Tibetan
བ་ཕྱི་མ་ལྷ་དང་མི་སོགས་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། འབྱོར་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ནི་བུ་ལོན་དང་འདྲ་སྟེ། རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བའི་སྦྱིན་པ་སྟེ་སྦྱིན་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་སྤངས་ཏེ། ལན་དང་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་རེ་བའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ། ཡང་སྲིད་བདེ་འགྲོ་ལ་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེ་འགྲས་པ་མེད་པའི་བཟོད་པ་སྒོམ་པ། དགེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམ་འཇུག་གསལ་བའི་བསམ་གཏན། ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རེ་བ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། །ཡང་སྲིད་མི་འདོད་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་བཟོད་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་ཀུན་སྡུད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། །དེ་བཞིན་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་མིན། །ཤེས་རབས་ཐབས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལ། །བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་སྦྱོར། །ཞེས་པའོ། དེའང་སྦྱིན་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། དང་པོ་ཆུང་ངུ་ནས་རིམ་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཟས་གོས་རྟ་དང་ཤིང་རྟ་སོགས་ཟང་ཟིང་དངོས་སྟེར་བ་ནི་གཏོང་བ་བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་སྟེར་བ་ནི་གཏོང་བ་ཆེན་པོ། མགོ་དང་མིག་དང་རྐང་ལག་སོགས་བྱ་དཀའ་བའི་གནས་སྟེར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པས། །ལུས་འདི་བཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་དོན་དུ། །དོན་ཆེན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ་། །ཞེས་སོ། དེ་དག་ནི་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པས་སྦྱིན་པ་གཙོ་བོར་བཏོང་བ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་སྲིད་བུ་དང་ཆུང་མ་རང་རང་གི་མགོ་ལུས་གཏོང་བ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ཐབས་ལ་མཁས་པས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་སོགས་འཐོབ་པར་བཤད། དེ་དག་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའོ། །ནད་གདོན་ཆོམ་རྐུན་གཅན་གཟན་རྒྱལ་པོ་སོགས་ཀྱི་འཇིག་པ་དང་མཐར་ཐུག་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྙིང་རྗེས་གདུལ་བྱའི་སྐལ་པ་དང་མཚམས་པར་ཆོས་སྨྲ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྟེ་འོད་སྲུང་གི་མདོ་ལས། དག་ཅིང་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བྱེད་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། བྱང་སེམས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་སྦྱིན་གཙོར་བོར་བྱ་བར་བཤད། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་གསུམ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་བསྙེན་དང་བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཉིས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་ཚུལ་རབ་བྱུང་བར་མ། དགེ་སློང་སྟེ་ལྔར་རིགས་བསྡུ་བས་ན་དེའི་སྟེང་དུ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་དག་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་རྣམས་དང་ལྡན། །དེ་ལྟས་སྡོམ་བརྩོན་ཁྱིམ་པ་ཡི། །བྱང་སེམས་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་བཤད། །ཅེས་སོ། དེའང་སོ་ཐར་རིགས་བདུན་སྔོན་དུ་སོང་མ་སོང་གང་ཡིན་ཀྱང་། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་སྤོང་བའི་ཆ་ནི་སོ་ཐར་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བའི་ཆ་ནི་བྱང་སྡོམ་མོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ནི། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་དགེ་ཆོས་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་མི་དགེ་སྤོངས་སེམས་སོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ནི། བསམ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་གཞན་ཕན་བསྒྲུབ་པ་ལས་འགལ་བ་གཞི་བཅས་ལས་སྲུང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་ཕན་པ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒྲུབ་ཅིང་གཞན་དོན་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་རང་གི་སྡོམ་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་དད་དཔོན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་བཞིན་ནོ། །བཟོད་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། ཕུགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་དུ་འཕྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་ནི། བདག་གམ་བདག་ལ་ལྟོས་པ་ལ་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་དང་དུ་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ནི། ཕ་རོལ་གྱིས་འཚེ་ན། ཁོང་ཁྲོས་དགེ་རྩ་འཇོམས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས། སེམས་མི་འཁྲུགས་པ་དང་གནོད་ལེན་དང་འཁོན་ཞེ་ལ་མི་འཛིན་པས། བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་བསྲན་ཚུགས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་གཞན་དོན་ལ་ངལ་དུབ་ཀྱིས་མི་སྐྱོ་ཞིང་། །ཤེས་རབ་ཟབ་མོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི། བསམ་པ་ཆེན་པོས་གོ་ཆ་བགོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། བདུད་བཞིས་མི་ཚུགས་པའི་རྒྱུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱང་ལ་མ་འཁོད་བར་དུ་བདག་
Chinese
為了來世獲得天人和人類等高等境界的安樂和財富，自己布施就像借債一樣，是期望果報的布施，不是真正的布施。因此，要捨棄這樣的念頭，不要期望回報和果報而行布施；不希求來世善趣的戒律；修持對一切眾生沒有怨恨的忍辱；以歡喜心積累一切善法；明晰禪定和無色定的等持；修持不離方便大悲的智慧。如《經莊嚴論》所說：「無有期望之布施，不欲來世之戒律，於諸有情忍辱行，積累功德之精進，如是禪定非無色，具足方便之智慧，於此六度波羅蜜，堅定者當勤修習。」這是說，布施有三種：首先，從小到大逐漸布施，給予食物、衣服、馬匹和車乘等物質財物，是小的布施；給予兒女和妻子等，是大的布施；給予頭、眼、手腳等難以施捨之物，是極大的布施。如《入行論》所說：「若以悲心未清淨，不應捨棄此身體，應當如何以此身，成辦自他大利益。」這些是菩薩在家時主要修持的布施。捨棄王位、兒女、妻子，乃至自己的頭和身體，是獲得不生之法忍的行境。以善巧方便修持布施波羅蜜，據說能獲得轉輪聖王等果位。這些是物質的布施。從疾病、邪魔、盜賊、野獸、國王等的怖畏，以及最終從輪迴和惡趣的怖畏中救護，是無畏的布施。對於堪為法器者，以慈悲心宣說與所化眾生的根器相應的法，是法布施。如《光嚴經》所說：「以清淨無染之心，行法布施者，諸佛所讚歎。」菩薩出家眾等主要修持法布施。
English
To give alms in order to obtain the happiness and wealth of higher realms such as gods and humans in the next life is like borrowing money. It is giving with the expectation of fruition, and is not true giving. Therefore, abandon such thoughts and give alms without expecting return or fruition; maintain discipline without wishing for a good rebirth in the next life; cultivate patience without resentment towards all sentient beings; diligently accumulate all virtuous dharmas with joy; clarify the samadhi of meditation and formless absorption; and cultivate wisdom inseparable from skillful means and great compassion. As stated in the Ornament of the Sutras: "Giving without expectation, discipline without desire for rebirth, patience towards all beings, diligence accumulating all qualities, likewise meditation not formless, wisdom endowed with skillful means, to these six perfections, the steadfast should diligently apply." That is to say, there are three types of giving: First, giving material goods such as food, clothing, horses, and chariots gradually from small to large is a small giving; giving children and wives is a great giving; giving difficult things to give such as head, eyes, hands, and feet is an extremely great giving. As stated in the Bodhisattvacaryāvatāra: "If the mind of compassion is not pure, one should not give up this body, but how should one use this body to accomplish great benefit for oneself and others." These are the main alms practiced by bodhisattvas at home. Giving up kingdom, children, wives, and even one's own head and body is the realm of practice for obtaining tolerance of the unborn dharma. By skillfully practicing the perfection of giving, it is said that one can obtain the fruit of a universal monarch. These are material alms. Protecting from the fears of disease, evil spirits, thieves, wild animals, kings, etc., and ultimately from the fears of samsara and the lower realms, is the alms of fearlessness. Speaking the Dharma with compassion to those who are vessels of Dharma, in accordance with the capacity of the beings to be tamed, is the Dharma giving. As stated in the Sutra of Light Protection: "Those who give the Dharma with a pure and undefiled mind are praised by the Buddhas." Monks and nuns who are Bodhisattvas mainly practice Dharma giving.
Chinese
中说。戒律有三种，即：断恶行戒，包括在家居士的近事男、近事女和近住戒；出家方面的沙弥、沙弥尼、正学女、比丘。总摄为五类，因此在此之上，具有愿心和行心两种发心。《经庄严论》中说：出家之方面，具有无量功德，因此胜于持戒精进之在家菩萨。如是。无论是受过还是未受过别解脱七众戒，菩萨戒的遮止方面，是断除以损害他者为根本的一切过患，是别解脱戒；为利益他人而断除恶行之部分，是菩萨戒。积聚善法，是为了生起和增进自相续中的福德和智慧二资粮以及六度，而断除不善念。利益有情，以不违背一切利他之意乐和行为为根本，以守护之心，巧妙地直接或间接地尽力成办利益，并且必定成为利他，即使表面上似乎与自己的律仪相违背，也如具信施主大悲和婆罗门童子星宿一样。安忍有三种，为了究竟无上安乐，而忍受暂时的痛苦之安忍，是对自己或与自己相关的事物，接受修法的苦行。对于损害者不放在心上的安忍，是当他人加害时，因为知道嗔恨会摧毁善根的过患，所以内心不烦乱，不接受损害，也不怀恨在心，以安忍的苦行来忍耐，如《入行论》中说：没有像嗔恨一样的罪恶，没有像安忍一样的苦行，因此要以各种方式努力修安忍。对于法的决定胜解之安忍，是以大悲心不因利他而疲倦，以甚深智慧不怖畏空性之义的安忍。精进，以大愿力披上盔甲的精进，是不被四魔所摧毁之因，直到一切有情未安置于圆满菩提之前，我
English
explained in the middle. There are three types of discipline: The discipline of abstaining from misconduct includes the vows of male and female lay devotees and lay practitioners on the side of householders; Śrāmaṇera, Śrāmaṇerī, and Śikṣamāṇā on the side of renunciates. Bhikṣu, these five are collected into categories, so in addition to that, they possess the two bodhicittas of aspiration and engagement. As it says in the Ornament of the Sutras: The side of renunciates possesses immeasurable qualities, therefore it is said to be superior to the bodhisattvas who are diligent in vows and householders. So it is. Whether or not the seven types of individual liberation have been taken before, the aspect of the bodhisattva's vows that is the opposite is the aspect of abandoning the basis of harming others, which is the individual liberation, and the aspect of abandoning misconduct in order to accomplish benefit for others is the bodhisattva's discipline. Gathering virtue and dharma is the mind of abandoning non-virtue in order to generate and increase the two accumulations of merit and wisdom and the six perfections in one's own mind. Benefiting sentient beings is the mind that protects from the basis of contradicting all intentions and actions that accomplish benefit for others, and skillfully accomplishes benefit directly or indirectly as much as possible, and if it is definitely for the benefit of others, even if it seems to contradict one's own discipline, it is like the faithful patron Great Compassion and the Brahmin boy Star. Patience is threefold: the patience of accepting immediate suffering for the sake of ultimate supreme happiness is accepting the hardships of practicing Dharma for oneself or for those related to oneself. The patience of not caring about the harmer is when others harm, knowing the fault that anger destroys the roots of virtue, so the mind is not disturbed, does not accept harm, and does not hold grudges, and one should endure with the asceticism of patience, as it says in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: There is no sin like hatred, there is no asceticism like patience, therefore one should diligently meditate on patience in various ways. The patience of definite understanding of the Dharma is the patience of not being tired of benefiting others with great compassion and not being afraid of the meaning of emptiness with profound wisdom. Diligence is the diligence of putting on armor with great intention, which is the cause of not being overwhelmed by the four maras, until all sentient beings are not placed in perfect enlightenment, I