Tibetan
ས་དེར་སྡོད་གྱུར་ན། །མཆོག་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། དེ་ཉིད་ལ་བར་ (༤༠༦)དོའི་སྣང་འབྱུང་གཏན་ལ་ཕེབས་པས་ཕྱིས་བར་དོ་མེད་དོ། །ཉམས་གོང་འཕེལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། །སྐུ་ཤར་ཉམས་ཀྱི་འཕེལ་རྫོགས་ན། །བར་དོའི་སྣང་འབྱུང་འདིར་ཆོད་པས། །ལོངས་སྤྱོད་ངོས་ཟིན་བར་དོ་སྟོངས། །ཞེས་སོ། །མ་འཕེལ་བའི་སྐྱོན་ནི་དེ་ཉིད་ལས། །ཉམས་སྣང་གོང་དུ་མ་འཕེལ་ན། །བར་དོ་ལས་ནི་གྲོལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དགོས་པ་ལའང་གཉིས་ལས། གནས་སྐབས་སུ་ཉམས་སྣང་གི་རིམ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་ལ། མཐར་ཐུག་བར་དོའི་སྣང་བར་རང་སར་གྲོལ་བའོ། །དེ་ལྟར་མ་འཕེལ་ན་ཡོན་ཏན་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ནོ། །གསུམ་པ་རིག་པ་ཚད་ཕེབས་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། །རིག་པ་ཚད་ལ་མ་ཕེབས་ན། །རྣལ་འབྱོར་དྲོད་ཚད་རྙེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་པས། རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། རིག་པ་ཚད་ཕེབས་སྣང་བ་ནི། །ལོངས་སྐུ་མཚན་དཔེར་གསལ་བ་ནི། །མ་ངེས་ཁ་དོག་འཇའ་ཚོན་ལས། །རིགས་ལྔ་ཡབ་དང་ཡུམ་དུ་སྣང་། །དེ་ནས་ལྔ་ལྔ་ཟུང་དང་བཅས། །རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཐིག་ལེར་འབྲེལ། །ཡབ་ཡུམ་སྐུ་ཡི་རྣམ་པ་ཅན། །འཁྲུལ་སྣང་ཟད་ནས་ཞིང་ཁམས་སོ། །ཞེས་པས། (༤༠༧)དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་གང་གི་སྣང་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་ན། །སྒྲོན་མ་ནི་ཐིག་ལེ་རེ་རེའི་སྣང་དུ་སྐུ་ཡབ་ཡུམ་དུ་འབྲེལ་བ་དང་། དེ་ནས་སྐུ་ལྔ་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་དུ་སྣང་བའོ། །རིག་པའི་མཚམས་སུའང་སྐུ་ལྔ་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་དུ་སྣང་བའོ། །འདི་ཡི་དུས་ན་རང་ལུས་རྡོས་བཅས་དག་ནས་འོད་དུ་སྣང་བའི་སྤྱི་བོ་ནས་ཡར་ལ་ཐིག་ལེ་ཁམས་ཕོར་བརྩེགས་མ་ལྟ་བུ་དགུ་སྣང་ཞིང་། རང་ལུས་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོར་འཁྱིལ་བ་སྟེ་སྒྲོན་མ་སྣང་བྱེད་ལས། ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་གོམས་པའི་ཚད། །འགུལ་དང་འཕྲིགས་པ་མེད་པ་དང་། །ཉིན་དང་མཚན་མོ་མེད་སྣང་དང་། །རབ་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །རང་སྣང་སྐུར་སྣང་ལུ་གུ་རྒྱུད། ཚིག་དང་འདྲ་བའི་བར་དག་ཏུ། །ཐིག་ལེ་ཉུང་འབྲུ་ཙམ་ནང་དུ། །སྐུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲར་ཤར་ནས། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྐུར་ཤར་ན། །རིག་པ་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ས་ཆུ་མེ་རླུང་སྣང་བ་དང་། །འབྱུང་བཞིའི་སྣང་བ་འགགས་གྱུར་ནས། །ཁ་དོག་ལྔ་ཡི་འོད་སྣང་གིས། །གང་དུ་བལྟས་པས་དེར་སྣང་ན། །དབྱིངས་ནི་བརྟན་ (༤༠༨)པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །རང་ལུས་འོད་ཀྱི་སྟེང་དག་ཏུ། །འཁར་གཞོང་བརྩེགས་པ་ལྟ་བུ་ཡི། །ཐིག་ལེ་བ
Chinese
住在那里，就是达到最极纯熟的程度。如是说。因此，在那时中阴的显现确定后，之后就没有中阴了。修验增上的功德是，《虚空明点》中说：身显现修验的增上圆满时，中阴的显现在此断绝，认识受用，中阴空尽。如是说。没有增上的过患是，同样在那部经中说：修验显现没有增上时，就不能从中阴中解脱。如是说。必要也有两种，暂时获得修验显现次第的功德，究竟在中阴的显现中自然解脱。如果不能这样增上，就是与功德相反的过患。第三，觉性达到程度的显现是，《虚空明点》中说：如果觉性没有达到程度，瑜伽的暖相就不会获得。因此，觉性达到程度是，《超越分别》中说：觉性达到程度的显现是，报身相好光明，从不定的颜色彩虹中，显现五部本尊父和母。之后，五个五个与双运，与极其明亮的明点相连。具有父和母身相，错觉消失后就是净土。如是说。（407）法界的显现，没有地水火风任何的显现，在大光明清净的净土中。灯是每个明点的显现中，身父和母相连，之后显现五个五个本尊父和母。在觉性的界限中，也显现五个五个本尊父和母。在这个时候，自身粗重的身体清净后显现为光，从头顶向上显现九个明点，如同叠起来的钵，自身旋转在光明的轮中，灯显现作用中说：非常非常纯熟的程度，没有动摇和闪烁，没有白天和黑夜的显现，就是极其纯熟的程度。自显现显现为身相续不断，在像文字一样的间隔中，在芥子大小的明点中，身极微细地显现，一切显现都显现为身，就是觉性稳固的程度。地水火风的显现，四大的显现止息后，五色的光芒显现，无论看向哪里都显现那里，法界就是稳固（408）的程度。自身在光明的上方，像叠起来的
English
Staying there is the ultimate degree of familiarity. Thus it is said. Therefore, when the appearance of the bardo is determined, there is no bardo afterwards. The merit of increasing experience is: In the 'Klong gsal': When the appearance of the body increases and completes the experience, The appearance of the bardo is cut off here, Recognizing enjoyment, the bardo is emptied. Thus it is said. The fault of not increasing is: In the same: If the appearance of experience does not increase, One will not be liberated from the bardo. Thus it is said. There are also two necessities: temporarily obtaining the qualities of the stages of experiential appearance, and ultimately being liberated into one's own place in the appearance of the bardo. If it does not increase in this way, it is a fault that is the opposite of that quality. The third is the appearance of the measure of awareness reaching its limit: In the 'Klong gsal': If awareness does not reach its limit, The warmth of yoga will not be attained. Therefore, the measure of awareness reaching its limit is: In the 'Thal 'gyur': The appearance of the measure of awareness reaching its limit is: The sambhogakaya is clear with marks and examples, From indefinite colors and rainbows, The five families appear as father and mother. Then five by five with consorts, Connected to extremely clear bindus. Having the form of father and mother bodies, Delusional appearances cease and become pure lands. Thus it is said. (407) The appearance of space, without any appearance of earth, water, fire, or wind, In the great clear light, the pure realm, The lamp is connected to the appearance of each bindu as the father and mother of the body, And then the five bodies appear as father and mother. At the boundary of awareness, the five bodies also appear as father and mother. At this time, one's own coarse body is purified and appears as light, From the crown of the head upwards, nine bindus appear like stacked bowls, One's own body is coiled in a wheel of light, In the lamp manifesting activity it says: The measure of very, very perfect familiarity, Without movement or flickering, Without the appearance of day and night, Is the measure of extreme familiarity. Self-appearance appears as a continuous stream of bodies, In the spaces like words, In bindus the size of mustard seeds, The body appears very subtly, When all appearances appear as the body, It is the measure of stable awareness. The appearance of earth, water, fire, and wind, When the appearance of the four elements ceases, With the light of the five colors, Wherever one looks, it appears there, Space is the measure of stability (408). One's own body is on top of light, Like stacked
Tibetan
རྩེགས་མ་གྱེན་ཤར་ན། །སྒྲོན་མ་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས། །དེའི་ཚེ་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་དང་རང་གི་སྙིང་གར་འོད་ཀྱི་སྙེ་ཚོན་ཟེར་ཐག་སྤྲེལ་བ་ལྟ་བུས་འབྲེལ་ལོ། །དེ་ནས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཚད་ལ་ཕེབས་པས་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཕྱི་སྣང་བ་འོད་གསལ་དུ་གྲོལ་བས་ས་རྡོའི་སྣང་བ་རང་ནུབ། ནང་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་དུ་གྲོལ་བས་རྡོས་བཅས་ཀྱི་སྣང་བ་རང་ནུབ། གསང་བ་སེམས་ཀྱི་ཟེར་གདངས་སྙིང་གར་ཐིམ་པས་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་རང་ནུབ། །ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲེལ་ཆད་པའོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། རིག་པ་ཚད་ཕེབས་སྣང་བ་ཡིས། །ཕྱི་ནང་གཟུང་འཛིན་རྡོས་བཅས་གྲོལ། །ཅེས་པ་དང་། མ་ཕེབས་པའི་སྐྱོན་ནི། །དེ་ལྟར་ཚད་ལ་མ་ཕེབས་ན། །ཕུང་པོའི་སྣང་འཛིན་དག་མི་འགྱུར། ཞེས་སོ། དགོས་པའང་གཉིས་ལས། གནས་སྐབས་སུ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཆོག་ལ། མཐར་ཐུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ངོས་ཟིན་པས། །ལོངས་སྐུའི་ཞིང་ན་བདེ་ (༤༠༩)ཆེན་འདུ་འབྲལ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ནི། ཉམས་སྣང་དེ་དག་གི་འཕེལ་ཟད་དེ། སྣང་དང་མི་སྣང་དུ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། །ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ནི། །ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟོང་ནས་ནི། །ལུས་ཟད་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡང་ཟད། །རྟོག་ཚོགས་འཁྲུལ་པ་རང་གྲོལ་ནས། །བརྗོད་གཞིའི་ཚིག་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་པས། ཉམས་དང་། ལུས་དང་། དབང་པོ་དང་། རྟོག་ཚོགས་དང་། །ཚིག་དང་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་འོད་ལུས་སུ་འཚང་རྒྱའོ། དེའང་སྣང་བ་འདིའི་ཚེ་འོད་ཀྱི་ནང་ན་ལག་སོར་བཀྲམ་པ་ཙམ་ལས་མི་སྣང་སྟེ། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ། སྣང་བ་ཅེའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་རིག་པ་དེ་ཐོག་མ་ནས་ཆེར་སོང་བ་དང་ཆུང་དུ་སོང་བ་གང་ཡང་མེད་དེ། བྲི་བ་མེད་ཅིང་འཕེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེའི་ཚེ་འབྱུང་བའི་དགྲས་མི་ཚུགས། དྲན་པ་ཝལ་པོ་རྗེས་མེད་དུ་འགྲོ། ཉི་ཟླའི་སྣང་བ་མེད། འགྲོ་འདུག་གི་སྣང་བ་མེད། འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ནུབ་པ་ནི་ (༤༡༠)རིག་པ་འབྱོངས་པའི་ཚད་དོ། །དེ་ལས་འབྲལ་མི་སྲིད་དོ། །སྣང་བ་རང་ཡལ་དུ་གྲོལ་ནས་འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་རང་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟད་སར་ཐུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །རང་གི་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཐུགས་རྗེའི་
Chinese
如云：“阶梯向上升，灯焰稳固是其量。”如是说。那时，诸佛身之胸间与自心之间，如以光之穗箭光线相连。之后，纵不修习亦达量，故无有转变。彼时，外境显现解脱为光明，故地石之显现自灭。内幻身解脱为光明，故有碍之显现自灭。秘密心之光芒融入心间，故能取所取错乱之显现自灭。业与习气之关联断绝也。如是觉性达量之功德者，如《虚空光明》云：“觉性达量显现力，内外能取所取碍解脱。”未达量之过患则为：“如是未达量，蕴之显现执持不转变。”如是说。所需亦有二，暂时不修亦可，究竟证得圆满受用身，于报身刹土中，大乐无有聚散（409）。如若不然，则有退转之过患。第四、法性穷尽之显现者，彼等体验显现之增减，于显现与不显现执持之自性不存在，是为法性穷尽之显现。如《现观庄严论》云：“法性穷尽之显现，体验之显现空性中，身尽根之境亦尽，分别念聚自解脱，离于所说之词也。”如是说。体验与身与根与分别念聚与词与错乱，一切穷尽而证得光身也。彼亦于此显现之时，于光中仅能见及手指张开而已，远离轮涅二者之概念，亦未成立显现为何之自性。如是转变，然觉性自始至终未有增大或减小，因其无有减少亦无有增多之故。彼时，五大之敌亦无法损害，念头如风逝般无迹可寻，无有日月之显现，无有行走停留之显现，一切错乱显现皆灭尽，是为（410）觉性成熟之量。无法脱离于此。显现自灭解脱，不成立如是者，是为法身自净，一切法穷尽之处也。自之觉性自性，未成立大小好坏任何之处，乃大悲之
English
As it says, "When the ladder ascends upwards, the steadiness of the lamp is the measure." At that time, the hearts of all the Buddhas and one's own heart are connected by a thread of light like a tassel of light. After that, even without meditation, one reaches the measure, so there is no change. At that time, the outer appearance dissolves into clear light, so the appearance of earth and stones disappears by itself. The inner illusory body dissolves into clear light, so the appearance of obstacles disappears by itself. The secret radiance of the mind dissolves into the heart, so the appearance of grasping and fixation disappears by itself. The connection of karma and habitual patterns is severed. Thus, the qualities of awareness reaching its limit are as follows: As it says in "Vast Expanse of Clarity," "By the appearance of awareness reaching its limit, inner and outer grasping and fixation are freed from obstacles." The fault of not reaching the limit is: "Thus, if the limit is not reached, the appearance of clinging to the aggregates will not change." So it is said. There are also two needs: temporarily, it is okay not to meditate, and ultimately, one recognizes the body of perfect enjoyment, so in the realm of the enjoyment body, great bliss (409) is inseparable. If it is not like that, there is a fault of regression. Fourth, the appearance of the exhaustion of phenomena is the increase and decrease of those experiences. The essence of clinging to appearance and non-appearance is non-existent, which is called the appearance of the exhaustion of phenomena. As it says in "Consequence," "The appearance of the exhaustion of phenomena is when the appearance of experience is empty, the body is exhausted, and the objects of the senses are also exhausted. The collection of thoughts is self-liberated, and it is separated from the words of expression." So it says. Experience, body, senses, collection of thoughts, words, and all delusions are exhausted, and one attains Buddhahood in a light body. Also, at the time of this appearance, only the spreading of fingers can be seen in the light, and one is separated from the concepts of samsara and nirvana. The essence of what appears is also not established. Even if it becomes like that, the awareness does not become greater or smaller from the beginning, because it does not decrease or increase. At that time, the enemies of the elements cannot harm it. Memory goes without a trace like a whirlwind. There is no appearance of the sun and moon. There is no appearance of going and staying. The disappearance of all delusions is (410) the measure of the maturity of awareness. It is impossible to separate from that. The appearance dissolves into self-extinction, and it is not established as being like this. This is called the self-purification of the Dharmakaya, the point where all phenomena are exhausted. The essence of one's own awareness is not established as being great or small, good or bad, but is the great compassion of