Tibetan
་སྟེ། །ལོག་འདོད་སྣང་བར་མཐུན་དང་མི་མཐུན་མེད། །སྤྲང་བན་ང་ནི་མདོ་མེད་ཁོ་ན་སྟེ། །བུ་མོའི་ཚིག་རྣམས་ཀེ་ས་ལ་རུ་ཐིམ། །གསང་བའི་བླ་མའི་ངོས་སྤྲོད་ཡིད་ལ་བཅགས། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡུལ་སོག་རོང་གི་གྲྭ་སློབ་དོར་ཚང་འཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོས་མགུར་མ་ཞིག་དགོས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ལ་སྨྲས་པ། །ན་མོ་གྷུ་རུ་ཏྲ་ཡཱ་ཡ། །མཚུངས་མེད་དྲིན་ཅན་གྲུབ་ཐོབ་པདྨའི་མཚན། །སྤྲང་པོ་བདག་གི་སྤྱི་གཙུག་རྒྱན་དུ་བཞུགས། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། །ཀྱེ་ཧོ་ཉོན་ཅིག་འཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་བ། །མགུར་མ་ཞེས་པ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གླུ། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ་བཛྲ་དོ་ཧ་ཞེས། །ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་རྒྱ་གར་འཕགས་ཡུལ་དུ། །རིགས་འཛིན་གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱད་ཅུས་མགུར་མ་དབྱངས། །སྐལ་ལྡན་སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་སྟེར། །འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཉི་མ་ཤར། །ངོ་མཚར་ཁམས་གསུམ་སྐྱེ་འགྲོ་འདུད་པའི་ཡུལ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བྱང་དང་མཐའ་འཁོབ་རྒྱས། །མེས་དབོན་རྣམ་གསུམ་ཆོས་རྒྱལ་སྐུ་རིང་ལ། །ཟ་ཧོར་མཁན་པོ་བོ་དྷི་ས་ཏྭ་དང་། །ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་བི་མ་མི་ཏྲ་དང་། །ཨོ་རྒྱན་མཁན་པོ་པདྨ་འབྱུང་གནས་སོགས། །རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་རྒྱལ་སྲས་རིག་པ་འཛིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ། །སྐྱབས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་སྔགས་ཆོས་ཆར་ཕབ། །སྐ་ཅོག་ཞང་སོགས་ལོ་ཙཱ་སྟོང་རྩ་ཡིས། །རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་མདོ་སྔགས་བོད་ན་བསྒྱུར། །དགྲ་བཅོམ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་སྦྱོང་དང་། །རིགས་འཛིན་གྲུབ་པ་ཐོབ་པས་ས་ཆེན་གང་། །གྲུབ་རྟགས་འབྱུང་བ་བཞི་ལ་རང་དབང་བསྒྱུར། །མཐོང་ཐོས་སྐྱེ་འགྲོ་སངས་རྒྱས་ས་ལ་བཀོད། །མདོ་སྔགས་བླ་མེད་ཉམས་རྟོགས་མགུར་དུ་བཞེངས། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་ཉི་མ་བོད་ན་ཤར། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་དེ་རིང་ཡན་ཆད་དུ། །དུས་ནི་ལོ་རེ་བཞིན་དུ་ངན་དུ་སོང་། །ལོ་ཙ་སྔ་ཕྱི་རྩོད་ཅིང་གསར་རྙིང་ཕྱེས། །སྔ་འགྱུར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོས་རྩ་དོང་འགྲིམ། །བླ་མེད་རྒྱུད་སྡེ་མང་པོས་ཚ་ཁང་ཁེངས། །སྤྲང་ཕྲུག་རྣམས་ཀྱིས་ཤོག་འདག་བྱེད་པ་བྱུང་། །མར་པ་ལོ་ཙའི་ལྷ་ལ་ཆམ་པ་རྒྱབ། །བླ་མེད་རྒྱུད་སྡེ་འབུམ་ཕྲག་ཡས་སུ་བཀར། །སྔགས་བསྲུང་ཕལ་ཆེར་རི་རབ་ཟོམ་ལ་བྲོས། །བསྐྱེད་པ་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་སྡེ་ཚན་ལས། །ཕ་མའི་རྒྱུད་སྡེ་སྒྲུབ་ཐབས་དཔེ་སྣ་བཞི། །ཨོ་རྒྱན་ཡུལ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་ལོ་པས། །སྤྱན་དྲངས་རྒྱ་ནས་འཆད་ཅིང་བོད་དུ་རྒྱས། །མཐའ་འཁོབ་བོད་ཁམས་གསར་ང
Chinese
，對於錯誤的慾望，沒有順從與不順從。我這個窮和尚是無可奈何的，少女的話語融入了凱薩拉。秘密上師的指示銘記於心。如是說。索榮地方的僧人學生多爾倉·赤列嘉措屢次請求創作一首道歌，故而說道：那摩咕嚕札雅雅。（藏文：ན་མོ་གྷུ་རུ་ཏྲ་ཡཱ་ཡ།，梵文天城體：नमो गुरुत्रायय，梵文羅馬擬音：namo guru trayaya，漢語字面意思：皈依上師三寶）無與倫比的恩師成就者蓮花生之名，作為我這個乞丐的頭頂莊嚴而安住。祈請身語意加持。喂！聽著，赤列嘉措。道歌被稱為密咒金剛之歌。在印度語中稱為瓦吉拉多哈。在佛法之源印度聖地，八十位持明成就者唱出道歌。給予有緣的殊勝者們成就。果實金剛乘的太陽升起。奇妙的三界眾生敬服之地。佛陀的教法在北方和邊地廣弘。在祖孫三位法王在位期間，扎霍爾堪布菩提薩埵和，喀什米爾堪布比瑪拉米扎和，鄔金堪布蓮花生等等。由勝者授記的王子持明者，菩薩們行利益眾生之事，救怙主們降下顯密法雨。噶、覺、香等一千多位譯師，將佛陀的顯密教法翻譯到藏地。阿羅漢不退轉的苦行者和，獲得持明成就者遍滿大地。成就的徵相是對四大自在轉變。見聞的眾生安置於佛地。顯密無上之體驗感悟編寫成道歌。佛陀教法的太陽在藏地升起。從那時起直到今天，時間一年比一年差。新舊譯師們爭論不休，劃分新舊派別。舊譯寧瑪派以大圓滿而流浪山谷。無上續部充滿了茶館。小乞丐們做紙牌遊戲。瑪爾巴譯師的本尊神感冒了。無上續部被堆積如山。幾乎所有的護法都逃到了須彌山的山腳下。從生起次第瑪哈瑜伽部中，父母續部的修法儀軌四種。從鄔金地方由瑜伽士帝洛巴，迎請到印度講解並在藏地弘揚。邊地藏區的新
English
, there is no agreement or disagreement with the appearance of wrong desires. I, a poor monk, am helpless, and the words of the girl dissolve into Kesala. The instructions of the secret guru are engraved in my mind. Thus he spoke. When the monk student Dorje Tringyal Gyatso from Sogrong repeatedly requested a song, he said: Namo Guru Trayaya. (Tibetan: ན་མོ་གྷུ་རུ་ཏྲ་ཡཱ་ཡ།, Sanskrit Devanagari: नमो गुरुत्रायय, Sanskrit Romanization: namo guru trayaya, Literal Chinese meaning: Homage to the Three Jewels of the Guru) The name of the incomparable kind guru, the accomplished Padmasambhava, abides as the crown ornament of this beggar. I pray for the blessings of body, speech, and mind. Hey ho! Listen, Tringyal Gyatso. A song is called the secret mantra vajra song. In the Indian language, it is called Vajra Doha. In the sacred land of India, the source of Dharma, eighty vidyadhara siddhas sang songs. They bestow siddhis upon the fortunate noble ones. The sun of the fruit Vajrayana rises. A wondrous land where beings of the three realms bow down. The Buddha's teachings spread widely in the north and border regions. During the reign of the three ancestral dharma kings, the Zahor Khenpo Bodhisattva and, the Kashmiri Khenpo Vimalamitra and, the Ugyen Khenpo Padmasambhava, etc. The princes, vidyadharas prophesied by the Victorious Ones, bodhisattvas who work for the benefit of beings, the protectors poured down the rain of sutra and tantra. Ka, Chok, Zhang, and other thousand translators translated the Buddha's sutra and tantra teachings into Tibet. Arhats, non-returning ascetics, and vidyadhara siddhas filled the great earth. The signs of accomplishment are the free transformation of the four elements. Beings who see and hear are placed on the Buddha ground. The experience and realization of the supreme sutra and tantra are composed into songs. The sun of the Buddha's teachings rises in Tibet. From that time until today, time has become worse year by year. Old and new translators argue endlessly, dividing into new and old schools. The ancient Nyingma school wanders the valleys with Dzogchen. The supreme tantras fill the teahouses. Little beggars play card games. Marpa the translator's deity caught a cold. The supreme tantras are piled up like mountains. Almost all the protectors fled to the foot of Mount Sumeru. From the generation stage Mahayoga section, the four methods of practice of the father and mother tantras. From the land of Ugyen by the yogi Tilopa, were invited to India, explained, and spread in Tibet. The new in the border region of Tibet
Tibetan
ད་ཆེ་བ་དང་། །དགེ་བཤེས་མང་ཞིག་གྲུབ་མཐའི་རླུང་གིས་གཡེང་། །རྒྱུད་ལ་ཁ་གཡར་རང་བཟོའི་གྲུབ་མཐས་གང་། །སྔ་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བག་ལ་ཞ། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་སུ་མཁས་མགོ་འཕང་མཐོ། །རྒྱ་ཟོག་དར་མདུད་གང་སྦོམ་བླ་མ་བཟང་། །མི་ཆོས་བསྟུན་འཇུག་སུ་མཁས་ཆོས་པར་རློམ། །ཁྲི་གདན་བེར་ཐུལ་སུ་བཟང་ཆོས་རྗེ་ཆེ། །ས་མིང་ཆོས་དང་བླ་མིང་གསུམ་བསྲེས་བརྒྱབ། །རང་མིན་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འཁྲུལ་ལོ་སྐད། །ཆོས་དང་བསྟན་པ་གང་ཟག་ཡ་མ་ཟུང་། །གཅིག་བསྟན་གཅིག་བརླག་བསྟན་འཛིན་ཡིན་ནོ་ཟེར། །ལྟོ་གོས་ཉི་མས་ཁྱོངས་དུས་མགུར་མ་དབྱངས། །བསྟན་བཅོས་རྩོམ་ཞིང་གཞན་ལ་ཆོས་བཤད་བྱེད། །འདི་འདྲའི་བསྟན་པ་ཡོད་རུང་མེད་ཀྱང་རུང་། །གནས་ན་དགའ་བྱེད་འགྱུས་ན་སྡུག་བྱེད་པའི། །འདི་འདྲའི་ཉམས་ལེན་ཡོད་རུང་མེད་ཀྱང་རུང་། །གཤིན་ཆོས་བྱེད་ཟེར་ཁྲལ་བཙུན་བཤས་ཀྱིས་བརྔན། །འདི་འདྲའི་དགེ་སློང་ཡོད་རུང་མེད་ཀྱང་རུང་། །བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་གཞན་སྡེ་འཕྲོག་བཅོམ་གསོད། །འདི་འདྲའི་བསྙེན་རྫོགས་ཐོབ་རུང་མ་ཐོབ་རུང་། །མཁན་སློབ་བཀའ་བགྲོས་རྒྱལ་ཁྲིམས་ལ་ལུང་གཏོང་། །འདི་འདྲའི་མཁན་སློབ་བཞུགས་རུང་མ་བཞུགས་རུང་། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་ཡང་མཐའ་ལྔ་བརྒྱ་འདིར། །ཆོས་མེད་ཆོས་གཟུགས་འཆང་བའི་སྤྲང་བན་ངས། །ཆོས་ཀྱི་ཚིག་བཅད་བརྗོད་པ་རང་ཡི་མུག །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་ཆོས་བསམ་རྒྱ་འཆང་ཡང་། །སྔོན་ལས་འཕྲལ་རྐྱེན་དབང་གིས་འགྲུབ་དཀའ་ཞིང་། །མ་བསམས་རྣམ་སྨིན་ཉེས་ལྟུང་ཞོར་གྱིས་སོག །དུས་ཚོད་ངན་པའི་རླངས་ཀྱི་ཆོས་པ་འགྱོད། །འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་གང་བསྒྲུབ་ཀྱང་། །ས་བོན་དལ་འབྱོར་མི་ལུས་འདི་ཡིན་ཚེ། །སྐྲ་བྲེགས་མིང་བསྒྱུར་སེར་གོས་གྱོན་པའི་དོན། །མདོ་སྔགས་ཆོས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་གང་གྲོལ་ནས། །ཉམས་སུ་ལོངས་ཤིག་བརྩོན་འགྲུས་འབུངས་གསུམ་ཐོན། །རང་རྒྱུད་གྲོལ་ནས་ཆོས་དོན་ཆོས་བསམ་འགྲུབ། །རང་རྒྱུད་མ་གྲོལ་ཆོས་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། །བཙན་དུག་སྡོང་པོ་བདུད་རྩིར་བཟུང་དང་འདྲ། །རྟག་འཛིན་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་མ་བསྐྱུར་ན། །ཆོས་བསམ་ཅི་ལྟར་འཆང་ཡང་དོན་མེད་རྒྱུ། །ཚེ་ལ་ལོང་མེད་འཆི་བ་མ་དྲན་ན། །བརྩོན་འགྲུས་ཅི་ལྟར་བརྩམ་ཀྱང་དགེ་གཉུགས་ཐུང་། །བླ་མར་སངས་རྒྱས་འདུ་ཤེས་མ་ཤར་ན། །ཐར་པའི་དེད་དཔོན་ནམ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ། །བསྲུང་སྡོམ་དམ་ཚིག་ངོས་ལྐོག་མ་བྲལ་ན། །ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་འཆར་བར་དཀའ། །རེ་དང་དོགས་པ་དབྱིངས་སུ་མ་ཟད་
Chinese
如今大德和格西众多，却被宗派之风所动摇， 口头上说是传承，心中却充满自创的宗派。 古老的宁玛派金刚乘，已被束之高阁。 谁精通世间八法，谁就趾高气扬； 谁的汉地绸缎礼品多，谁就是好上师； 谁精通顺应人情世故，谁就被认为是修行人； 谁的法座、法衣、帽子好，谁就是大法王。 将地名、佛法和上师名号三者混淆使用， 说不是自己的宗派就是错误的。 佛法和教法，被当成相互矛盾的两个人， 说弘扬一个，就要摧毁另一个，这才是护持佛法。 吃饭穿衣靠施主供养的时候，就唱道歌， 写作论著，给别人讲经说法。 这样的佛法，有也行，没有也行。 安住就高兴，变动就痛苦的， 这样的修行，有也行，没有也行。 说是做亡者超度，却用赋税、僧人和屠宰来祭祀， 这样的僧人，有也行，没有也行。 受了比丘戒后，却抢劫、杀害其他教派的人， 这样的比丘戒，受了也行，没受也行。 堪布和堪布之间商议，用国王的法律来判决， 这样的堪布和堪布，在也行，不在也行。 在佛法衰败的末法五百年， 我这个没有佛法，却穿着僧衣的乞丐， 说出这些佛法的偈颂，自己也感到厌倦。 为什么呢？虽然心中想着佛法， 但因前世的业力和当下的因缘，难以成就， 没有想到的恶果和罪过却接踵而至。 末法时代的修行人，真是后悔啊！ 然而，无论如何修持成佛， 只要拥有暇满人身这个种子， 剃了头发，改了名字，穿上僧衣的意义， 就是要用显宗和密宗的佛法，尽量解脱自己的相续， 去修持吧，生起精进、欢喜和信心这三种力量。 解脱了自己的相续，佛法和修行才能成就， 自己的相续没有解脱，却自认为是修行人， 就像把剧毒的树木当成甘露一样。 如果不断除常执和今生的琐事， 无论如何想修行佛法，也是没有意义的。 如果生命没有空闲，不记得死亡， 无论如何精进，善根也是短暂的。 如果没有将上师视为佛陀， 就永远难以找到解脱的导师。 如果守护的戒律和誓言，表里不一， 就难以生起修证的功德。 如果希望和恐惧没有融入法界
English
Now, many great ones and Geshes are swayed by the winds of sectarianism, Verbally adhering to lineage, their minds are filled with self-created sects. The ancient Nyingma Vajrayana is relegated to the background. Whoever is skilled in the eight worldly concerns is arrogant, Whoever has more gifts of Chinese silk brocade is considered a good Lama. Whoever is adept at conforming to worldly customs is esteemed as a practitioner. Whose throne, robes, and hats are better, that one is the great Dharma Lord. They mix place names, Dharma, and Lama's names, Saying that any sect other than their own is mistaken. Dharma and doctrine are treated as two contradictory individuals, Saying that upholding one means destroying the other, and that is Dharma preservation. When food and clothing come from patrons, they sing spiritual songs, Writing treatises and giving Dharma talks to others. Such Dharma, whether it exists or not, is the same. Being happy when settled, suffering when disturbed, Such practice, whether it exists or not, is the same. They claim to perform rituals for the dead, but offer taxes, monks, and slaughter as sacrifice, Such monks, whether they exist or not, is the same. Having taken the Bhikshu vows, they rob, plunder, and kill those of other sects, Such Bhikshu vows, whether taken or not, is the same. The Khenpos discuss and use the king's law to judge, Such Khenpos, whether they reside or not, is the same. In these final five hundred years of the Buddha's teachings, I, a Dharma-less beggar wearing monastic robes, Utter these verses of Dharma, weary of myself. Why? Although thinking of Dharma in my heart, Due to past karma and present circumstances, it is difficult to accomplish, Unexpected negative consequences and faults arise. The practitioners of this degenerate age regret it! However, no matter how one strives for Buddhahood, If one has this seed of leisure and endowment, a human body, The meaning of shaving the head, changing the name, and wearing monastic robes, Is to liberate one's own mind-stream as much as possible with Sutra and Tantra, Practice diligently, generate the three strengths of effort, joy, and faith. Liberating one's own mind-stream, Dharma practice and thought will be accomplished, If one's own mind-stream is not liberated, but one claims to be a practitioner, It is like mistaking a poisonous tree for nectar. If one does not abandon clinging to permanence and worldly affairs, No matter how one tries to practice Dharma, it is meaningless. If one has no time for life and does not remember death, No matter how diligently one strives, the roots of virtue are short. If one does not recognize the Lama as the Buddha, It will be difficult to find a guide to liberation. If the vows and commitments one protects are not consistent inside and out, It will be difficult for the qualities of experience and realization to arise. If hope and fear are not exhausted in the expanse