Tibetan
ཞིང་དུལ་བ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། ངེས་འབྱུང་དང་སྐྱོ་ཤས་དྲག་པོ་འབྱུང་བའོ། །བར་དུ་གང་ (༤༡༡)སྣང་རང་གྲོལ་དུ་སྤྱད་པས་རེ་དོགས་སྤང་བླང་ཞིག་ནས། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་དངོས་སུ་སྤངས་ཤིང་སྣང་སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར་བའོ། །ཐ་མར་ཅིར་སྣང་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤར་བས་དུས་བཞི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་ཏེ་རིག་པ་ཕྱོགས་ཡན་དུ་སོང་བས་དགོངས་པ་ཐུན་མཚམས་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བ་ཅེར་གཞག་གི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྣང་བའི་ཐོག་ཏུ་ཅེར་གྱིས་བཞག་དུས་སྤང་བླང་གཉིས་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ནི། རིག་པའི་རྩལ་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་ལ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞེངས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་ཤར་བ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ཤར་བས་བཞེངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་སོ། །དོན་ལ་ཤར་བ་དང་ནུབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་དག་པས་མ་སྤངས་ཡེ་གྲོལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་བཞི་པ་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྲས་བུ་ངོས་གཟུང་བ་ནི། རང་རིག་ཡེ་སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་རང་ལ་གནས་པ་ཉིད་རང་ངོ་ཤེས་ཐོག་ཏུ་རྩལ་ (༤༡༢)སྦྱོང་དུས། ཉོན་མོངས་པ་རང་སངས་རང་དག་ལ་སོང་ནས། རང་རིག་གཅེར་བུ་ལྷིང་པར་གསལ་བ་ཉིད་རེ་དོགས་བཅོས་བསླད་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས། ཉི་མ་སྤྲིན་ལས་གྲོལ་བའམ། འཁྲུལ་པ་རང་རྒྱུད་པའི་ངང་དུ་མི་རྟོག་པ་དང་། དྲི་བཅས་དང་པོ་དང་འདྲ་བར་མི་ལྡོག་པས། བསེ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་དང་། རང་ས་འགྱུར་མེད་ལ་ཟིན་ནས་རང་དབང་ཐོབ་པ་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའང་འབྲས་བུ་རང་ཆས་འོད་གསལ་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཁམས་དེ་ཉིད་རང་ངོ་ཤེས་ནས་དྲི་མ་ཇེ་དག་ལ་སོང་སྟེ། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་དུས་ཀྱི་བར་རྣམས་ལ་འདིར་འབྲས་བུ་ཞེས་བརྗོད་པས། དེའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་དྲི་མ་ཡོད་མ་མྱོངས་བས་དང་པོའི་གྲོལ་ས་བཤད་ཀྱང་བར་དུ་རྐྱེན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་ཐ་མལ་འཁོར་བའི་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་དང་མ་བྲལ་རིང་ལ། ཁམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ལམ་དུ་སེམས་དང་ཡིད་དང་། རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་བསྒོམས་པས། དྲི་མ་རང་སངས་ལ་དག་པའི་ཆ་ནི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། གནས་སྐབས་སྣང་བ་བཞི་དང་། མཐར་ཐུག་ (༤༡༣)དབྱིངས་སུ་ཕྱི
Chinese
最初进入调伏烦恼的田地，生起强烈的出离心和厌离心。中间，将所显现的一切都用于自解脱，从而舍弃希望和恐惧、扬弃和取舍，烦恼显现之时，实际上已经舍弃，显现和心识都成为法性。最终，一切显现都成为圆满解脱，四时安住于法性之中，觉性超越了任何一方，证悟超越了禅定。所有这些都称为“显现直视”之行，因为在显现上直视之时，便能从扬弃和取舍的二取中解脱。这样的证悟是，为了训练觉性的力量向外散发，所以称为显有之基的证悟。这也是因为显现是从基的法性之中显现，所以称为“建立”。实际上，法性没有显现和隐没，是不可改变的。同样，烦恼生起即解脱，没有先后次第地清净，所以称为“未断而本解脱”之行。第四个意义是关于持续修持果位的瑜伽士，其中也有三种。首先是认识果位，即自明本觉的果位，大圆满本自存在于自身之中，当在认识自性的基础上训练力量时，烦恼便会自净自解脱。自明本觉赤裸裸地清晰显现，从希望、恐惧、改造和伪装中解脱出来，就像太阳从云层中解脱出来一样，或者像错觉在自身中不作意一样，并且像最初一样不退转，就像瑿树的果实一样，并且安住于不变的自性之中，获得自主，就像国王从王族的头顶上获得灌顶一样。果位的自性是光明清净的界，当认识到这一点时，污垢会变得越来越清净，直到完全脱离所有污垢为止，这之间都称为果位。从它的本质来看，就像太阳的坛城一样，从未有过污垢，所以说的是最初的解脱之地，但在中间，由于外缘的遮蔽，就像云一样，在尚未脱离庸常轮回的身语意三门期间，因为界中具有心识的遮蔽，所以被称为有情。在道上，通过修习脱离一切心、意和识，污垢便会自净，清净的部分便是脱离之果，即暂时的四种显现，以及最终（４１３）融入法界。
English
Initially, entering the field of taming afflictions, intense renunciation and aversion arise. In the middle, whatever appears is used for self-liberation, thereby abandoning hope and fear, rejection and acceptance. When afflictions manifest, they are actually abandoned, and appearances and mind become the nature of reality. Ultimately, whatever appears becomes complete liberation, the four times abide in the nature of reality, and awareness transcends any direction, so realization transcends meditation sessions. All of this is called the practice of "staring at appearances," because when staring at appearances, one is liberated from the duality of rejection and acceptance. Such realization is called the realization of establishing the basis of existence, because it trains the power of awareness to radiate outward. This is also because appearances arise from the nature of reality of the basis, so it is called "establishing." In reality, the nature of reality has no arising or ceasing, and is immutable. Similarly, afflictions arise and are liberated, purified without any sequence, so it is called the practice of "unabandoned, primordially liberated." The fourth meaning is about the yogi who continuously practices the fruition, which also has three aspects. First, recognizing the fruition, which is the self-knowing, primordially enlightened fruition, the great spontaneously accomplished one, abiding within oneself. When training power on the basis of recognizing self-nature, afflictions become self-purified and self-liberated. Self-knowing awareness clearly manifests nakedly, liberated from hope, fear, fabrication, and disguise, just like the sun liberated from clouds, or like illusion being non-conceptual in itself, and not regressing like the first, like the fruit of the thorny elm, and abiding in the immutable self-nature, gaining autonomy, like a king receiving empowerment from the crown of the royal family. The nature of the fruition is the realm of luminosity and purity, and when this is recognized, defilements become increasingly purified, until completely free from all defilements, all of which are called fruition here. From its essence, like the mandala of the sun, there has never been defilement, so it speaks of the place of primordial liberation, but in the middle, due to external obscurations, like clouds, during the period when one has not separated from the ordinary samsaric body, speech, and mind, because the realm possesses the obscuration of mind, it is called sentient being. On the path, by meditating on the meaning of being free from all mind, intellect, and consciousness, defilements will self-purify, and the purified part is the fruit of separation, which is the temporary four appearances, and ultimately (413) dissolving into the dharmadhatu.