Tibetan
ས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་མདངས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་གསུམ་ལས། །དང་པོ་གནས་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱན་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། སྒོ་གསུམ་རང་བབས་སུ་ལྷུག་པར་གཞག་ལ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲོས་ནས་ཆམ་གྱིས་བཞག་པས་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་གསལ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ལ་རང་སོར་གནས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་རླབས་ཞི་བ་དངས་ལ་མིག་ཡོ་བར་གནས་པ་བཞིན་ཏེ། རང་ཤར་ལས། རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །མཐའ་བཞིའི་ (༥༨༦)དྲི་མ་རང་སངས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་ཚེ་སེམས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་སྐུ། གསལ་ལ་འཛིན་པ་མེད་པ་ལོངས་སྐུ། སྣ་ཚོགས་འཆར་གཞི་མ་འགགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད། །རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་འགག་པ་མེད། །ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ལ་རབ་སྣང་ཅིང་། །ཞེས་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཡེ་ཤེས་རང་སོར་གནས་པ་ལ། །གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་དབྱེར་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཕྲོ་བ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སེམས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལས་མ་འགགས་པའི་རྩལ་གང་ཤར་གྱི་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བསྐྱངས་པས་རྒྱ་མཚོར་རླབས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་རྒྱ་མཚོའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་ལྟར་གང་ཤར་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ (༥༨༧)ལས་མི་གཡོ་བ་སྟེ། ཕྲ་བཀོད་ལས། འགག་མེད་རྩལ་ནི་ཅིར་ཡང་འཆར། །ཤར་བ་ཉིད་ནས་རང་སར་གྲོལ། །གྲོལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར་མ་གྲོལ་བ་ཡང་ཅི། །ཞེས་པ་དང་། ཤར་དུས་ཉིད་ནས་གཉེན་པོ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གྲོལ་བ་སྦྲུལ་མདུད་བཞིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཇི་ལྟར་ཤར་བའི་རིག་པ་ནི། །སྦྲུལ་མདུད་བཞིན་དུ་རང་གྲོལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་འཕྲོ་གནས་གཉིས་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སེམས་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལས་མ་འགགས་པའི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་ཡང་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་མི་གཡོ་བར་གནས་ཤིང་གནས་པའི་རང་རྩལ་འགག་མེད་དུ་འཕྲོ་བའི་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་དང་གནས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་རྒྱ་མཚོའི་ངང་དུ་ཞི་ཞིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ལྟར། རྣམ་རྟོག་ཇི་ཤར་ཡང་ཐོལ་སྐྱེས་ (༥༨༨)ཐོལ་ནུབ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་
Chinese
如同之前一样。第二，关于介绍自性光明智慧的游舞，分为三点。第一，介绍安住为心的庄严：三门自然放松安住，各种各样的破立分别念停止后，放下一切分别念的戏论，明空俱生智慧的原始状态中自然安住，如同海浪平息安住于清澈的海面，自显现中说：“超越常断二边的束缚，四边（５８６）的垢染自然清净。”这样说了。那时，心远离戏论是法身，光明而无执着是报身，各种显现不间断是化身，因为本体、自性、大悲三者无别。如《宝箧经》中说：“圆满佛陀即是自明觉，本体三时无有变异，自性恒常无有止息，大悲普照一切众生。”又如《中观根本慧论》中说：“智慧自然安住时，以三身的方式不可分离。”如是宣说。第二，介绍生起为心的游舞：心在光明无分别的状态中，对于不间断的自性显现的任何景象，不作破立取舍，自然安住，如同海浪无论如何生起，也不会动摇大海的本性一样，所有生起的分别念都不会动摇法性的游舞（５８７）。如《宝箧经》中说：“不间断的自性可以显现任何事物，显现之时即是自然解脱，解脱也无法用语言来表达，因此又有什么未解脱的呢？”如同显现之时不依赖对治而自然解脱的蛇结一样。《中观根本慧论》中说：“如何生起的觉性，如同蛇结一样自然解脱。”如是宣说。第三，介绍生起和安住无二无别：心性在无分别的状态中，虽然显现出各种各样的分别念，但不作破立取舍，自然安住，因此不会动摇地安住于法性的状态中，并且安住的自性光明不间断地生起，因此生起和安住的自性是无二无别的，如同海浪无论如何从大海中生起，都会平息于大海之中，并且不会分离一样。无论显现出什么样的分别念，都是当下生起（５８８）当下消失，法性的状态
English
As before. Second, regarding introducing the play of self-luminous wisdom, there are three points. First, introducing abiding as the ornament of the mind: The three doors are naturally relaxed and abide. After the various thoughts of negation and affirmation cease, all the elaborations of conceptual thought are abandoned. Naturally abide in the original state of co-emergent clear and empty wisdom, like waves calming on a clear ocean. As it says in Self-Arising: "Transcending the extremes of permanence and annihilation, the stains of the four extremes (586) are naturally purified." It is said that at that time, the mind is free from elaboration, which is the Dharmakaya; clear and without grasping, which is the Sambhogakaya; and the uninterrupted manifestation of various forms, which is the Nirmanakaya. Because the essence, nature, and compassion are inseparable. As it says in the Jeweled Treasury: "The complete Buddha is self-awareness. The essence does not change in the three times. The nature is always without cessation. Compassion shines brightly on all." And as it says in the Consequence: "When wisdom naturally abides, it is inseparable in the manner of the three bodies." As it is said. Second, introducing arising as the play of the mind: In the state of clear and non-conceptual mind, without interruption, whatever arises in the appearance of self-nature, without negation, affirmation, acceptance, or rejection, naturally abide. Just as waves arise in the ocean but do not move from the nature of the ocean, all arising thoughts do not move from the play of Dharma-nature (587). As it says in the Jeweled Treasury: "Uninterrupted self-nature can manifest anything. From the moment of arising, it is liberated in its own place. Liberation cannot be expressed in words alone. Therefore, what is not liberated?" And like a snake knot that is naturally liberated from the moment of arising without relying on an antidote. As it says in the Consequence: "The awareness of how it arises is naturally liberated like a snake knot." As it is said. Third, introducing arising and abiding as non-dual: In the state of non-conceptual mind-essence, although various conceptual thoughts arise, without negation, affirmation, acceptance, or rejection, naturally abide. Therefore, it abides without moving in the state of Dharma-nature, and the self-nature of abiding arises uninterruptedly. Therefore, the self-nature of arising and abiding is non-dual, just as waves arise from the ocean but subside into the ocean and are inseparable. Whatever conceptual thoughts arise, they arise spontaneously (588) and disappear spontaneously, the state of Dharma-nature.
Tibetan
ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྨད་བྱུང་ལས། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོའི་རྦ་རླབས་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རྦ་རླབས་གཡོ་བ་ཀུན། །གདོད་མ་གཞི་ཡི་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ། །ཞེས་དང་། དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། །ཇི་སྲིད་སེམས་ལས་རྣམ་འཕྲོས་པ། །དེ་ཉིད་མགོན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆུ་དང་རླབས་དག་གཞན་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་སེམས་གནས་ན་གདོད་མའི་ངང་དུ་གནས། འཕྲོ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར། མཉམ་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་མི་འདའ་བར་ཕྱིར་གནས་པ་མི་བསང་། འཕྲོ་བ་མི་དགག །མཉམ་པ་མི་སྒྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པས་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལ་ངོ་སྤྲོད་པའོ། །ཞེས་ངོ་འཕྲོད་པར་གདབ་ཅིང་། (༥༨༩)དེ་ཡང་། སྔར་སྐབས་དེ་དང་དེར་བསྒོམ་བྱའི་དོན་ལ་རིག་ཐོག་ཏུ་ཉམས་མྱོང་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ངོ་སྤྲོད་བཏབ་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ན་དེའི་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་བསྐྱངས་པས་རིམ་གྱིས་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་དུས་དེར་སྒོམ་དོན་ལ་མྱོང་བ་མ་སྐྱེས་པར་གོ་ཡུལ་དུ་སོང་ན་སྐབས་འདིར་ངོ་སྤྲོད་བཏབ་ཀྱང་བྱ་ཤོར་དུ་འགྲོ་བས། སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་རིམ་རྣམས་སླར་ཡང་འབད་པས་སྒོམ་ཞིང་། ཕྱིས་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ་ཚུལ་གྱི་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་སྦྱར་ནས་བསྟན་ཅིང་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རིམ་གྱིས་དོན་ལ་མྱོང་བའི་སྣེ་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐབས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་སྤྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །རྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་ (༥༩༠)དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་ནི། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་རྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་གསུངས་པ་ཉིད་འདིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་། གང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ་སྔར་ལས་རྣམ་རྟོག་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཡང་། རེས་འགའ་ཧ་ཆད་དེ་བ་ལ་གནས་ཤིང་། རེས་མི་གནས་པ་དང་། གནས་ཀྱང་གཏིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེགས་པ་ཞིག་འབྱུང་བས། དེ་གསུམ་ག་ཡང་གནས་པར་རྩོམ་པ
Chinese
为了不超出业，应当如是了知。如《奇妙》中所说：犹如海中的波浪，所有心之波浪的动摇，融入原始的基础之海。以及《多哈》中所说：凡是从心中散发出来的，那即是怙主之自性，水和波浪难道是不同的吗？如是所说。因此，心若安住，则安住在原始的状态中；若散发，则显现为智慧的嬉戏；若平等，则处于无二的状态中。无论如何，都不会超出法性的嬉戏，因此，安住不需清除，散发不需遮止，平等不需修证。无论如何显现，都不执着，因此，对于超越遮止、修证、取舍的法性自性大圆满之见，进行介绍。如是进行介绍。 (589) 也就是，以前在某个时候，对于所修之义，在觉性上生起体验，那即是进行了介绍，如果在见地上断除了增益，则不失其相续而守护，逐渐会获得稳固。又，在那个时候，对于所修之义没有生起体验，而是进入了理解的范围，则此时进行介绍也会徒劳无功。因此，以前所说的观修次第，再次努力修习，之后在体验生起的方式上，结合介绍进行指示和修习，逐渐会把握到体验意义的开端。此外，此时应当了知的是，如是修习道的时候，一般来说，禅定的障碍是，如经中所说：懒惰以及诀窍等，遗忘以及沉没和掉举(590)和，不作意和作意，这些是五种过失。以及，其对治是：舍弃这些作意八种，安住以及安住于彼，因以及果即是。不忘记所缘，沉没和掉举和分别念和，舍弃这些现前作意和，寂止时如实安住。如是至尊慈氏所说，在此也应当了知。也就是，在入定的时候，比如比以前产生更多的分别念，又，有时完全断绝而安住于呆滞，有时不安住，安住也深处有微细的作意无法阻止，这三种都是试图安住
English
In order not to transcend karma, it should be understood as such. As it says in "Marvelous": Just like the waves of the ocean, all the movements of the waves of the mind, dissolve into the original ground of the ocean. And as it says in "Doha": As long as it emanates from the mind, that itself is the nature of the protector, are water and waves different? As it is said. Therefore, if the mind abides, it abides in the original state. If it emanates, it appears as the play of wisdom. If it is equal, it is in the state of non-duality. No matter what is done, it does not transcend the play of Dharma nature, therefore, abiding does not need to be cleared, emanation does not need to be stopped, equality does not need to be cultivated. No matter how it appears, it is not grasped, therefore, the view of the Great Perfection of Dharma nature, which transcends stopping, cultivating, taking and abandoning, is introduced. Thus, it is introduced. (589) That is, previously, at that time, the experience that arises in awareness for the meaning to be meditated upon, that itself is introduced. If the superimposition is cut off on the ground of the state of being, then by maintaining its continuity without diminishing, stability will gradually be obtained. Also, at that time, if experience does not arise for the meaning of meditation, but goes into the realm of understanding, then even if an introduction is given at this time, it will be in vain. Therefore, the previously explained stages of meditation should be meditated upon again with effort. Later, by combining the introduction with the way experience arises, and by showing and practicing it, the beginning of experiencing the meaning will gradually be grasped. Furthermore, what should be known at this time is that when practicing the path in this way, the obstacles to meditation in general are, as it is said in the scriptures: Laziness and instructions, forgetting and sinking and agitation (590) and, non-attention and attention, these are the five faults. And, the antidote to that is: Abandoning these eight kinds of attention, abiding and abiding in that, cause and effect itself. Not forgetting the object, sinking and agitation and conceptualization and, abandoning these manifest attentions and, abiding naturally when peaceful. As the venerable Maitreya said, this should also be known here. That is, when one is in equipoise, for example, more conceptual thoughts arise than before, and also, sometimes one is completely cut off and abides in dullness, and sometimes one does not abide, and even if one abides, there is a subtle attention deep inside that cannot be stopped, all three of these are trying to abide.