Tibetan
ལུས་ཀྱི་ཤ་ཁོལ་ཚེར་འཕར་བ་དང་ཁྲལ་མ་ཁྲོལ་དུ་སོང་བའི་སྣང་བ་འབྱུང་ངོ། །མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྐྱར་རོ། །དེས་ནི་ནང་ཕུང་པོའི་ནད་གདོན་ཞི་བ་དང་། ཕུང་པོ་འོད་གསལ་དུ་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་མཉེན་བཙལ་བ་ནི། །རང་གི་མདུན་དུ་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ (༣༤༠)མཚན་མ་བཙུགས་ལ། ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཧཱུཾ་གི་ཐག་པ་དྲུ་བུ་ལྟར་དཀྲིས་ཤིང་འཇིག་པ་མེད་པ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ནས། ཧཱུཾ་བརྗོད་པས་ཤེས་པ་ལྷན་ནེ་བ་འོང་ཞིང་གྲོལ་བ་སྙམ་བྱེད་ན་འབྱོངས་པའོ། །དེས་ནི་དམིགས་པ་གང་དུའང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉེན་བཤེས་མཐུན་པས་ཡིད་བསྒྱུར་ཐུབ་པ་བཞིན་ནོ། བཞི་པ་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ནི། ཧཱུཾ་མཐིང་ག་ཁྲུ་གང་པ་གཅིག་རི་མོའི་འཁྱོགས་མཚམས་སྲིན་འགྲོས་ལྟ་བུ་ཁྲུ་རེ་ཙམ་ན་ཡོད་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། མཐོང་ཡུལ་གྱི་རི་ལ་སོགས་པའི་བར་ནས། མི་མཐོང་བའི་ས་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ན་ཕར་མགྲོན་པོ་དོན་གཉེར་འགྲོ་བ་བཞིན་ཞུགས་ནས་སོང་བར་བསམས་ལ། །ཧཱུཾ་རིང་བར་བརྗོད་པས་ཤེས་པ་དེ་ལམ་པ་དང་འབོལ་ཤིག་པ་འབྱུང་ངོ། །དེས་ནི་རང་གི་ལུས་ངག་གི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཚུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཧཱུཾ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཤེས་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་རང་བབས་སུ་ལྷོད་ལྷོད་གནས་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་དལ་རེ་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་། དེ་དག་གི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་འདུག་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་བལྟའོ། །དེའང་ཧཱུཾ་བརྗོད་དུས་རླུང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཕྱི་ནང་གར་གཏད་པ་དེར་གཟུང་བ་ཡིན (༣༤༡)པས། རྣམ་རྟོག་འགགས་ཡུན་གཞན་ལས་ཆེ་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོ་འམ་སྤྱད་པ་བྱས་པའི་དགོས་པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། ཐུན་མོང་། ཁྱད་པར། མཐར་ཐུག་གོ། །དང་པོ་ནི་ངག་གི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པར་འདག་པ་དང་། ངག་གི་བྱ་བས་གོང་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པ་དང་། ངག་གི་བར་ཆད་ཞི་བ་དང་། ངག་གི་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ངག་གི་ཞེན་པ་ལོགས་པས་ཕྱིན་ཆད་ངག་འཁོར་བར་མི་ལྡོག་ཅིང་ངག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ངག་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གདོད་མའི་ངང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་མ་བྱས་ན། དེ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་རུ་ཤན་དབྱེ་བ་ནི། འདས
Chinese
身體的肉像沸騰、刺痛般跳動，並且產生稅款未繳清的感覺。在未產生這種感覺之前，反覆進行。這樣可以平息內在五蘊的疾病和邪魔，並且有五蘊解脫為光明之身的需求。第三是尋求柔軟，即在自己面前豎立木頭等標誌，念誦（藏文）吽字，將吽字的繩索像線團一樣纏繞，並將覺知託付給不可毀壞之物。念誦（藏文）吽字，如果感覺覺知變得清晰並解脫，那就是熟練了。這樣有將目標轉變為任何事物的需求，就像親友和睦能夠轉變心意一樣。第四是進入道路，即進入一個藍色的、一拃長的（藏文）吽字，這個字的線條彎曲，像蟲子爬行一樣，每拃左右就存在一個。從可見的山等事物之間，想像自己像客人尋求事物一樣，進入並前往不可見的地方。念誦長長的（藏文）吽字，覺知會變得鬆弛和柔軟。這樣有進入自身身語道路習俗的需求。像這樣，在念誦所有（藏文）吽字之後，覺知安住在安樂、明晰、無分別的狀態中，自然而然地放鬆。就在那上面，緩慢地、平等地安住，並且觀察那些之後的覺知如何存在於自己的相續中。那也是念誦（藏文）吽字時，風和心專注於內外所指向的地方，因此，比其他時候更長的止息分別念的時間，是由於緣起而增長的。像這樣，進行語言的前行或實踐的需求也有三種：共同、特殊、究竟。第一是淨化所有語言的罪業，通過語言的行為獲得以上的功德，平息語言的障礙，以及轉變對語言的執著的需求。第二是，由於轉變了對語言的執著，從今以後，語言不會再輪迴，並且有語言解脫為圓滿受用身的需求。第三是，語言與所有佛的語金剛無二無別，在原始的狀態中進入寂滅的需求。像這樣，如果不做前行，就會有與之相反的過失。第三，心的前行也有兩種，第一是區分。
English
The flesh of the body feels like boiling, throbbing with prickling sensations, and there is a sense of unpaid taxes. Repeat until this feeling arises. This pacifies the diseases and evil influences of the inner aggregates, and there is a need for the aggregates to be liberated into a body of light. The third is seeking suppleness: in front of oneself, erect a sign such as a piece of wood (340), and by uttering the syllable Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽), entrust awareness to the indestructible, twisting the rope of Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽) like a coil of thread. If, by uttering Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽), awareness becomes clear and liberated, it is considered accomplished. This has the need to be able to transform the object into anything, just as harmonious friends can transform the mind. The fourth is entering the path: enter into a blue Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽) one span in length, where the curves of the drawing are like the crawling of a worm, existing about a span apart. From among visible things such as mountains, imagine going forth like a guest seeking something, entering and going to an invisible place. By uttering a long Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽), awareness will become relaxed and soft. This has the need to enter into the customs of the path of one's own body and speech. Thus, after uttering all the Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽) syllables, awareness naturally and loosely abides in a state of bliss, clarity, and non-conceptuality. On top of that, gently and evenly abide, and observe how awareness exists in your own continuum after those. That is, when uttering Hūṃ (藏文：ཧཱུཾ།, 梵文天城體：हुं, 梵文羅馬擬音：hūṃ, 漢語字面意思：吽), mind and wind are focused on where they are directed, internally and externally, and therefore, the duration of cessation of conceptual thought is longer than at other times, which is increased by dependent arising. Thus, the need to perform the preliminary practices of speech is also threefold: common, special, and ultimate. The first is to purify all sins of speech, to obtain the above qualities through the actions of speech, to pacify obstacles of speech, and to reverse attachment to speech. The second is that, because attachment to speech is reversed, speech will no longer revert to samsara, and there is a need for speech to be liberated into the Sambhogakaya. The third is that speech is non-dual with the Vajra speech of all Buddhas, and there is a need to pass into nirvana in the primordial state. Thus, if the preliminary practices are not performed, there will be faults contrary to them. Third, the preliminary practices of mind also have two aspects. The first is distinguishing the root.
Tibetan
་རྗེས་ལས། ཡིད་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རིགས་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་བློ་ལ་བླང་། །ཞེས་པས། སེམས་ནི་དང་པོ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཡང་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། ད་ཕྱིན་ཆད་འཁོར་བར་མི་འཁྱམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་དང་ (༣༤༢)འཁོར་བ་གཉིས་རུ་ཤན་དབྱེའོ། །དེའང་མི་མེད་པའི་ལུང་པ་དབེན་པར་ཕྱིན་ཏེ་ད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེ་ལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། རིགས་དྲུག་གི་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་དུ་བསམ། དེ་དག་གི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་བལྟའོ། །འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་སེམས་གསལ་ལ་དྭངས་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དང་། བྲོད་པ་སྐྱེ་བ་དང་། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དགའ་བདེའི་ཉམས་འབར་བ་འབྱུང་ངོ། །མ་བྱུང་གི་བར་ལ་བསྐྱར་རོ། །གཉིས་པ་སྔོན་འགྲོ་དངོས་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ན། སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས། དང་པོ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ས་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ཕྱི་སྣོད་དང་ནང་བཅུད་གང་ནས་བྱུང་། སྟོང་པ་དང་། སྣང་བ་དང་། ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ནས་བྱུང་། སེམས་ཉིད་ལས་སེམས་བྱུང་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟགས་པས། དེའང་ཕྱིའི་རི་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་ནས་བྱུང་སྙམ་ན། །དེའང་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་དུ་གཞིག་ལ་བརྟགས་པས། ། (༣༤༣)ཕྱི་སྣད་ནས་མ་བྱུང་། ནང་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་སྙམ་ན། དེའང་ཕྱེད་ཚལ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་བར་བཙལ་བས་མི་རྙེད། སྟོང་པ་ནས་མ་བྱུང་སྟེ། བྱུང་སམ་གྲུབ། སྣང་བ་བ་ལས་མ་བྱུང་སྟེ། རྡུལ་ཕྲན་དུ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་དེ། ཡོད་མེད་གང་ལས་བྱུང་བ་བཙལ་ཡང་ངོ་བོ་མ་མཐོང་། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་བ་མེད། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་གཉིས་མ་གྲུབ། ཚོལ་མཁན་གྱིས་སེམས་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་ཏེ། བྱུང་མཁན་གྱི་སེམས་མ་གྲུབ་པས་བྱུང་སའི་ངོས་གཟུང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཏེ། བྱུང་ས་དང་རྒྱུ་མཚན་བཙལ་དུ་མ་རྙེད་པ་ནི། སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་བྱུང་ས་མ་རྙེད་ཅིང་བྱུང་མཁན་གྱི་སེམས་མ་གྲུབ་པས། སེམས་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་གནས་ས་ལ་བརྟ
Chinese
之后说：“为了进行意的前行，应将六道众生的痛苦铭记于心。”意思是说，心最初是法身，但因为不认识，所以在轮回中流转。为了今后不再于轮回中流转，将心与（342）轮回二者区分开来。也就是前往无人居住的寂静山谷，心想现在为了众生的利益，将心、轮回、涅槃区分开来，并发誓不再退转。将六道众生的所有苦乐都加于自身，以体验的方式进行思维。并将这些之后的觉知也加于自身，进行观察。精通的标志是，心变得清明澄澈，没有错乱，生起喜悦，所有显现都充满喜乐的体验。在没有出现这些之前，要反复练习。第二，真实的前行是，《现观庄严论》中说：“心之初生处，中间住处及，最终之去处，如是三观察，心调柔知心。”意思是说，首先观察心的生起之处，心是从外面的器世界和里面的有情众生哪里产生的？是从空性、显现、有、无等等哪里产生的？心想心是从心性中产生的，这样进行观察。如果认为是外面的山、房屋等产生的，那么将它们分解成微尘进行观察，（343）发现不是从外面的器世界产生的。如果认为是内在自身产生的，那么从半个身体到微尘之间寻找，也找不到。不是从空性中产生的，因为没有产生或成立。不是从显现中产生的，因为即使寻找微尘也找不到。寻找从有或无中产生，也看不到本体。心不是从心中产生的，生起之处和生起者二者都不成立。寻找者向内观察心，发现本体与概念分离。因为生起者的心不成立，所以生起之处的概念也不成立。寻找生起之处和原因也找不到，这就是确定心性是空性，与概念分离。这样，因为没有找到心的生起之处，并且生起者的心也不成立，所以心最初产生的因是空性。因此，心是无根无基，与法身无生无灭相认同。第二，观察心的住处。
English
After that, it says, "In order to perform the preliminary practice of mind, one should take the suffering of the six realms to heart." This means that the mind was originally the Dharmakaya, but because it did not recognize it, it wandered in samsara. In order to prevent it from wandering in samsara from now on, the mind and (342) samsara are separated. That is, go to a secluded valley where no one lives, and think that now, for the benefit of sentient beings, separate the mind, samsara, and nirvana, and vow not to retreat. Put all the happiness and suffering of the six realms on yourself, and think in a way that you experience it. And put the knowledge after these on yourself and observe it. The sign of proficiency is that the mind becomes clear and pure, without confusion, joy arises, and all appearances are filled with the experience of joy and happiness. Repeat until these do not appear. Second, the actual preliminary practice is, as stated in the Madhyamakavatara, "The place where the mind first arises, the place where it dwells in the middle, and the place where it finally goes. If you investigate these three, you will tame the mind and know the nature of the mind." This means that first, investigate the place where the mind arises. From where do the mind arise, from the outer container world or the inner sentient beings? From where do they arise, from emptiness, appearance, existence, non-existence, etc.? Thinking that the mind arises from the nature of mind, observe in this way. If you think it arises from the outer mountains, houses, etc., then break them down into dust and observe them, (343) and you will find that it does not arise from the outer container world. If you think it arises from the inner self, then search from half a body to dust, and you will not find it. It does not arise from emptiness, because it has not arisen or been established. It does not arise from appearance, because even if you search for dust, you will not find it. If you search for it from existence or non-existence, you will not see its essence. The mind does not arise from the mind, and neither the place of arising nor the one who arises are established. When the seeker looks inward at the mind, he finds that the essence is separated from concepts. Because the mind of the one who arises is not established, the concept of the place of arising is also not established. If you search for the place of arising and the cause, you will not find it. This is to determine that the nature of mind is emptiness and is separated from concepts. In this way, because the place of arising of the mind has not been found, and the mind of the one who arises is not established, the cause of the mind's first arising is emptiness. Therefore, the mind is rootless and baseless, and is identified with the unborn Dharmakaya. Second, observe the place where the mind dwells.