Tibetan
པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འགོད་པ་དང་། ཁས་ལེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་འགོག་པའི་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ་སྟོང་གཞི་གཞན་དབང་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཤད་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་སོགས་ལས། །ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་བྱུང་ཞིང་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོངས་གྲུབ་གསར་སྒྲུབ་མེད་པ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པ་དང་། གློ་བུར་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆོས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པའི་ཆོས་རྣམས་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་ཀུན་རྫོབ་རང་གིས་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་དེ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་ཡིན་པས་དོན་དམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གི། རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། མདོར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་གཞལ་ན་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་པའི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་གཞལ་ན་རང་ལས་གཞན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་སྟོང་པའོ། འོ་ན་དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ལྟར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་གང་སྙམ་ན། དོན་དམ་ལ་དམིགས་ནས་བློས་བཟུང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་གལ་ཆེ་ཚུལ་ཡང་། ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེའི་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐོས་པ་མཆོགཅེས་སོ། ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་པའི་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནི། ཐོས་པའི་ཚིག་དོན་ལ་ཉེ་བར་དཔྱོད་པ་གལ་ཆེ་བས་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པར་ལུང་དང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིག་པ་དང་། སྔ་ཕྱི་མི་འགལ་བ་གསུམ་གྱིས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་དོན་གང་ལུང་དང་རིག་པ་ཡིས། །ལེགས་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། །སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་མེད་པ་སྟེ། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་། ཞེས་སོ། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནི། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་ལྟ་བ་ནི། །ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་དང་། ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འཆད་ཅིང་། ངེས་དོན་མེད་དགག་ལ་བཞེད་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་བྱམས་ཆོས་ཀྱི་གཞུང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བཀྲལ་བ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བསྟོད་ཚོགས་སུ་བཀྲོལ་བར་མཛད་པ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བཤད་ཅི
Chinese
如幻术一般，立下自续派的誓言，并且遮止承认的世俗谛的应成派，在自空和他空的瑜伽行派的论典中，说空性的所依他起是空，能破所破是遍计所执，而成立圆成实性。以及《宝性论》等中，说诸法法性圆成实，以能破所破遍计所执为空性的两种方式出现，并且圆成实是胜义法界自性，没有圆成实新成立，是自性清净任运成就，以及刹那迷乱显现的法，能取所取戏论的法，因为体性上没有成立，所以世俗谛以自性空，像这样，这与胜义法性相异，所以说是以胜义他性空。如《宝性论》中说：具有分别之体性，刹那垢染之界空，无有分别之体性，无上法性不为空。总而言之，从世俗谛方面衡量，是无遮和非遮的空性，从胜义法界方面衡量，是自之外由他证知的境为空性。那么，所说的胜义以自性空，其意是什么呢？是指对于胜义执著而如所取般不成立。因此，听闻的智慧非常重要，如云：智慧是殊胜，其根本即是听闻，因此听闻殊胜。生起信心的思所成慧，对于听闻的词义详细观察非常重要，因此不要停留在粗略的总体上，应当以教证和事物力量加入的理智，以及前后不相违的三种方式来观察。如《四百论》中说：任何以教理，善为明显宣说，前后无有相违者，圣者皆受持。修所成慧是，诸佛中间法轮的见解是，什么也不修即是修空性，什么也没见到即是证悟真如性，这样宣说，认为究竟是无遮。以及末法轮的意趣，慈氏法的论典，无著世亲的解释，以及龙树在《赞集》中所阐释的，能取所取二取的无二智慧，通过修习而体验。
English
Like an illusion, establishing the vows of the Svatantrika school, and the Prasangika school, which refutes even the conventional truth that is acknowledged, in the treatises of the Yogacara school of self-emptiness and other-emptiness, it is said that the basis of emptiness, other-powered nature, is empty of what is to be negated, the imputed nature, and that the perfected nature is established. And in the Ratnagotravibhāga, etc., it is said that the suchness of phenomena, the perfected nature, appears in two ways: as being empty of what is to be negated, the imputed nature, and that the perfected nature is the essence of ultimate reality, the dharmadhatu, that there is no newly established perfected nature, that it is naturally pure and spontaneously accomplished, and that the phenomena of momentary deluded appearances, the phenomena of grasping and clinging, are not established in their essence, so conventional truth is empty of its own nature, and that since this is different from ultimate reality, it is said to be empty of the nature of other-ultimate reality. As it says in the Ratnagotravibhāga: "That which has the characteristic of distinctions, the realm of momentary stains is empty, that which has the characteristic of no distinctions, is not empty of the supreme Dharma." In short, if measured from the side of conventional truth, it is emptiness of negation and non-affirmation, and if measured from the side of ultimate reality, the dharmadhatu, it is empty of objects that are known by others than oneself. So, what is the intention of saying that ultimate reality is empty of its own nature? It refers to the fact that it is not established as it is grasped by the mind when focused on ultimate reality. Therefore, the wisdom of listening is very important, as it is said: "Wisdom is supreme, its basis is listening, therefore listening is supreme." The wisdom that arises from contemplation, which generates faith, is very important to closely examine the meaning of the words that are heard, so do not remain in a rough generality, but examine it with the reasoning that is joined by scriptural authority and the power of things, and the three ways that are not contradictory to what came before and after. As it says in the Four Hundred Verses: "Whatever is well and clearly spoken with scripture and reason, and is not contradictory to what came before and after, is fully embraced by the holy ones." The wisdom that arises from meditation is, the view of the intermediate turning of the wheel of Dharma of the Buddhas is, that meditating on emptiness is not meditating on anything, and realizing suchness is not seeing anything, and it is explained that the definitive meaning is non-affirmation. And the intention of the final turning of the wheel of Dharma, the treatises of the Maitreya teachings, the explanation of the brothers Asanga and Vasubandhu, and what Nagarjuna explained in the Collection of Praises, the non-dual wisdom of grasping and clinging, is said to be experienced through meditation.
Tibetan
ང་། དེ་ཉིད་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་དགོངས་པ་མཐུན་པར་བཞེད་པ་ཡོད་ཅིང་། འདིར་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཟབ་མོར་གཞོལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྡོམ་གསུམ་ལས། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྡུ་དངོས་བཞི། ཐོག་མར་སྦྱིན་པས་གདུལ་བྱ་རབ་བསྡུས་ནས། །སྙན་པར་སྨྲ་བའི་གཏམ་གྱིས་ཡིད་དྲང་ནས། །ཐེག་པ་རིམ་དགུར་དཀྲི་བ་དོན་སྤྱོད་དེ། །དེ་དག་འདྲེན་ཕྱིར་རང་ཡང་དོན་དེ་སྤྱོད། །ཅེས་པ་ལྟར། ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་། སྙན་པའི་གཏམ་གྱིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་དྲངས། བྱིས་པ་ཁ་ཟས་འཇམ་རྩུབ་ཀྱིས་རིམ་པར་གསོ་བ་ལྟར་བློ་རིས་ཐ་དད་པ་དག་ཆོས་གཅིག་གིས་སྨིན་མི་ནུས་པས་གདུལ་བྱའི་བློ་དང་འཚམས་པའི་ཆོས་ལ་དཀྲི་དགོས་ཏེ། །བློ་ཐ་མའི་གསུམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་ནི་ཉན་རང་བྱང་སེམས་གསུམ་དང་། འབྲིང་གི་གསུམ་ནི། བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་དང་། རབ་ཀྱི་གསུམ་ནི་བསྐྱེད་དང་རྫོགས་དང་རྫོགས་ཆེན་གསུམ་སྟེ་གང་ལ་གང་འཚམས་ཀྱིས་དངོས་བརྒྱུད་གང་རུང་ནས་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། སེམས་ཅན་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་སྒོ་གསུམ་ལེ་ལོ་སྙོམས་ལས་སུ་མ་ལུས་པར་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་པདྨ་སྤུངས་པ་ལས། སྦྱིན་པའི་གཡབ་མོས་ལེགས་བོས་ཤིང་། །སྙན་པར་སྨྲ་བའི་ཚིག་གིས་བསུ། །དོན་མཐུན་པ་ཡིས་བག་ཕབ་སྟེ། །དོན་སྤྱོད་གྲོས་ཆེན་གདབ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནས། ཉམས་པ་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བའི་ཚུལ་ལ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཐོག་མེད་ལུགས་གཉིས་ལས། །དང་པོ་ནི། །དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས། །དབང་རྣོན་གྱི་གང་ཟག་དམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི། །ཐོག་མར་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་མཁའ་ཁྱབ་ཀྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པའི་སྤྱན་སྔར་བཤགས་རྗེས་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་དམིགས་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པས་ཉེས་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། ཕྱོགས་བཅུ་རྒྱས་པའི་མདོ་ལས། གང་ཞིག་འགྱོད་ཚང་བྱེད་འདོད་ན། དྲང་པོར་འདུག་ལ་ཡང་དག་ལྟོས། ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །དེ་ནི་འགྱོད་ཚངས་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། དབང་འབྲིང་རྣམས་ནི། རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་གསལ་བའི་མདུན་དུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱས་ལ་བཤགས། ཡང་རིག་སྔགས་སྤྱིའི་ལྷ་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདུན་དུ་བཤགས་པ་བྱ་ཚུལ་
Chinese
我，认为这与甚深密咒的续部意趣相符。在此，应当专注于大圆满妥噶的甚深见解。第三是利益有情的律仪：在三种律仪中，利益有情的律仪有四种摄事。首先，以布施来摄受可调伏的众生，然后用悦耳的言语来调伏其心，将他们引导至九乘佛法，这是利益的行为，为了引导他们，自己也要行持这些行为。如是，首先以财物布施和悦耳的言语来使他们欢喜，调伏其心。如同用柔软和粗糙的食物逐渐喂养孩子一样，对于不同根器的众生，不能用一种法来成熟他们，所以必须引导他们修习与可调伏者根器相符的佛法。下等根器的三种是小乘、中乘、大乘，即声闻、缘觉、菩萨；中等根器的三种是事部、行部、瑜伽部；上等根器的三种是生起次第、圆满次第、大圆满，无论直接或间接，都要以适合的方式来利益他们。为了引导众生趋向善法，还要从身语意三门精勤修法，不懈怠懒惰。如《莲花聚》中所说：用布施的扇子善加招引，用悦耳的言辞迎接，用符合意义的行为来缓和，用利益的重大建议来引导。如是说。从菩萨的学处来说，关于弥补堕罪的方法，有龙树和无著两种观点。第一种是：从上、中、下三种根器来说，对于根器敏锐的一些圣者，首先以如梦如幻的方式，在遍布虚空的诸佛菩萨面前忏悔，然后对罪过的自性进行观察和分析，安住于无相自性的状态中，从而从罪过中解脱。如《十方广经》中所说：如果想要忏悔，就正直而住，如实观照。如实观照真实，如实见到就能解脱。这是最殊胜的忏悔。如是说。中等根器的人，在自己本尊明观的面前，做七支供养来忏悔。或者在大虚空藏菩萨面前忏悔，他是明咒总体的本尊，忏悔的方法
English
I believe that this is in accordance with the profound tantric scriptures. Here, one should focus on the profound view of Trekchö of Dzogchen. The third is the discipline of benefiting sentient beings: Among the three vows, the discipline of benefiting sentient beings has four means of gathering. First, by giving, one gathers disciples well. Then, by speaking pleasantly, one tames their minds. Guiding them to the nine vehicles is beneficial conduct. To lead them, one also engages in that conduct. As it says, first, one tames their minds with material generosity and pleasant speech that generates joy. Just as one gradually nourishes a child with soft and coarse food, since those with different mental capacities cannot be matured by one Dharma, one must guide them to the Dharma that suits the disciples' minds. The three of the lowest minds are the three of small, medium, and large, which are the three of Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. The three of the middle are the Action Tantra, Performance Tantra, and Yoga Tantra. The three of the highest are the Generation Stage, Completion Stage, and Dzogchen. One should benefit them in whatever way is appropriate, directly or indirectly. In order to lead sentient beings to virtuous Dharma, one must also diligently practice Dharma with body, speech, and mind, without laziness or negligence. As it says in the Padma Spungs Pa: "Invite well with the fan of generosity, greet with words of pleasant speech, pacify with meaningful actions, and plant great seeds of benefit." So it is said. From the Bodhisattva's training, regarding the method of repairing transgressions, there are two systems of Nagarjuna and Asanga. The first is: Among the three faculties of superior, medium, and inferior, some noble beings with sharp faculties first confess in the manner of dreams and illusions before the Buddhas and Bodhisattvas who pervade space. Then, by examining and analyzing the nature of the transgression itself, they remain in equanimity in the state of aimless nature, and thus become liberated from the transgression. As it says in the Sutra of Extensive Ten Directions: "If one wishes to purify remorse, sit upright and look correctly. Look correctly at correctness. If one sees correctly, one is completely liberated. That is the supreme purification of remorse." So it is said. Those of medium faculty perform the seven-branch offering and confess before their own visualized deity. Or, one confesses before the noble Akashagarbha, the deity of all mantras in general, the method of confession