Tibetan
མེད་ལྔ་དང་ཉེ་བ་ལྔ་སྟེ། ཕ་མ་དགྲ་བཅོམ་གསུམ་གསོད་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་པ་སྟེ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་དང་། །མཆོད་རྟེན་འཇིག་པ། བྱང་སེམས་གསོད་པ། དགྲ་བཅོམ་མ་སུན་དབྱུང་བ། སློབ་པ་གསོད་པ། དགེ་འདུན་གྱི་འདུ་སྒོ་འཕྲོག་པ་སྟེ་ཉེ་བ་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། ཡང་ཡུལ་དང་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་ལྕི་ཞིང་ལོག་པ་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ལྕི་བ་བཞི་ནི། མཁས་པའི་གྲལ་གོང་། དགེ་སློང་གི་ཕྱག །སྒྲུབ་པ་པོའི་ཟས། སྔགས་པའི་ནོར་རྣམས་ཏེ་ལོག་པའི་ལྕི་བ་བཞི་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཉམས་པ་དང་དམད་པ་དང་། བཀུར་བའི་ལྕི་བ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་གཉིས་བསྣན་པ་ལས་བཅུ་དྲུག་ཏུའང་འགྱུར་རོ། ལོག་པ་བརྒྱད་ནི། དཀར་ནག་ཕྱོགས་ལ་སྨད་དང་བསྟོད། །དགེ་བ་ཅན་གྱི་ཐུགས་དཀྲུག་དང་། །དད་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་བཅག་དང་། །བླ་མ་ལྷ་དང་མཆེད་ལྕམ་སྤངས། །དཀྱིལ་འཁོར་གཉེན་པོ་འབྲལ་དང་བརྒྱད། །འདི་དག་ལོག་པ་བརྒྱད་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། དེའང་དུག་གསུམ་དང་ཕྲག་དོག་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་ཉེས་སྤྱོད་ཀུན་སློང་མི་དགེ་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྡིག་པའི་ལས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་ཇི་སྙེད་དག་ཡིད་ཀྱིས་སྤངས་ནས། ལུས་ངག་གིས་སླར་ལོག་པའི་སྤོང་སེམས་སྤྱོད་ལམ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་ཡིད་ཀྱིས་སྤངས་པ་ནི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་བྱེད་མི་འདོད་པ་ཡིན། ལུས་ངག་གིས་སླར་ལོག་པ་ནི། མི་དགེ་བ་དེ་དག་རྒྱུན་དུ་མི་བྱ་བར་མ་ཟད། གནས་སྐབས་རེས་འགའ་ཙམ་དུ་བྱས་ན་ཁེ་ཆེ་ཞིང་བྱེད་ཐུབ་པ་བྱུང་ཀྱང་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་དྲན་པས་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ལ་མི་འཇུག་པའོ། ཡང་སྙན་གྲགས་འདོད་ནས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་སོགས་བསམ་པ་གནག་ལ་སྦྱོར་བ་དཀར་བ་དང་ཕན་འདོད་ཀྱིས་བརྡུང་བརྡེག་དང་མི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སོགས་བསམ་པ་དཀར་ལ་སྦྱོར་བ་གནག་པ་སྟེ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བདེ་སྡུག་སྤེལ་མར་བསྐྱེད་པར་བཤད། ཡང་དགེ་མི་དགེའི་བསམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་ཟིན་ཅིང་འདི་ཡིན་གཏད་སོ་མེད་པའི་ལས་དང་། ཟས་ཟ་བ་འགྲོ་འཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ལས་མེད་པས། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལས་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དོན་མེད་བཏང་སྙོམས་སུ་མ་སོང་བར་རྣམ་པར་དཀར་བ་དགེ་བའི་ལས་འབའ་ཞིག་ལ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བརྩོན་དགོས་སོ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་དག་འཕྲལ་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན་ཡུལ་དང་བསམ་པ་སོགས་སྟོབས་ཆེ་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ
Chinese
五无间罪和五近无间罪，即杀父、杀母、杀阿罗汉三种，以及破坏僧团，以恶念于如来身上出血，是为五无间罪。破坏佛塔，杀害菩萨，使阿罗汉尼失去贞洁，杀害有学，夺取僧团的集会场所，是为五近无间罪。又，从所依处和行为两方面来看，有十二种重且颠倒的罪过。其中四种重罪是：贤者的上位，僧人的供养，修行者的食物，咒师的财物，这被称为四种颠倒的重罪。在此之上加上四种衰损、轻贱和恭敬的重罪，总共十二种，加起来就变成了十六种。八种颠倒罪是：诋毁和赞扬黑白两方，扰乱善者的心，破坏信者的集会，舍弃上师、本尊、道友，分离坛城和亲友等八种。这些被称为八种颠倒罪。也就是说，以三毒、嫉妒、悭吝等根本烦恼和近烦恼，以及恶行等一切不善的自性罪业为代表，凡是能想到的，都从心里断除。身语上不再重犯的舍弃之心和行为，就是所谓的律仪。所谓心里断除，就是忆念罪过的过患而不愿去做。身语上不再重犯，不仅是不做那些不善业，而且即使有时做起来有利可图，也有能力去做，但因为忆念罪过，所以也不让身语去做。还有，为了名声而布施等，是心怀恶意而行善；为了利益而打骂、说难听的话等，是心怀善意而作恶，据说这些也会交替产生苦乐。还有，无论善恶，任何念头都无法把握，也没有明确目标的行为，以及吃饭、行走、睡觉等，除了是轮回的因之外别无其他，所以也称为无记业。不要毫无意义地放任自流，而要以正念精进于纯粹的善业。如果想知道善与不善业的果报是否会立即成熟，那么如果所依处和发心等力量强大，那么今生就会
English
The five heinous crimes and the five near-heinous crimes are: killing one's father, killing one's mother, killing an Arhat, causing dissension in the Sangha, and drawing blood from the body of a Tathagata with malicious intent; these are the five heinous crimes. Destroying stupas, killing Bodhisattvas, causing Arhat nuns to lose their chastity, killing learners, and seizing the assembly places of the Sangha; these are known as the five near-heinous crimes. Furthermore, considering both the object and the action, there are twelve heavy and perverse transgressions. Among these, the four heavy ones are: the high rank of the wise, offerings to monks, food for practitioners, and the wealth of mantra practitioners; these are called the four perverse heavy ones. Adding to these the four heavy ones of decline, disparagement, and veneration, totaling twelve, they become sixteen. The eight perverse actions are: disparaging and praising the white and black sides, disturbing the minds of virtuous people, breaking up the gatherings of faithful people, abandoning one's lama, deity, and spiritual siblings, and separating mandalas and relatives. These are said to be the eight perverse actions. That is to say, having abandoned in one's mind as many negative actions as possible, represented by the three poisons, jealousy, stinginess, and so on, which are root afflictions, secondary afflictions, and all unwholesome actions motivated by misconduct, along with their inherent faults, one then possesses the vows of abandoning them and refraining from repeating them in body and speech. Abandoning them in one's mind means remembering the faults and not wanting to do them. Refraining from repeating them in body and speech means not only not doing those unwholesome actions habitually, but also, even if doing them occasionally would be profitable and one were capable of doing them, one would not engage in bodily and verbal actions because one remembers the faults. Furthermore, giving charity out of a desire for fame is an example of applying virtue with a dark intention, while striking and speaking harshly with the intention of benefiting others is an example of applying vice with a pure intention; it is said that these also alternately produce happiness and suffering. Furthermore, actions that are not seized by any thought of virtue or non-virtue, and that have no definite aim, such as eating, walking, and sleeping, are nothing more than causes of samsara, and are therefore called unspecified actions. Without pointlessly falling into indifference, one must diligently strive with mindfulness only in virtuous actions that are entirely pure. If one wonders whether the results of virtuous and non-virtuous actions will ripen immediately, then if the object and intention are very powerful, they will ripen in this very life.
Tibetan
་སྨིན་པ་ནི་བྱས་ལ་བསགས་པའི་ལས་སྟོབས་ཆེ་བ་རྣམས་མཐོང་ཆོས་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཚེ་འདིར་སྔ་མའི་ལས་འབྲས་ཟད་ནས་ཕྱི་མ་ལ་འདིར་སྤྱོད་པའི་ལས་འབྲས་སྨིན་པ་སྐྱེས་ནས་མྱོང་བ་དང་། ཡང་ཕྱི་དང་། གསུམ་ཕྱི་དང་ཚེ་རབས་མང་པོའི་རྗེས་སུ་སྨིན་པ་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། དགེ་བ་བྱས་ཀྱང་མ་བསྔོས་ན་འགྱོད་པ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་སོགས་ཀྱིས་ཟད་པ་དང་སྡིག་པ་བྱས་ཀྱང་སྟོབས་བཞིས་བཤགས་པ་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོས་ཟད་ན་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་ངེས་པ་རྣམས་སོ། དེའང་མདོ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལས། མེ་ནི་གྲང་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །རླུང་ནི་ཞགས་པས་ཟིན་ཡང་སྲིད། །ཉི་ཟླ་ཐང་ལ་ལྷུང་ཡང་སྲིད། །ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་བསླུ་མི་སྲིད། །ཅེས་དང་། ཀློང་གསལ་ལས། །སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས། །སེམས་ཉིད་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་དེ། །འབྲས་བུ་ཟད་སར་འཁྱོལ་བ་ཡིན། །གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཀ་དག་གོ། ཞེས་པས་གཉིས་འཛིན་དག་པའི་དུས་སུ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་དག །དེ་ལྟར་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་ལས་ཡོད་པས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བླང་དོར་བྱའོ། བཞི་པ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ནི། །དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་བ་དེ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ༔ བདེ་བ་ནི་གང་དུའང་མེད་ཅིང་༔ སྡུག་བསྔལ་འབུམ་ཕྲག་དུ་མས་ཤེས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་མནར་བ་ཅན་ཏེ༔ བདེ་སྡུག་གི་རྐྱེན་ཁར་མི་བཏང་བར་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཞིང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པར་བྱའོ༔ ཞེས་སོ། དེའང་འཁོར་བའི་གནས་འདིར་བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་བདེ་བའི་རྒྱུ་དགེ་བ་མ་སྤྱད། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་སྡིག་པ་མ་སྤངས་པས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྡུག་བསྔལ་འདོར་འདོད་སེམས་ཡོད་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་རྒྱུག །བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་གཏི་མུག་པས། །རང་གི་བདེ་བ་དགྲ་ལྟར་འཇོམས། །ཞེས་པ་ལྟར། བླང་དོར་ལ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས་བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ་ལ་བླང་དོར་མ་བྱས་པར་འབྲས་བུ་བདེ་བ་བཙན་ཐབས་སུ་འདོད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་རིགས་དྲུག་གི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་དགོས་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དམྱལ་མེས་ཉམས། །ཡི་དྭགས་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པས་ཉམས། །དུད་འགྲོ་གཅིག་ལས་གཅིག་ཟས་ཉམས། །མི་དག་འཚོ་བ་ཐུངས་པས་ཉམས། །ལྷ་དག་བག་མེད་པ་ཡིས་ཉམས། །འཁོར་བ་ཁབ་ཀྱི་རྩེ་རྩམ་ལ། །བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ
Chinese
成熟是指，所做和积累的业力强大的那些，会在现世感受；此生前世的业果耗尽后，来世在此所用的业果成熟而生起感受；还有来世、三世后和多生之后成熟，在其他次数感受；做了善事若不回向，则会因后悔和愤怒等而耗尽，做了恶事若以四力忏悔等对治而耗尽，则不一定会感受。对此，《念住经》中说：“火虽可能变冷，风虽可能被绳索束缚，日月虽可能坠落地面，业的异熟不会欺骗。”又，《虚空光明》中说：“佛身和智慧，以及一切显现皆是自心，心性离于执着，故果在穷尽之处得以实现，无基无根，本初清净。”因此，在二取清净之时，业因果彻底清净。如此，在未解脱之前，由于有业，因此要对因果取舍。第四，轮回是痛苦：如此，从无明产生的轮回，一切都只是想要安乐却在受用痛苦，安乐在哪里都没有，成千上万的痛苦折磨着意识，不要把苦乐的因缘放过，要转为道用，受用果的法。如此说。在此轮回之处，想要安乐却不行持安乐之因的善业，不想要痛苦却不舍弃产生痛苦之因的恶业，因此是自己招致的。《入行论》中说：“虽有舍弃痛苦之心，却奔向痛苦本身，想要安乐却因愚痴，像对待敌人般摧毁自己的安乐。”就像这样，由于对取舍的愚昧，对苦乐之因没有取舍，却强行想要安乐，因此不会产生，所以在三界轮回中漂泊，需要思维六道之苦。 《念住经》中说：“有情地狱被地狱之火折磨，饿鬼被饥渴折磨，旁生互相吞食折磨，人类被生计所困折磨，天人被放逸所困折磨，轮回如针尖，安乐何时也不存在。”
English
Maturation refers to the experience in this very life of the powerful karmas that have been done and accumulated; the exhaustion of the karmic results of previous lives in this life, followed by the arising and experience of the maturation of karmic results used in this life in future lives; and maturation in future lives, three lives hence, and many lifetimes later, to be experienced at other times. Moreover, if virtuous deeds are done but not dedicated, they may be exhausted by regret and anger, etc., and if sinful deeds are done but exhausted by the power of confession and other antidotes, it is uncertain whether they will be experienced. In this regard, the Sutra on the Establishment of Mindfulness states: "Fire may become cold, wind may be caught by a lasso, the sun and moon may fall to the ground, but the ripening of karma cannot deceive." Furthermore, the Klong gsal states: "The body and wisdom of the Buddhas, and all appearances, are one's own mind. Mind itself is free from grasping, therefore the fruit is realized at the point of exhaustion. Groundless, rootless, primordially pure." Thus, at the time of the purification of dualistic grasping, karmic cause and effect are completely purified. Therefore, until liberation, since karma exists, one must adopt and abandon in relation to cause and effect. Fourth, samsara is suffering: Thus, all of samsara, which arises from ignorance, is merely the act of desiring happiness while engaging in suffering. Happiness is nowhere to be found, and hundreds of thousands of sufferings torment the mindstream. Do not let the circumstances of happiness and suffering go to waste, but transform them into the path and engage in the dharma of the result. So it is said. In this place of samsara, although one desires happiness, one does not practice the virtuous deeds that are the cause of happiness. Although one does not want suffering, one does not abandon the sinful deeds that generate suffering, and therefore one takes it upon oneself. The Bodhicharyavatara states: "Although there is a mind that wishes to abandon suffering, it runs directly towards suffering itself. Although one desires happiness, due to delusion, one destroys one's own happiness as if it were an enemy." Just like that, due to ignorance of what to adopt and abandon, one does not adopt and abandon the causes of happiness and suffering, but forcibly desires happiness, and therefore it does not arise. Therefore, one must contemplate the suffering of the six realms, wandering in the three realms of samsara. The Sutra on the Establishment of Mindfulness states: "Sentient beings in hell are tormented by the fires of hell, pretas are tormented by hunger and thirst, animals are tormented by eating each other, humans are tormented by the struggle for survival, gods are tormented by carelessness. Samsara is like the tip of a needle, happiness is never present."