellect, appearances are pure in their own place, the limits of emptiness and existence (345) are liberated, movement ceases, there is no conceptual thought, intellect ceases, and it transcends the mind. Thus, the present awareness, without fabrication or adulteration by memory or thought, is spread out openly, clearly, and plainly. This is recognized as self-arising wisdom.