Tibetan
ར་སྟེ། ཞེས་དང་། སྡོམ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་དང་། ཡང་སྦྱར་ཏེ་བླངས་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བར་བྱའོ། ཞེས་དང་། བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་རྣམས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་བཅོ་བརྒྱད་སྨོན་འཇུག་ཉི་ཤུར་ཕྱེ་ཡང་། རྒྱལ་བློན་གྱི་བཞི་པོ་འདྲ་བས་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་གྲངས་བཅུ་བཞིའོ། ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་ཉེས་བྱས་བརྒྱད་ཅུ་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས་བཤད་པའི་བདེ་སྡུག་ཡལ་བར་འདོར་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི། སྒྲུབ་པ་ཡལ་བར་འདོར་བ་བཅུ་དྲུགདེ་དག་ལས་ཕྱེ་བས་བརྒྱད་ཅུའོ། །ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་གཞན་ཡང་། རྩ་བར་མ་གཏོགས་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། དོན་མེད་རྒྱུག་མཆོང་ལ་སོགས་པ་དང་། བྲེ་མོའི་གཏམ་སོགས་དང་ཆགས་སྡང་མི་སྤོང་བ་སོགས་དགག་པའི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་དང་། མིག་ཕབ་སྟེ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལེགས་པར་འོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་ཞིང་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བག་ཡོད་བསྟེན་པ་སོགས། སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་རྣམས་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས། ཞི་བ་ལྷས་བསླབ་བཏུས་སུ་ཕྱེ་བ་ལྟར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་སྨོན་འཇུག་གི་བསླབ་བྱ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྨོན་པའི་ནི། མངའ་རིས་པཎ་ཆེན་གྱི་སྡོམ་གསུམ་རྣམ་ངེས་སུ། ཐོགས་མེད་ལུགས་ཀྱི་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ལ། །སེམས་ཅན་བློས་མི་གཏོང་དང་ཕན་ཡོན་དྲན། །ཚོགས་བསགས་བྱང་སེམས་སྦྱང་ལ་བརྩོན་པ་དང་། །དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་བླང་དོར་སྨོན་པའི་ཡིན། །ཞེས་རང་ལ་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བས་གནོད་པ་བྱས་པའམ་མ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་དེ་ལ་ཕན་མི་གདག་དེ་ལ་གནོད་པ་ལས་མི་སྐྱོབ་སྙམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་བློས་སྤང་བ་ཡིན་པས། གཞན་གྱི་རང་ལ་གནོད་ལེན་དུ་ཕར་ཕན་པ་སྒྲུབ་དགོས། རྟག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དྲན་པར་བྱ། །དགེ་བའི་འདུན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྦྱིིན་སོགས་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚོགས་དང་། །དེ་ཡང་འཁོར་གསུམ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ། ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྤྱོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་ལས། བདག་གི་དེ་རིང་བསོད་ནམས་དང་། །ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ནི་གང་བྱ་དང་། །སེམས་ཅན་ཕན་པ་གང་བྱ་ཞེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྟག་ཏུ་བསམ། །ཞེས་པ་ལྟར་དང་། སྔར་བཤད་པའི་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ལ་བློ་སྦྱང་ངོ་། །དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་ལ་བླང་དོར་བྱ་སྟེ། དེ་གང་ཞེ་ན།
Chinese
如是说，以及，以自性之力量持守律仪，再次结合而受持律仪。如是说，刚才所说的那些根本堕罪，从所依的角度分为十八条，从愿入的角度分为二十条，但由于国王和大臣的四条相同，所以从实物的角度来说，种类有十四种。支分堕罪有八十条，如《学集论》中所说的，舍弃安乐痛苦有二十四条，舍弃修行有十六条，从这些中分出来的有八十条。其他的支分堕罪还有，不是根本的，身语意的遮止和修持的学处中退失，比如无意义的奔跑跳跃等，以及戏谑的言谈等，以及不舍弃贪嗔等，从遮止的学处中退失，以及应该垂眼观看等，以及应该说“善来”等，以及修持慈悲，忆念和正知，谨慎行事等，从修持的学处中退失的那些。这些是追随虚空藏经和大秘密善巧方便经的龙树论师的观点，寂天菩萨在《学集论》中也是这样划分的。按照无著论师的观点，有愿和入的两种学处，首先是愿的学处，如昂仁班钦的《三律仪决定》中所说：无著论师的愿的学处是，不舍弃众生和忆念利益，积累资粮，努力修持菩提心，以及对黑白八法进行取舍是愿的学处。意思是，无论哪个众生对自己造成伤害或没有造成伤害，如果认为不利益那个众生，不从伤害中救护，这就是舍弃众生。所以，必须成办他人对自己造成损害时，反而利益他人。恒常忆念菩提心的利益。善愿放在前面，然后布施等积累福德资粮，这也是不执著三轮的智慧资粮，两种资粮要双运修持。如资粮的教言中所说：我今天所做的福德和，智慧资粮是什么，以及应该做什么利益众生的事，菩萨应该恒常这样想。如是等等，以及对之前所说的自他相换修习。对于黑白八法要进行取舍，那是什么呢？
English
Thus it is said, and, holding the vows with the power of self-discipline, and taking them again and keeping the vows. Thus it is said, those root downfalls just mentioned are divided into eighteen from the perspective of the basis and twenty from the perspective of aspiration and entry. However, since the four of the king and ministers are the same, there are fourteen categories from the perspective of substance. There are eighty branch downfalls, which are transgressions. As explained in the Compendium of Trainings, abandoning happiness and suffering is twenty-four, and abandoning practice is sixteen. These are divided from those, making eighty. Furthermore, other branch downfalls include failing in the precepts of abstaining and practicing of body, speech, and mind that are not root downfalls. For example, meaningless running and jumping, and frivolous talk, and not abandoning attachment and aversion, etc., are failures from the precepts of abstaining. And things like lowering the eyes to look, and saying "Welcome," and cultivating loving-kindness and compassion, maintaining mindfulness and awareness, and being conscientious, etc., are failures from the precepts of practice. These follow the system of Nagarjuna, which follows the Sutra of the Essence of Space and the Sutra of Great Secrets, Skillful in Means. Shantideva also divided them in the Compendium of Trainings. According to the system of Master Asanga, there are two types of precepts: aspiration and entry. First, regarding aspiration, as stated in Ngari Panchen's Definitive Analysis of the Three Vows: "According to Asanga's system, the precepts of aspiration are: not abandoning sentient beings, remembering benefits, accumulating merit, striving to train the Bodhicitta, and adopting and abandoning the eight white and black dharmas are the aspiration precepts." This means that if any sentient being harms you or does not harm you, if you think of not benefiting that sentient being and not protecting them from harm, that is abandoning sentient beings. Therefore, you must accomplish benefiting others even when they harm you. Always remember the benefits of the mind of enlightenment. Put the aspiration for virtue first, and then accumulate the collection of merit through generosity and so on. This is also the collection of wisdom that does not conceptualize the three spheres. The two collections should be practiced in union. As it says in the Words on Collections: "Whatever merit and wisdom collections I do today, and whatever I should do to benefit sentient beings, the Bodhisattva should always think like this." And like that, train the mind in the exchange of self and others as previously explained. The eight white and black dharmas should be adopted and abandoned. What are they?