Tibetan
ཆོས་སྐུ་མཐར་ཐུག་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། དེ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་སྟོན་པ། དེས་བསྟན་པས་ཆོས་ཀྱིས་འཇིགས་པ་མེད་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་དགེ་འདུན་གྱིས་འཇིགས་པ་ལས་སྒྲོལ་བའི་གྲོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཞུ་བས། རང་རྒྱུད་ལ་དཀོན་མཆོག་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོའོ། གནས་སྐབས་སུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཀ་རྟེན་དུ་འདོད་ལ། མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ལས། གཟུགས་སྐུ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལས་གཞན་སེམས་དཔའ་དང་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་བོགས་དབྱུང་དུ་ཡོད་ལ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་བསླུ་བ་དང་། ལུང་གི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པ་མཐོང་དུས་སྤང་དགོས་པ་དང་། དགེ་འདུན་དེ་དག་ཀྱང་རགས་པའི་སྒྲིབ་པ་བག་ལ་ཉལ་འཇིགས་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བསྟེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སྤང་ཕྱིར་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱིར། །མེད་ཕྱིར་འཇིགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམས་གཉིས་དང་འཕགས་པའི་ཚོགས། །གཏན་གྱི་སྐྱབས་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། གང་སྐྱབས་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་ལས་སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན། །ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་ཡིན། །ཞེས་སོ། གསང་སྔགས་པས་ནི། རང་སེམས་སངས་རྒྱས་རང་ཆས་སུ་གནས་པ་མངོན་དུ་མཐོང་བར་འདོད་ནས་ཐུན་མོང་གི་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཞིང་ཐུན་མོངས་མ་ཡིན་པ་རང་སེམས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །དེའང་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྒྱུའི་སྐྱབས་ཡུལ་དུ་འདོད་ལ། དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། རང་གི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡེ་ནས་གནས་པ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་ཡུལ་དང་དེ་ལ་བླང་དོར་བཅོས་སླད་མེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། དེའང་ཕྱི་རོལ་ནས་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་ཆ་ནས་འབྲས་བུ་དང་། དེའི་ཆེད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཆ་ནས་རྒྱུར་བརྩི་བ་ལྟར་རུང་ཀྱང་། རང་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་གཞན་དུ་མི་སྨོན་པར་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་འབྲས་བུ་དང་། དེ་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་དུ་ཕྱིའི་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོར་བཞག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས། །དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་མངའ་བདག་ལ
Chinese
想要在自己的相续中获得究竟的法身，这是果位的皈依。在未获得之前，对于已经在他人相续中显现的佛陀，祈请作为从怖畏中救护的导师；祈请他所开示的、能以正法无畏行进的道路；祈请僧众作为从怖畏中解脱的助伴。因此，在自相续中成就三宝之因，是因位的皈依。暂时将三宝都视为所依，究竟而言，唯有佛陀的法身。除了色身和佛陀的证悟之法外，菩萨和声闻缘觉的相续所摄的证悟之法，也有可以增上的，但因为无常故会欺骗；经教之法在见到真谛时必须舍弃；这些僧众也有粗分的障碍和潜在的怖畏，因此必须依止佛陀。如《宝性论》所说：“舍弃故，是欺骗之法故，无故，具怖畏故，二法与圣众，非为恒常之救护处。” 那么，什么是救护处呢？该论中说：“救护唯是佛，能仁具法身故，僧众亦是彼之究竟。”密宗行者认为，自己的心性本自安住于佛陀的自性，为了显现这一点，而皈依共同的外境三宝，以及将非共同的自心安住于本初未生之状态中。也就是说，将总的教法和各个坛城的三宝视为因位的皈依处，皈依他们是因位的皈依；自己的心性清净，三宝本自存在，这是果位的皈依处，对它不作取舍改造而一心安住，这是果位的皈依。从外境希求果位的角度来说，可以认为是果位，但为了这个果位而承诺的角度来说，可以认为是因位。然而，因为自性本自具足，不希求他处，安住于此状态是果位，为了成就此果位，而皈依外境三宝作为助缘，这是因位的皈依。如《智慧成就》中所说：三坛城之主
English
Wishing to attain the ultimate Dharmakaya in one's own continuum is refuge of the result. Until that is attained, one requests the Buddha, who has already appeared in the continuum of others, to be the teacher who shows the path that saves from fear; one requests the Dharma, taught by him, to be the path to travel without fear; one requests the Sangha to act as the companion who liberates from fear. Therefore, making the cause for the accomplishment of the Three Jewels in one's own continuum is refuge of the cause. Temporarily, all three jewels are regarded as supports, but ultimately, only the Dharmakaya of the Buddha. Besides the Rupakaya and the Dharma of the Buddha's realization, the Dharma of realization included in the continuum of Bodhisattvas and Pratyekabuddhas can also be enhanced, but because it is impermanent, it is deceptive; the Dharma of scripture must be abandoned when the truth is seen; and those Sanghas also have gross obscurations and latent fears, so they must rely on the Buddha. As stated in the Uttaratantra, "Because of abandoning, because of being deceptive dharmas, because of being non-existent, and because of being accompanied by fear, the two dharmas and the assembly of noble ones are not permanent places of refuge." So, what is the refuge? It says in that same text, "Refuge is only the Buddha, because the Thubpa (Shakyamuni) possesses the Dharmakaya, and the Sangha is also the ultimate of that." Secret mantra practitioners believe that their own mind naturally abides in the nature of the Buddha. In order to manifest this, they take refuge in the common external Three Jewels, and also place the uncommon mind evenly in the state of primordial unorigination. That is to say, they regard the general teachings and the Three Jewels of each mandala as the place of refuge of the cause, and taking refuge in them is the refuge of the cause; one's own mind is completely pure, and the Three Jewels are naturally present, this is the place of refuge of the result, and placing it single-pointedly without acceptance, rejection, or modification is the refuge of the result. From the perspective of desiring the result from the outside, it can be considered the result, but from the perspective of promising for the sake of this result, it can be considered the cause. However, because it is spontaneously present in oneself, without wishing for it elsewhere, abiding in that state is the result, and taking refuge in the external Three Jewels as a contributing factor to accomplish this result is established as the refuge of the cause. As stated in Yeshe Drubpa, "Lord of the three mandalas"
Tibetan
། གཞན་དུ་ཕུན་ཚོགས་དེ་འདོད་ནས། །གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་སྨོན་པ་དང་། །འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས་ཉིད་ནི། །དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པས་རྩེ་གཅིག་མཉམ་འཇོག་པ། །འབྲས་བུའི་མཆོག་ཏུ་ཡང་དག་བཤད། ཅེས་སོ། དེའང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ཆོས་ལུང་དང་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། སོ་སོའི་རྒྱུད་དང་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་འདུན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་གཉིས་ལས། སོ་སྐྱེ་ལ། དགེ་འདུན་ཆུང་ངུ་དང་དགེ་ཚུལ་ཕ་མ་དགེ་བསྙེན་དང་བཅས་པ། ཆེན་པོ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཆེན་པོ་དང་། དེའང་བཞིར་ལོངས་ནས་དགེ་འདུན་འདུས་པ་ཞེས་བྱའོ། འཕགས་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས། ཕྱིར་འོངས། ཕྱིར་མི་འོང་། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཞུགས་པའོ། གནས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གྲགས་པ་ཡང་། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དག་པ་གཉིས་ལྡན་མཐར་ཐུག་པ་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཞིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་མིན་པ། །མཁྱེན་དང་བརྩེ་དང་ནུས་པར་ལྡན། །དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོ། ཆོས་ནི་ངོ་བོ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མམ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ། རྣམ་པ་ལམ་བདེན་དང་འགོག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དོན་གྱི་ཆོས་དང་ཚིག་གི་ཆོས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བསམ་མེད་གཉིས་མེད་རྟོག་མེད་པ། །དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱིས། །གང་ཞིག་གང་གིས་ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཆོས། །ཆགས་བྲལ་གཉིས་ནི་འགོག་པ་དང་། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་གིས་བསྡུས། །ཞེས་སོ། །དེའང་འགོག་པ་གཉིས་ནི་དྲི་མ་སྔར་ཡོད་གཉེན་པོས་བསལ་ཏེ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་། །དྲི་མའམ་སྤྲོས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇོག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པའོ། །ལམ་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་བསྒོམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཆའོ། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་འདུན་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་དོན་གསར་དུ་མཐོང་བ་འཕགས་པའི་ས་བཅུ་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ནང་གི་དོན། །ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡ
Chinese
此外若欲求圆满，何故希求于因地？光明心性之本体，乃是三坛城之主。以悟入而一心安住，是为果位之最胜宣说。如是。彼亦可分为小乘与大乘而立宗三宝。初者为：佛乃殊胜之化身，法乃教理与证悟之本体，即十二部经及各自之续部与道之等持等。僧伽有凡夫与圣者二种。凡夫有小僧伽，即沙弥父母与居士等；大者为具足比丘戒之大僧伽，需四众具足方可称为僧伽集会。圣者有入流果、一来果、不来果、阿罗汉果之证入者。安住者乃佛陀。大乘之名声亦为：佛陀乃三身之本体，具足二种清净，究竟圆满二利。如《宝性论》云：非为造作且任运成，非由他缘而证悟，具足智悲与能力，是为具足二利之佛陀。如是。法之本体乃不可言说思议，为趋向自性成佛之道或对治。相为道谛与灭谛二者之体性，即义法与词法十二部经。又如彼论云：无思无二亦无念，以清净光明对治力，何者以何离贪著，具足二谛体性即是法。离贪著二者摄于灭谛与道谛。如是。灭谛二者为：以对治力遣除原有之垢染而无戏论，是为有分别之灭谛。垢染或戏论如虚空般自性本无之义而安立，是为无分别之灭谛。道为资粮道、加行道、见道、修道所证悟之分。执持二谛体性即一切教理与证悟之法。僧伽乃新见心性光明之义，安住于圣者十地者。如彼论云：为了智慧观见清净，如所有性与尽所有性之内义，
English
Furthermore, if one desires perfect abundance, why yearn for the cause? The very nature of the luminous mind is the master of the three mandalas. To single-pointedly abide in equipoise through realization is indeed taught as the supreme of fruits. Thus it is. Moreover, the Three Jewels can be identified as the Lesser Vehicle and the Great Vehicle. The first is: the Buddha is the emanation body of the supreme Buddha. The Dharma is the essence of scripture, both in terms of teachings and realization, consisting of the twelve branches of scripture, and the samadhi of individual tantras and paths, and so forth. The Sangha consists of two types: ordinary beings and noble ones. Among ordinary beings, there are the lesser Sangha, including novice monks and nuns, parents, and lay practitioners. The greater Sangha consists of fully ordained monks, and when these four groups are complete, it is called the assembled Sangha. Among the noble ones are those who have entered the stream, those who return once, those who do not return, and those who have entered the state of arhatship. The one who abides is the Buddha. The Great Vehicle is also renowned as: the Buddha is the essence of the three bodies, possessing two purities, ultimately fulfilling the two benefits. As it says in the Uttaratantra: 'Unconditioned and spontaneously accomplished, not realized through the conditions of others, possessing wisdom, compassion, and power, is the Buddha who possesses two benefits.' Thus it is. The Dharma is that whose essence is beyond speech, thought, and expression, being the path or antidote to becoming a Buddha by nature. Its aspects are characterized by the truth of the path and the truth of cessation, being the Dharma of meaning and the Dharma of words, the twelve branches of scripture. Again, as it says in the same text: 'Without thought, without duality, without conception, by the very aspect of purity and clarity as an antidote, whatever is freed from attachment by whatever, that which possesses the characteristics of the two truths is the Dharma.' The two free from attachment are included in the truth of cessation and the truth of the path. Thus it is. The two cessations are: the cessation of discrimination, which is the removal of previously existing defilements by an antidote, thus being without elaboration; and the cessation of non-discrimination, which establishes the meaning that defilements or elaborations are naturally non-existent like the sky. The path is the part realized through the accumulations, joining, seeing, and meditation. Holding the characteristics of the two truths is all the Dharma of teachings and realization. The Sangha is the new seeing of the meaning of the luminous nature of mind, abiding on the ten bhumis of the noble ones. As it says in the same text: 'Because of the purity of the wisdom seeing the inner meaning of how it is and how many things there are,'