Tibetan
མ་བཙལ་རྫོགས་པས་ལྗང་གུའོ། །འགྱུར་བ་མེད་པས་མཐིང་གའོ། །དེ་སྐད་དུ། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ལས་ནི་སྐུ་ལྔ་དང་། རིགས་ལྔ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། རླུང་ལྔ་དང་། ཤེས་རབ་ལྔ་དང་། འོད་ལྔར་ཡེ་ནས་ཤར་རོ། །ཞེས་སོ། །ཐུགས་རྗེ་ལ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཁྱེན་པའི་ཆ་མ་འགགས་པར་ནང་གསལ་དུ་གནས་པ་ལས། ཕྱིར་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཆར་གཞིར་ཕྱེད་དེ། །དེ་ཉིད་ལས། ཐུགས་རྗེ་རིག་པའི་ཆ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དབྱིངས་ (༤༢༦)རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྟོང་གསལ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ངང་གིས་མི་གཡོ་བ་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་སོ། །གཞི་སྣང་འཁྲུལ་གྲོལ་གྱི་གྱེས་གཞི་ནི། གདོད་མའི་གཞི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ལྷུན་གྲུབ་འོད་ལྔའི་སྣང་བ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་གིས་ཕྱིར་ཤར་དུས་འོད་ལྔ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གདངས་ལྔ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུའི་ནང་ན། ལོངས་སྐུ་ཞི་ཁྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། རང་བཞིན་སྤྲུལ་པའི་ཞིང་ལྔ་དང་། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་འཇིག་རྟེན་ན། ཐུབ་པ་དྲུག་གི་སྤྲུལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། རང་སྣང་རང་ཤར་དུ་སྣང་སྟེ། རིག་པ་རང་ཤར་ལས། གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་སྣང་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གྲོལ་ཚུལ་ནི། གཞི་སྣང་ཤར་བ་རང་ངོ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་གདོད་མར་གྲོལ་ཏེ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ནང་གསལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པར་བཞུགས་པ་ནི། ངེས་དོན་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཚེ་ཀུན་བཟང་ཆོས་དྲུག་གིས། །རང་ངོ་ཤེས་པས་གཞི་ལ་ཕྱིན། །ཅེས་སོ། །ཆོས་དྲུག་ནི། དབྱིངས་སྣང་ཤར་དུས། རྒྱུའི་རྐྱེན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རིག་པ། ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་འོད་ (༤༢༧)དང་སྐུར་སྣང་བ། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན། སྣང་རིག་དུས་མཚུངས་པ་གསུམ་གྱི་ཚེ། རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ནས་རང་རིག་པས་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་པ། སེམས་ལས་མ་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བ། ལུང་ལས་མ་བྱུང་བའི་མན་ངག་རང་གིས་རིག་པས་སངས་རྒྱས་སོ། །འདི་ལྟ་བུ་ཡེ་ཐོག་དང་པོར་བྱུང་བ་ནི། འཁོར་འདས་སྤྱིའི་དཔལ་དམ་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡིན་ལ། དབྱིངས་སྣང་ལས་གྲོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་བར་དོའི་གཞི་སྣང་ཤར་བ་ལ་གྲོལ་ཚད་ལུགས་འདི་ཡིན་ནོ། །དོན་གཉིས་པ་དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུ
Chinese
未寻圆满故为绿，不变异故为蓝。如是说，于日月和合中，自性之显现中，本有五身、五部、五智、五风、五慧、五光显现。如是。于大悲中，觉性之智慧，知晓之分毫不止息，于内明中安住，从中，向外分别之智慧之显现为二。彼即是，于大悲觉性之分中，安住一切智与种种智之智慧。如是。如是，界（426）自性清净，空明觉性之智慧，自然不摇动，安住于法性光明之自性中。基显迷解之分基是，原始之基彼性中，任运成就五光之显现，觉性智慧之风向外显现时，五光任运成就之五音，如彩虹般之中，报身寂怒之坛城不可思议，与自性化身之五净土，及六道众生之世间中，六能仁之化身无数如影像。自显自现而显现，于觉性自现中，如是之基中，任运成就珍宝之显现生起。如是等宣说。普贤王如来之解脱方式是，基显现起，于认识自面之刹那，原始而解脱，界与智慧无有分离，安住于内明法性之意趣中。乃是，于了义集经中，彼时普贤以六法，以认识自面而至于基。如是。六法是，界显现时，俱生之因缘觉性，境之因缘光（427）与身显现，相似彼无间之因缘，显现觉性同时之三者之时，非由因而生之果，本来自觉而成就佛陀，非由心而生之佛陀觉性显现为智慧，非由教言而生之口诀，自以觉性而成就佛陀。如此这般最初生起者，乃是轮涅共同之吉祥殊胜普贤王如来，亦是一切由界显现而解脱者，特别是中阴基显现起时，解脱之量即为此理。第二义即由此众生之迷
English
Being complete without searching is green. Being immutable is blue. Thus it is said, In the union of sun and moon, From the appearance of self-nature, the five bodies, five families, five wisdoms, five winds, five knowledges, and five lights have primordially arisen. So it is. In compassion, the wisdom of awareness, the aspect of knowing is unceasing, abiding in inner clarity, from which, the appearance of discriminating wisdom is divided. From that very thing, in the aspect of compassionate awareness, abides the wisdom of all-knowing and all-aspect knowing. So it is. Thus, the realm (426) is naturally pure, the wisdom of empty clarity awareness, naturally unwavering, abides in the nature of the luminosity of the dharma. The basis of separation for the arising of the ground and the liberation from delusion is: From the very nature of the primordial ground, the appearance of the five spontaneously present lights, when the wind of awareness wisdom outwardly arises, within the five spontaneously present resonances of the five lights, like a rainbow, the inconceivable mandala of the peaceful and wrathful enjoyment body, and the five pure lands of the self-nature emanation body, and in the world of the six realms of beings, the countless emanations of the six teachers are like reflections. They appear as self-appearance and self-arising. From the self-arising of awareness, from such a ground, the appearance of spontaneously present jewels arises. Thus and so forth it is said. The way of liberation of Samantabhadra is: When the ground appearance arises, at the moment of recognizing one's own face, one is primordially liberated, the realm and wisdom are inseparable, abiding in the inner clarity of the dharma nature's intention. That is, in the Definitive Meaning Gathering Sutra, At that time, Samantabhadra, with the six dharmas, goes to the ground by recognizing his own face. So it is. The six dharmas are: When the realm appearance arises, the awareness born together with the causal condition, the object condition of light (427) and body appearance, the immediately preceding condition of similarity, at the time of the three simultaneous appearances of appearance and awareness, the fruit not born from cause, is primordially realized as a Buddha by self-awareness, the Buddha awareness not born from mind appears as wisdom, the pith instruction not born from scripture, one becomes a Buddha by one's own awareness. Such a first arising is the glorious and supreme Samantabhadra, the common splendor of samsara and nirvana, and is also all those liberated from the realm appearance, especially when the ground appearance arises in the bardo, the measure of liberation is this system. The second meaning is the delusion of sentient beings from that.
Tibetan
ལ་ཚུལ་ནི། དབྱིངས་སྣང་ཤར་བ་རང་སྣང་དུ་མ་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་ལ་གཞན་དུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་ཏེ། རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ། གཞན་དུ་བཟུང་བས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ། འོད་ལྔ་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་གཞི་རིག་པ་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞིར་གྱུར་ནས། རྡོས་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ལུས་དང་སེམས་སུ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཤར་རོ། །དེའང་རིག་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མ་རིག་པ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ངོ་མ་ཤེས་པས་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ། རང་བཞིན་འོད་དུ་གསལ་བ་རང་བཞིན་དུ་མ་ཤེས་ (༤༢༨)པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ། ཐུགས་རྗེ་རང་རིག་ཏུ་མ་ཤེས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པས་འཁྲུལ་པའི་དང་པོའི་རྒྱུ་བྱས། རྐྱེན་བཞི་ལས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་ཤར་བའི་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན། རང་ལས་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་སྣང་ཡུལ་མེ་ལོང་དུ་བྱད་ཤར་བ་ལྟ་བུ་དམིགས་པའི་རྐྱེན། གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བདག་པོའི་རྐྱེན། དེ་དག་དུས་མཚུངས་པས་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བཞི་འདུས་པས། ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་སོ་སོར་འཁོར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། གཞི་ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་པའོ། །གཞི་དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་སྐད་ཅིག་མ་འགྱུས་པ་ལས་ཤེས་པ་སྦུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པ་ཙམ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་ཉིད་གཞི་ལ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལ་ཡོད་དོ། །སྣང་བ་དེ་ལ་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལ་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་པོ་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། ། (༤༢༩)དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱད་ལ་མེ་ལོང་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་རང་གི་བཞིན་སྣང་བ་ལས་རང་དུ་མ་ཤེས་པས། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གཞི་གྲུབ་བོོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་དུ་བྱུང་བའོ། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་མ་དག་པ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང་། གསང་སྙིང་ལས། ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན། །རང་གི་རྣམ་རྟོག་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ། །སྣ་ཚོགས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །བདག་དང་བདག་གིར་སོ་སོར་འཛིན། །ཞེས་
Chinese
其理如下：法界显现，因不识为自显，故于刹那间执为他，遂生错乱。因不识自面，故有俱生无明；因执为他，故有遍计所执无明。五光成为外境之错乱之基，觉性成为心之错乱之基，遂以习气显现为有实之境、身、心。如是，依于觉性之无明有三：不识自性不分别之分，故为自性一体之无明；自性光明，因不识自性（428），故为俱生无明；慈悲不识为自明，故以遍计所执无明为错乱之最初因。由四缘而显现为境与有境之无明有三，乃为因缘。执自为他，如镜中显现面容之显境，乃为所缘缘。执二取之识，乃为增上缘。彼等同时，故四缘和合，即等无间缘。故三界六道各自流转。金刚萨埵心之明镜中云：此三界之有情众生，皆从非任何事物之基而错乱。彼基亦为体性空性，自性光明，慈悲能显现于有情。于彼，能取之识，从无明之分刹那未变动，遂于识之空壳生起彼生我耶？我生彼耶？仅以此念而错乱。彼无明于基中虽无，然于显现中有。彼显现生起四种缘。彼基以光蕴之相安住，称为因缘。于彼事物执为我，称为增上缘。（429）于彼执为有境，称为所缘缘。譬如以镜示人面。彼三者同时，故称等无间缘。彼即于自面显现中不识为自，故三界轮回之基成立。由此烦恼转粗，遂生起有情之形相各异。如是之基，从不清净而错乱。如是说。又《秘密藏续》云：唉玛火！具德逝多宝。由自之分别念力所化现。种种身及受用。于我及我所各自执著。
English
The manner of that is as follows: When the appearance of the expanse is not recognized as one's own appearance, one grasps it as other in an instant, and thus one is deluded. Because one does not recognize one's own face, there is coemergent ignorance. Because one grasps it as other, there is imputational ignorance. The five lights become the basis of delusion for objects, and awareness becomes the basis of delusion for mind. Thus, through habitual tendencies, they appear as substantial objects, body, and mind. Furthermore, there are three types of ignorance that depend on awareness: Because one does not recognize the aspect of non-conceptual essence, there is ignorance of self-identity. Because the nature is clear as light, but one does not recognize the nature (428), there is coemergent ignorance. Because compassion is not recognized as self-awareness, imputational ignorance becomes the initial cause of delusion. The three types of ignorance that arise as object and subject from the four conditions are the causal condition. The appearance of objects, grasping self as other, is like a face appearing in a mirror, and is the objective condition. The consciousness that grasps at duality is the dominant condition. Because these are simultaneous, the four conditions, including the immediately preceding condition, are complete. Thus, the three realms and six classes of beings wander separately. In the Mirror of the Heart of Vajrasattva, it says: All these sentient beings of the three realms are deluded from a basis that is nothing whatsoever. That basis is also empty in essence, clear in nature, and compassionate in its ability to appear to sentient beings. In that, the consciousness that grasps, from the aspect of ignorance, does not change for an instant, and thus from the empty husk of consciousness, the thought arises, "Did that arise from me? Did I arise from that?" One is deluded by just this thought. That ignorance itself is not present in the basis, but it is present in appearance. In that appearance, four types of conditions arise. That basis abides in the form of a sphere of light, and is called the causal condition. Grasping that thing as self is called the dominant condition. (429) Grasping that as subject is called the objective condition. For example, it is like showing a mirror to a person's face. Because these three are simultaneous, it is called the immediately preceding condition. Because one does not recognize that very appearance of one's own face as oneself, the basis of the three realms of samsara is established. From that, the afflictions become coarse, and thus the forms of sentient beings arise in different ways. Such a basis is deluded from impurity. So it is said. Furthermore, from the *Guhyagarbha Tantra*: Emaho! Possessing the essence of the Sugata. Emanated by the power of one's own conceptual thoughts. Various bodies and enjoyments. Grasping separately at self and what belongs to self.