Tibetan
་ལ་སོས་བརྡལ་ཏེ་ལྷན་ནེར་གནས་པའི་ཚེ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོར་བཅུག་ལ། ཕྱམ་གྱིས་བཞག་ལ་ཆེར་གྱིས་བལྟས་པའི་ཚེ། རྒྱ་མཚོ་ལ་རླབས་ཞི་བར་ལྟར་འཕྲོ་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དང་། འཕྲོ་བྱའི་ཡུལ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པར་ཕྱམ་གྱིས་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་གཞིའི་ངང་དུ་རང་བབས་སུ་ (༣༥༢)གནས་པ་ནི། གདོད་མ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་དགོངས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་སྤྲོས་ལ། དགག་སྒྲུབ་དང་རེ་དོགས་མེད་པར་གང་ཤར་གྱི་རྟོག་པ་དེར་འཛིན་པ་མེད་པས་རྒྱ་ཡན་དུ་བཅུག་ལ། སྔ་ཕྱི་དྲན་བསམ་གྱི་མདུད་པ་བོར་ནས། ད་ལྟའི་རིག་པ་ཐོལ་སྐྱེས་ཐུལ་ནུབ་ཏུ་འགྲོ་བ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་འཕྲོས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་མི་འདའ་བར་རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་པོ་ཆེ་ཤར་བ་ལྟ་བུ། རང་གྲོལ་རང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་ཐུགས་རྗེ་འགག་པ་མེད་པའི་དགོངས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་འཕྲོ་གནས་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། གནས་བདོ་བའི་དུས་ན་མིག་སྒྲིལ་བས་འཕྲོ་ཡང་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་གནས་ལ། འཕྲོ་བདོ་བའི་དུས་སུ་མིག་མ་འགུལ་བར་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་གནས་ཏེ། འཕྲོ་བ་དང་གནས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་བུ་ཆུང་ཤར་བ་ཉིད་རྒྱ་མཚོར་ཞི་བ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་གཞག་གོ། །དེའང་གནས་པ་མི་བསྲིང་། འཕྲོ་བ་མི་དགག་མཉམ་པ་མི་བསྒྲུབ། སེམས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པས་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་རེ་དོགས་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་གྲོལ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་ (༣༥༣)པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་ཤར་དུ་འདུག་པས་རང་གྲོལ་དུ་གྲོལ། ངེས་མེད་དུ་འདུག་པས་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ། ཡེ་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་གཞི་བྲལ་དུ་གྲོལ། ཐོག་བབས་སུ་འདུག་པས་ཅར་ཕོག་ཏུ་གྲོལ། རང་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་སྣང་སྟོང་དུ་གྲོལ་བའོ། །དེའང་རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་གཞི་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་བྱེད་འབད་སྩོལ་ཞིག་པའི་གདིང་ཆོས། གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སར་གྲོལ་བས་དྲན་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གདིང་ཆོས། ཡུལ་དྲུག་ཅེར་མཐོང་དུ་གྲོལ་བས་སྔ་ཕྱིར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་གདིང་ཆོས། བཟང་ངན་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤེས་པས་བླང་དོར་ཕྱོགས་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་གདིང་ཆོས། མདོར་ན་གང་ཤར་གྱི་རིག་པ་བཅིངས་གྲོལ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཏེ། རང་སེམས་གྲོལ་བཞེས་བྱ་བ། །གཅི
Chinese
当放松舒缓地安住时，让各种各样的正反思辨念头生起，当放下一切并专注观看时，就像大海平静无波一样，生起者的觉知和所生起的对境二者不成立，放下一切，心无根无基，自然安住在自性本基的状态中（352），这就是对原始本来清净的实相法身不变的意趣进行认识。第二，从那样的状态中生起各种各样的念头，不作正反取舍和希冀疑虑，对任何生起的念头都不执著，让它自由自在。抛弃先后回忆的束缚，当下明觉任运自生自灭，无论习性的状态如何显现，都不会超出法性的游舞，就像大海生起巨浪一样，这就是对自解自生的体性，大悲无碍的意趣进行认识。第三，没有生起和安住二者之分，安住稳固的时候，闭上眼睛，即使生起也安住在自然状态中，这就是安住。生起旺盛的时候，眼睛不眨动，放下一切，这就是安住。生起和安住二者没有分别，就像大海生起的小波浪融入大海一样安住于那种状态中。也就是不安住，不否定生起，不修饰平等性。无论心如何生起，都不执著于它，因此是对超越正反、取舍、希冀、疑虑的法性，本来自解，自性大圆满的意趣（353）进行认识。这样一来，因为安住于自生，所以解脱于自解脱。因为安住于无定，所以解脱于无执。因为安住于本来解脱，所以解脱于无基。因为安住于当下，所以解脱于当下击中。因为安住于自解脱，所以解脱于显空。也就是不舍弃分别念，从根本上解脱，因此是无需再次解脱，断绝勤作的把握之法。任何生起的分别念都在自身解脱，因此是不依赖于对治念头的把握之法。六境当下解脱，因此是脱离先后执着的觉知的把握之法。好坏完全解脱，因此是脱离取舍偏执的把握之法。总之，任何生起的明觉都已确定为超越束缚解脱的自性，远离来去，这就是自心解脱之行。
English
When resting in a relaxed and comfortable manner, allow various thoughts of affirmation and negation to arise. When letting go of everything and watching attentively, like the ocean becoming calm and waveless, the knowing that arises and the object to be arisen are not established as two. Letting go of everything, the mind is without root or foundation, naturally abiding in the state of its own nature, the ground (352). This is the introduction to the realization of the unchanging intention of the primordial, pure Dharmakaya. Secondly, from that state, various thoughts arise. Without affirmation, negation, hope, or doubt, do not cling to any arising thought, but let it be free. Abandoning the bonds of past and future memories, the present awareness spontaneously arises and dissolves. No matter how the state of habit manifests, it does not go beyond the play of Dharma-nature, like great waves arising from the ocean. This is the introduction to the realization of the essence of self-liberation and self-arising, the unobstructed compassion. Thirdly, there is no duality of arising and abiding. When abiding is strong, close the eyes, and even if arising occurs, let it rest in its natural state, which is abiding. When arising is strong, do not move the eyes, but let go of everything, which is abiding. There is no separation between arising and abiding. Like small waves arising from the ocean dissolving into the ocean, abide in that state. That is, do not prolong abiding, do not negate arising, and do not fabricate equality. No matter how the mind arises, do not cling to it. Therefore, it is the introduction to the realization of the Dharma-nature that transcends affirmation, negation, acceptance, rejection, hope, and doubt, the original liberation, the self-nature of the Great Perfection (353). In this way, because one abides in self-arising, one is liberated in self-liberation. Because one abides in uncertainty, one is liberated in non-grasping. Because one abides in original liberation, one is liberated in groundlessness. Because one abides in the present moment, one is liberated in being struck directly. Because one abides in self-liberation, one is liberated in appearance and emptiness. That is, without abandoning discursive thoughts, one is liberated from the ground up. Therefore, it is the certainty of the Dharma that eliminates the need for repeated liberation and effort. Any arising discursive thought is liberated in its own place. Therefore, it is the certainty of the Dharma that does not rely on the antidote of clinging to thoughts. The six objects are liberated in immediate vision. Therefore, it is the certainty of the Dharma that is free from the awareness of clinging to past and future. Good and bad are completely liberated. Therefore, it is the certainty of the Dharma that is free from the partiality of acceptance and rejection. In short, any arising awareness has been determined to be the nature that transcends bondage and liberation, free from coming and going. This is the practice of liberating one's own mind.
Tibetan
ག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་དགྲོལ་བ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་མེད་པས་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་གསལ་གནས་པའི་སེམས་དེ་ནི། །གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །དུས་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ལྟོས་གཞི་མེད། །འབད་མེད་གྲོལ་བས་ (༣༥༤)རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །རང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། །ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། །ཅེས་ངོ་སྤྲད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་དུག་ལྔ་རང་གྲོལ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་འདོད་ཆགས་མི་བཟོད་པ་ཅི་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་ལ་རང་གྲོལ་ལོ། །ཞེ་སྡང་རགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་གསལ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་ལོ། །གང་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་རྨུགས་འཐིབས་པ་ལ་སོགས་བྱུང་དུས་གཏི་མུག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ལ་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་ནས་གནས་པའི་ཞི་གནས་དེ་ཡང་བཤིག་ལ་རང་གྲོལ་དུ་ཕྱམ་གྱིས་བཏང་བ་ནི། །ཆོས་སྐུ་གཞི་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་གྲོལ་ལོ། །ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་རང་གསལ་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་ལོ། །གཉིས་པ་སྒོ་ལྔ་རང་གྲོལ་ནི། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱིས་འཛིན་པ་གང་སྐྱེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་ཆེན་ (༣༥༥)པོར་རང་གྲོལ་ལོ། །གསུམ་པ་ཚོགས་དྲུག་རང་གྲོལ་ནི། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་། ཡིད་ཀྱི་བྱུང་ཚོར་དྲན་རིག་གི་དགག་སྒྲུབ་ཆགས་སྡང་ཅི་སྐྱེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་ལ་ཟློས་ཏེ་གནས་ལུགས་སྟོང་གསལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བོ། །དེས་ནི་གང་ཤར་བླང་དོར་རེ་དོགས་ལས་འདས་པ་མ་བསྒོམས་ཡེ་ཤེས་ལྷུགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྲེགས་ཆོད་པའོ། །དོན་གཉིས་པ་ལྷུན་གྲུབ་འོད་གསལ་དུ་འགག་བསྡམ་པ། ལམ་ཐོད་རྒལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། སྔོན་འགྲོ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ། དངོས་གཞི་དེ་ཉིད་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ། རྗེས་རྣལ་འབྱོར་བཞིས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་དགུ་ཕྲུགས་སུ་བ
Chinese
无处可去融为一，以何解脱无有之心，从基圆满故无去来，考察不得无有理由，无有根基故空明住，自明安住之心即是，要诀解脱故无偏颇，时机解脱故无所依，无勤解脱故（354）无有勤作，自解脱故无有对治，本初解脱故无有重造，直视解脱故消失于所见，完全解脱故无有勤作。如是介绍。 第三有三，第一五毒自解脱是：内外贪欲无法忍受，任何生起的体性，直视而放下，于乐空无二之状态中自解脱。嗔恨粗大的体性，直视而放下，于明空无二之智慧中解脱。任何也不思索的识，不授记的昏沉等等生起时，愚痴的体性，直视而放下，安住的止住也破除，自解脱而放下是，法身离基之智慧中自解脱。我慢嫉妒的体性，直视而放下，自明本然的体性，俱生智慧中解脱。第二五根自解脱是：眼耳鼻舌身所执着，任何生起的体性，直视而放下，于法身本来清净大（355）中自解脱。第三六聚自解脱是：色声香味触，以及意的生起感受，忆念觉知的破立，贪嗔任何生起的体性，直视而放下，于本空离根大状态中反复，安住于实相空明明平等大中任运成就。因此，任何显现超越取舍希忧，于不修任运智慧之自性中顿超。 第二义任运光明中阻断，于道顿超中介绍，分三：前行于相续中生起无漏智慧之方式，正行介绍彼之方式，后行以四瑜伽修持之方式。第一是身语意三之行为九次第
English
Nowhere to go, melting into one, the mind that cannot be liberated by anything, because it is complete from the ground, there is no going or coming, no reason can be found by examination, because there is no foundation, emptiness and clarity abide. That mind that abides in self-illumination is, because it is liberated by the key point, there is no partiality, because it is liberated by time, there is no dependence, because it is liberated without effort, (354) there is no striving, because it is self-liberated, there is no antidote, because it is liberated from the beginning, there is no reconstruction, because it is liberated by staring, it disappears in sight, because it is completely liberated, there is no effort. Thus it is introduced. Third, there are three. First, the self-liberation of the five poisons is: unbearable attachment to the outside and inside, whatever arises, stare at its nature and let it go, and it will be self-liberated in the state of non-duality of bliss and emptiness. Stare at the nature of coarse hatred and let it go, and it will be liberated into the wisdom of non-duality of clarity and emptiness. When any non-thinking consciousness, unpredicted dullness, etc. arise, stare at the nature of ignorance and let it go, and the abiding cessation will also be broken, and letting go into self-liberation is, self-liberation in the wisdom of the Dharmakaya, free from foundation. Stare at the nature of pride and jealousy and let it go, and it will be liberated into the co-emergent wisdom of the self-luminous, natural nature. Second, the self-liberation of the five senses is: whatever is grasped by the eyes, ears, nose, tongue, and body, stare at its nature and let it go, and it will be self-liberated in the great (355) Dharmakaya, originally pure. Third, the self-liberation of the six aggregates is: form, sound, smell, taste, touch, and the arising feelings of the mind, the affirmation and negation of memory and awareness, whatever arises of attachment and aversion, stare at its nature and let it go, and it will be repeated in the state of great original emptiness, free from roots, and spontaneously accomplished in the great equality of the nature of reality, emptiness and clarity. Therefore, whatever arises transcends acceptance and rejection, hope and fear, and is trekchö in the uncultivated, spontaneously present nature of wisdom. The second meaning is the interruption in the spontaneously present luminosity. Introducing the path of breakthrough, there are three ways: the way to generate uncontaminated wisdom in the continuum as a preliminary, the way to introduce it as the main practice, and the way to practice it with the four yogas as a follow-up. The first is the activity of the three doors of body, speech, and mind in nine stages.