Tibetan
ད། རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད། མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་འཇོག་པ་ནི་ལྷ་སྐུ་ཞལ་ཕྱག་རྒྱན་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་བློ་ཡུལ་དུ་ཝལ་ལེ་གསལ་བ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེངས་བར་དེའི་རྒྱུན་མཐུད་དེ་འཇོག་པའོ། །བསླན་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཞག་པ་ལས་སེམས་གཞན་དུ་འཕྲོ་ན་དེ་མ་ཐག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་རྣམ་རྟོག་འོག་འགྱུར་མི་གཏོང་བར་སྔར་གྱི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཧྲིལ་གྱིས་འཇོག་པའོ། །ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་གཡེང་ཞི་བར་བྱས་ནས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་གོང་ནས་གོང་དུ་གཏོང་བར་བྱེད་པའོ། །དུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཞུམ་པ་སོགས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་མོས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ལ་བྲོད་པ་བསྐྱེད་དེ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པའོ། །ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་སྔོན་རྩེས་པ་དང་། བགད་པ་དང་། དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སོགས་ཀྱིས་སེམས་རྒོད་པར་གྱུར་ནས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་ན་རྣམ་གཡེང་གི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པ་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཉིད་རྨུགས་དང་བརྣབ་སེམས་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་སོགས་བྱུང་ན་གཉེན་པོས་བསལ་ནས་སྔར་ལྟར་འཇོག་པའོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟར་འབད་པ་དུ་མས་སེམས་གནས་པ་བསྒྲུབ་པས་དམིགས་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཐོབ་པའོ། །མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི། །བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ཏེ་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་ནས་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སེམས་གནས་དགུ་པ་འདི་གྲུབ་པ་དེ་ནི་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱང་གི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་གྱུར་པ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོག་གིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་ཐོབ་པར་འཇོག་གོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད
Chinese
复次，令其寂静，令其专注，令其平等安住。如是说。于此，安住其心，谓于本尊身相，面容、手印、饰物等，于心识之境，令其清晰显现，而专注其心。恒常安住，谓心不散乱于彼所缘之外，而相续安住。返复安住，谓如是安住之后，心若散乱于其他，则立即觉知，不令随逐分别念，而将心全然安住于先前之所缘。近安住，谓如是寂静散乱之后，于所缘极度清晰之境，一心专注于此，令其更增胜。调伏，谓心生怯弱等，对于三摩地不生信乐之时，则应生起对于三摩地之功德，如天眼、他心通、神变等，暂时与究竟之果的渴求，而安住其心于所缘。寂静，谓贪求之事物，悦意之色声等，以及先前嬉戏、欢笑、享乐之回忆等，令心掉举，而心不安住于所缘之时，则应了知散乱之过患，并忆念有为法之自性，而寂静掉举。令其寂静，谓于此之外，若生起睡眠、昏沉、贪欲、心之安乐等，则以对治遣除，如前安住。令其专注，谓如是以诸多精勤，成办心之安住，不令其散乱于彼所缘之外，而专注，获得任运自在之安住。令其平等安住，谓远离沉没与掉举，获得心之平等性之时，则放松精勤，而安住于舍。由此，成就第九住心，此乃欲心专注，于此之上，若生起身心轻安之乐，则可安立为已获得以第一禅之近分所摄之止观。如是修习住心时，对于一切三摩地，有五种障碍，为了对治这些障碍，必须依止八种断除之作意。如《中边分别论》云：五种过失，八种断除作意。
English
Furthermore, to make it tranquil, to make it focused, to make it equally abide. Thus it is said. Here, to settle the mind means to focus the mind single-pointedly on the clear appearance in the field of consciousness of the deity's form, face, hands, mudras, ornaments, and so on. To abide continuously means to abide in a continuous stream, without the mind straying to anything other than that object of focus. To abide repeatedly means that if the mind wanders to something else after having been settled in that way, one should immediately recognize this and not allow it to fall under the sway of discursive thoughts, but rather settle it completely on the previous object of focus. To abide closely means that after having pacified distraction in that way, one should gather the mind single-pointedly on the extremely clear object of focus and cause it to go higher and higher. To tame means that when the mind becomes discouraged and loses faith in samadhi due to despondency and so on, one should generate enthusiasm for the qualities of samadhi, such as the divine eye, clairvoyance, and magical powers, and for the temporary and ultimate fruits, and then settle the mind on the object of focus. To pacify means that when the mind becomes agitated by desirable objects, pleasing sights and sounds, and memories of past amusements, laughter, and enjoyment, and the mind does not settle on the object of focus, one should recognize the faults of distraction and pacify the agitation by recalling the characteristics of conditioned phenomena. To completely pacify means that if sleepiness, drowsiness, attachment, mental pleasure, and so on arise in addition to that, one should eliminate them with antidotes and abide as before. To make it focused means that by accomplishing the abiding of the mind through many efforts in that way, one attains the state where it spontaneously engages single-pointedly without straying to anything other than that object of focus. To make it equally abide means that when one has attained equanimity of mind, free from sinking and agitation, one should relax the effort and abide in equanimity. From this, the ninth stage of mind abiding is accomplished, which is the single-pointedness of desire, and when the bliss of physical and mental pliancy arises on top of that, it is established that one has attained shamatha characterized by being included in the proximity of the first dhyana. When cultivating such mind abiding, there are five faults that obstruct all samadhis, and in order to counteract these faults, one must rely on eight activities of abandonment. As the Madhyantavibhaga says: Five faults, eight activities of abandonment.
Tibetan
། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམ་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་གནས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང་། གདམ་ངག་བརྗེད་པ་དང་། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་གཉིས་དང་། མི་རྩོལ་བ་དང་། རྩོལ་བའོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ལས། རིམ་པ་བཞིན། སྦྱོར་བའི་ཚེ་ན་ལེ་ལོ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་གཉེན་པོར་གནས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་འདུན་པ་དང་དེའི་རྒྱུ་དད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཤིན་སྦྱངས་ཏེ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལུང་དང་རིགས་པ་གཏམ་རྒྱུད་སོགས་ཀྱིས་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདུན་པ་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་མྱུར་དུ་འཇུག་ཅིང་དེ་ལ་དཀའ་འཚེར་གྱི་སྣང་བ་མེད་པར་སྤྲོ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་དེས་ལུས་ལྕི་བ་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་སོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་ནས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བཀོལ་དུ་བཏུབས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་སྟེ་ལེ་ལོ་ཆོམ་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ན་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་གཉེན་པོར་རྩ་བའི་དམིགས་རྣམ་གང་ཡིན་པ་དང་དེ་ཇི་ལྟར་སྐྱོང་བའི་གདམ་ངག་དྲན་པས་བཟུང་སྟེ་མི་བརྗེད་པར་བྱེད་པའོ། །མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་བྱིང་རྒོད་ཞུགས་པ་ངོས་མ་ཟིན་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་རས་རྟག་ཏུ་མེལ་ཚེ་བྱས་ནས་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བར་ཕྱོགས་པ་དང་ངོས་བཟུང་སྟེ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །བྱིང་རྒོད་གང་རུང་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་དེ་སྤོང་བ་ལ་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ་དེའི་གཉེན་པོར་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བ་དང་དྭངས་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ནས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཚེ་ན་སྐྱོན་ཡོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་སོགས་རྩོལ་བ་དྲག་པོ་
Chinese
依赖的因所生。懒惰与教言等，遗忘与沉没掉举，不作与作，此等认为五过患。处所与于彼处所，因与果之自性。对境未忘失，沉没与掉举分别，彼等舍弃现前作，寂静时如实安住。如是说。彼之五过患是，懒惰与，遗忘教言与，沉没和掉举二者与，不勤作与，勤作也。彼等之对治为舍弃之作八者，次第。于加行之时懒惰是过患，彼之对治为安住，成为三摩地之所依精进，并且安住于彼之欲和彼之因信心，以及，精进之果轻安，是为四者。彼中首先对于三摩地之功德现前深信之信心，以圣言和理证故事等于自相续中生起。信心生起之后，则生起成办彼义之强烈欲求。若有欲求，则迅速进入修习三摩地，并且于彼无有艰难之显现，以欢喜之力量而策励精进。具有精进者，则远离身体沉重和心不调柔等之恶劣处境，获得能随所欲运用对境之轻安，从而击败懒惰之盗贼。其后，于进入三摩地之时，忘失对境是过患，彼之对治为以忆念执持根本之对境为何，以及如何修持之教言，而不忘失。于安住于等持之状态时，沉没掉举生起而未觉察是过患。彼之对治为以正知之鞭策恒常警觉，对于沉没掉举生起之处所，觉察并且遮止。于沉没掉举任何一生起之时，不舍弃彼等是过患，彼之对治为现前作令人沮丧和令人清明之心。于远离沉没掉举之后，心堪能之时，对于过失功德作破立等之强烈勤作
English
It arises from dependent causes. Laziness and instructions, forgetting, sinking and agitation, non-application and application, these are considered the five faults. The place and abiding in that place, the cause and the nature of the result. Not forgetting the object, sinking and agitation, abandoning them, applying effort, and abiding peacefully when calm. As it is said. The five faults are: laziness, forgetting instructions, sinking and agitation, non-exertion, and exertion. The antidotes to these are the eight applications of abandonment, in order. During the application, laziness is a fault, and its antidote is to abide, becoming the basis of samadhi, which is diligence, and what causes one to abide in it is desire, and its cause is faith, and the result of diligence is pliancy, these are the four. First, faith, which is manifest belief in the qualities of samadhi, should be generated in one's mind through scripture, reasoning, stories, and so on. Once faith has arisen, a strong desire to accomplish that purpose will arise. If there is desire, one will quickly enter into the practice of samadhi, and without the appearance of hardship, one will exert diligence with the force of joy. One who possesses diligence will be free from the adverse conditions of heaviness of body and unworkability of mind, and will obtain pliancy, which allows one to use the object as desired, thereby defeating the thief of laziness. Then, when entering samadhi, forgetting the object is a fault, and its antidote is to hold in mind the instructions on what the root object is and how to cultivate it, so as not to forget it. When abiding in the state of equipoise, not recognizing the arising of sinking and agitation is a fault. Its antidote is to constantly be alert with the whip of mindfulness, recognizing and preventing the arising of sinking and agitation. When either sinking or agitation has arisen, not abandoning them is a fault, and its antidote is to apply effort to make the mind become discouraged or clear. When the mind is workable after being free from sinking and agitation, strong exertion, such as affirming or negating faults and qualities