Tibetan
ླར་བོད་དུ་བྱོན་ ཏེ་མེས་སྟོན་ཆེན་པོ་སོགས་ལ་གནང་། མེས་སྟོན་གྱིས་འཁོན་སྒྱི་ཆུ་བ་དགྲ་ལྷ་འབར་ལ་གནང་། དེས་ས་སྐྱ་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནང་སྟེ། དེའི་བརྒྱུད་པ་ནི་རྗེ་ས་ཆེན་ཉིད་ནས་ཆད་ནས་མེད་གསུངས། 3-9 ཡང་མར་པ་ལྷོ་བྲག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞུང་གི་རྔོག་སྟོན་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་གནང་བའི་བརྒྱུད་པ་དེང་སང་གི་བར་དུ་མ་ཆད་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡིག་ཆ་ཡང་རྔོག་ ཆོས་རྡོར་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེའི་སློབ་མས་མཛད་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ། མེས་སྟོན་ཆེན་པོས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ། རམ་སྡིང་མ་བ་ སངས་རྒྱས་འབྱུང་གནས་རྡོ་རྗེས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ། ལྕམ་སྟོན་བློ་གྲོས་གྲགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ། རྔོག་ཐོགས་མེད་གྲགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ། རུ་མཚམས་ཀྱི་སྐྱོབ་པ་ཨག་སྐྱོ་བྷྱ་ཞེས་བྱ་བས་ མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་སོགས་ཡོད། གཞན་ཡང་སྨིན་བྱེད་དབང་གི་ཆོ་ག སྒྲུབ་ཐབས་ཡན་ལག་དྲུག་པ། རྫོགས་རིམ་སྡེ་འཕོའི་གདམས་ངག་སོགས་ཡིག་ཆའི་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་ཅིང་། ལམ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པའི་བཀའ་སྲོལ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དཔྱལ་ལུགས་སུ་གྲགས་པ་ཡོད་དེ། འདིས་བླ་མ་ཕམ་ཐིང་པ་སྐུ་མཆེད་ལ་གསན་པ་ཡིན་པས། ཇོ་བོ་ན་རོ་ཏ་པའི་ལུགས་ སུ་འདུག་པས། བརྒྱུད་པའི་ངོས་ནས་མར་པ་ལས་ལོགས་སུ་མ་སྨོས་སོ། །མན་ངག་བརྒྱུད་པ་གཉིས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བིརྺ་པ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ནག་པོ་པ་ལ་བརྒྱུད་འོངས་པ་འདི་ཡིན་ཞིང་། 3-10 འདིའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡིག་ཆ་ཇི་ཙམ་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། ༄། །སྲོལ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ལམ་སྲོལ་ངོས་བཟུང་བ། གསུམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ལམ་སྲོལ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། བཀའ་སྲོལ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ ཀྱི་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་དེའོ། །འོ་ན་བཀའ་སྲོལ་འདི་ཉིད་ལམ་གཞན་ལས་རྨད་དུ་བྱུང་བའམ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་ལས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ འཕགས། རྒྱུད་འཆད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས། བཤད་ནས་ཐོན་པའི་མན་ངག་གི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའོ། །དང་པོ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཏེ། གོང་གི་ལམ་སྲོལ་ འགའ་ཞིག་རྒྱུད་ལ་མ་བརྟེན་པས་ཉི་ཚེ་བ་ཙམ་དུ་སྣང་། འགའ་ཞིག་བརྟེན་ཀྱང་རྩ་བཤད་གང་རུང་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྣང་མོད། འདི་ནི་རྩ་བཤད་གསུམ་ཀ་ལ་བརྟེན་ པས་སོ། །གོང་གི་རྣམས་རྒྱུད་གསུམ་ཀ་ལ་རྫོགས་པར་མ་བརྟེན་པར་རྩ་བཤད་གང་རུང་ལ་བརྟེན་པ་ནི་བརྟེན་མི་དགོས་པས་མ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་གསུམ་ ཀ་ལ་བརྟེན་ད
Chinese
之后返回西藏，传授给梅敦钦波（Mes ston chen po）等人。梅敦（Mes ston）传给昆吉曲瓦·扎拉巴（'Khon sgyi chu ba dgra lha 'bar）。他传给萨迦派大师，据说从萨钦仁波切（Sa chen nyid）开始，这个传承就中断了。 还有，玛尔巴·洛扎瓦（Marpa Lho brag pa）亲自将教法传给仲敦·确吉多杰（gzhung gi rngog ston chos kyi rdo rje），这个传承至今未断。关于这方面的文献，有仲确吉多杰（rngog chos rdor）所著的《珍宝庄严释》（'grel pa rin po che'i rgyan），他的弟子所著的《类似珍宝庄严》（rin po che'i rgyan 'dra），梅敦钦波（Mes ston chen po）所著的释论，让丁玛瓦·桑结炯内多杰（ram sding ma ba sangs rgyas 'byung gnas rdo rjes）所著的释论，香敦·洛哲扎（lcang ston blo gros grags）所著的释论，仲托美扎（rngog thogs med grags）所著的释论，以及如昌的觉巴·阿觉巴亚（ru mtshams kyi skyob pa ag skyo bhyas）所著的释论等。此外，还有灌顶成熟仪轨、六支瑜伽修法、圆满次第夺舍法诀等数不胜数的文献，据说这是道次第圆满的教规。另外，还有被称为《黑汝嘎》（Kye rdo rje）的嘉瓦派（dpal lugs），因为这是从喇嘛帕当巴（bla ma pham thing pa）昆仲处听受的，所以属于觉沃·那若巴（jo bo na ro ta pa）的传承，因此从传承的角度来说，没有单独列出玛尔巴（Marpa）。第二个口诀传承是从瑜伽自在者毗瓦巴（Birupa）传到东方黑行者（nag po pa）的。 关于这方面的文献有多少等，将在下文阐述。 在这些传统中，殊胜道之认定 第三，在这些传统中，殊胜道的认定是：是八大教规（bka' srol chen po brgyad）中最后一个。那么，这个教规与其他道相比，殊胜或卓越的原因是什么呢？从依赖续部的方式、讲解续部的方式以及从讲解中产生的口诀等方面来说，它是卓越的。首先，从依赖续部的方式来说，它是卓越的。因为之前的某些道，由于不依赖续部，所以显得有些不足；有些虽然依赖，但似乎没有完全依赖根本续和解释续。而这个教规依赖根本续、解释续和后续。如果认为之前的那些道没有完全依赖三续，只是依赖根本续或解释续，是因为不需要依赖，那么就不是这样的，而是应该依赖三续。
English
Then he returned to Tibet and gave it to Mes ston chen po and others. Mes ston gave it to 'Khon sgyi chu ba dgra lha 'bar. He gave it to the great Sakya pa, and it is said that the lineage was broken from Je Sa chen himself. Also, Marpa Lho brag pa himself gave the teachings to gzhung gi rngog ston chos kyi rdo rje, and this lineage has been unbroken to this day. Regarding the documents related to this, there is 'grel pa rin po che'i rgyan by rngog chos rdor, rin po che'i rgyan 'dra by his student, a commentary by Mes ston chen po, a commentary by ram sding ma ba sangs rgyas 'byung gnas rdo rjes, a commentary by lcang ston blo gros grags, a commentary by rngog thogs med grags, and a commentary by ru mtshams kyi skyob pa ag skyo bhyas. In addition, there are countless collections of documents such as the initiation rituals for ripening, the six-branched sadhana, and the instructions for transference of consciousness in the completion stage. It is said that this is a complete system of the path. Furthermore, there is what is known as the Kye rdo rje dpal lugs, which he heard from Lama Pham thing pa and his brothers, so it belongs to the tradition of Jo bo na ro ta pa, and therefore it is not mentioned separately from Marpa in terms of lineage. The second lineage of oral instructions is the one that came from the yogi Birupa to the eastern Black Practitioner. How many documents there are related to this will be shown below. Identifying the Extraordinary Tradition Among Those Traditions Third, identifying the extraordinary tradition among those is: it is the last of the eight great precepts. So, what is the reason that this precept is extraordinary or superior to other paths? It is superior in terms of how it relies on the tantras, how it explains the tantras, and the oral instructions that come from the explanations. First, it is superior in terms of how it relies on the tantras. Because some of the previous paths seem somewhat incomplete because they do not rely on the tantras; some, although they rely, do not seem to rely completely on the root and explanatory tantras. But this one relies on the root, explanatory, and subsequent tantras. If one thinks that the previous ones did not rely completely on the three tantras, but only relied on the root or explanatory tantras, because they did not need to rely, then that is not the case, but one should rely on the three tantras. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གོས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་བསྐྱེད་རྫོགས་མདོར་བསྟན་པ་ལས་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྐྱེད་རིམ་རྒྱས་པར་རྡོ་རྗེ་གུར་ནས་སྟོན་ཞིང་། རྫོགས་རིམ་རྒྱས་པར་སྃ་བུ་ཊི་ནས་སྟོན་པས་ན་རྒྱུད་གསུམ་ཀ་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ། 3-11 གཉིས་པ་རྒྱུད་འཆད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི། འགའ་ཞིག་རྒྱུད་སྒྲུབ་ཐབས་ལྟར་འཆད་པ། འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་ཐབས་རྒྱུད་ལྟར་འཆད་པ་སོགས་ཡོད་མོད། འདིར་ནི་རྒྱུད་རྒྱུད་ལྟར་འཆད་པ་ཡིན་ ནོ། །དེ་ཡང་། གདམས་ངག་དྲུག་དང་རྒྱུད་གསུམ་དག་པ་གསུམ། །བདག་ཉིད་ཅན་གསུམ་གསང་བདུན་གནས་པ་བཞིས། །ཚིག་དང་དོན་རྟོགས་བཤད་ཐབས་མན་ངག་གི །གསལ་བྱེད་འདི་ནི་གསང་རྒྱུད་འདིར་བཤད་བྱ། །ཞེས་ གསུངས་པའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་འཆད་པས་སོ། །གསུམ་པ་བཤད་ནས་ཐོན་པའི་མན་ངག་གི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཏེ། འདིར་ནི་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ མངོན་པར་རྟོགས་པ་གསུམ་ལ་ཕྱེ་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལྔ་བཅུ་ང་བདུན་གྱི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ལྗོན་ཤིང་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་པས་སོ། ། ༄། །གཞུང་ཚོགས་སམ་གྲུབ་མཐའ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གཞུང་གི་བཤད་པ་ལ་འཇུག་པ། འདི་ འདྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གསུངས། གསུངས་ཀྱང་ཐོན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས། སྤྱི་དོན་བཞི་པ་ངོས་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞུང་ཚོགས་ སམ་གྲུབ་མཐའ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གཞུང་གི་བཤད་པ་ལ་འཇུག་པ། ཉམས་ལེན་དང་ཉམས་མྱོང་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མིན་པ་མན་ངག་གི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པ། 3-12 དེ་དག་ལ་སྤྲོས་པ་སྤྱད་ཅིང་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་འཇུག་པ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས་གསུམ་དཀྲུགས་སུ་སྦྱར་བའི་ལམ་རིམ་གཏན་ ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ཐུན་མོང་བ་གཞུང་གི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི། གཞུང་གི་དཀར་ཆག་ལས་བྱུང་བ་ལྟར། དགོས་ཚན་བཞིས་བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ གཞུང་གི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དགོས་ཚན་བཞི་ནི། རྒྱུད་སྤྱི་ལ་དགོས་པ། རྒྱུད་གསུམ་སོ་སོ་ལ་དགོས་པ། གང་ཟག་སྤྱི་ལ་དགོས་པ། སྦས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་དགོས་པ་ དང་བཞིའོ། །བསྟན་བཅོས་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ནི། རྒྱུད་གསུམ་སྤྱི་ལ་དགོས་པའི་གཞུང་བདུན། རྒྱུད་གསུམ་སོ་སོ་ལ་དགོས་པའི་གཞུང་དྲུག གང་ཟག་སྤྱི་ལ་དགོས་པའི་གཞུང་བཅུ་བཞི། སྦས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་ དགོས་པའི་གཞུང་གཅིག་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དེའི་དང་པོ་གཞུང་བདུན་ནི། རྒྱུད་སྡེའི་དུམ་བུ་ར
Chinese
因此，原因是根本续中只有生起次第和圆满次第的简要说明，而《金刚幕续》中详细阐述了生起次第，《桑布扎续》中详细阐述了圆满次第，因此必须依赖所有三个续部。 3-11 第二，从讲解续部的方式上来说，具有殊胜之处在于：有些是按照续部的修法来讲解，有些是按照修法来讲解续部等等。而这里是按照续部本身来讲解续部。 也就是：‘六种口诀和三个续部，三种清净，三种自性，七种秘密，四种安住。’通过具备这些所说之义的方式来讲解。 第三，从讲解后产生的口诀上来说，具有殊胜之处在于：这里有将三个续部的意旨融为一体后，分为三种现观的五十七种现观的分类，并有像《珍宝树》这样的论著来阐述。 为了了解宗派或教派的总体分类，需要进入共同论典的讲解。 像这样的论著，即使是早期的论师们也没有说过，即使说了也不会出现。 第四个总义，确定其本身的方式有四种：为了了解宗派或教派的总体分类，需要进入共同论典的讲解；为了确定修行和体验，需要进入不共的口诀次第； 3-12 为了对这些进行阐述并消除邪见，需要进入三律仪的详细区分；将这些的意旨融为一体，确定三种混合的道次第。 第一，进入共同的论典次第，就像论典目录中出现的那样，听闻和思考属于以四个要点概括的二十八种论典。 其中的四个要点是：续部总体的需要、三个续部各自的需要、补特伽罗（藏文：གང་ཟག，梵文天城体：पुद्गल，梵文罗马拟音：pudgala，汉语字面意思：人）总体的需要、以及隐秘行者的需要。 二十八种论典是：续部总体需要的七种论典、三个续部各自需要的六种论典、补特伽罗总体需要的十四种论典、以及隐秘行者需要的一种论典。 其中的第一种，七种论典是：续部类的片段...
English
Therefore, the reason is that the Fundamental Tantra only has a brief explanation of the generation stage and the completion stage, while the Vajra Tent Tantra explains the generation stage in detail, and the Sambhuta Tantra explains the completion stage in detail. Therefore, it is necessary to rely on all three tantras. 3-11 Second, in terms of the way of explaining the tantras, it is distinguished by the fact that some explain according to the practice methods of the tantras, and some explain the practice methods as tantras, and so on. Here, the tantra is explained as the tantra itself. That is, 'Six instructions and three tantras, three purities, three self-natures, seven secrets, four abidings.' It is explained in a way that possesses the meaning of these words. Third, in terms of the instructions that arise after the explanation, it is distinguished by the fact that here there is a classification of fifty-seven realisations divided into three realisations arising from the integration of the intentions of the three tantras, and there is a treatise like the 'Jewel Tree' to explain it. In order to understand the general classification of sects or schools, it is necessary to enter into the explanation of common treatises. Such treatises were not spoken by even the early masters, and even if they were spoken, they would not appear. The fourth general meaning, the way to determine it itself, is fourfold: In order to understand the general classification of sects or schools, it is necessary to enter into the explanation of common treatises; in order to determine practice and experience, it is necessary to enter into the uncommon stages of instructions; 3-12 In order to elaborate on these and eliminate wrong views, it is necessary to enter into the detailed distinction of the three vows; integrating the intentions of these, determining the stages of the three mixed paths. First, entering the common order of treatises, as it appears in the catalogue of treatises, is to hear and think about the collections of treatises belonging to the twenty-eight types of treatises summarized by four necessities. The four necessities are: the general need for the tantras, the individual needs for the three tantras, the general need for the pudgala (Tibetan: གང་ཟག, Sanskrit Devanagari: पुद्गल, Sanskrit Romanization: pudgala, Chinese literal meaning: person), and the need for the hidden practitioner. The twenty-eight treatises are: seven treatises needed for the general tantras, six treatises needed for each of the three tantras, fourteen treatises needed for the general pudgala, and one treatise needed for the hidden practitioner. The first of these, the seven treatises, are: fragments of the tantra class... --------------------------------------------------------------------------------