Tibetan
ར་གསུམ། །དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གནད་ཀྱི་དོན། །ཆོས་མི་རྟག་བསྐུལ་མ་མ་བཏབ་ན། །བློ་དད་པ་སྣུམ་དྲེད་ལུས་ནས་ཀྱང་། །ཚེ་མི་རྟག་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་སྟེ། །ཆོས་བྱས་ཚད་ཁེ་གྲགས་སུ་འགྲོ་དོགས་ཡོད། །གཏམ་ཁེ་གྲགས་སྒྲུབ་པའི་ལྷ་ཆོས་དེ། །དོན་བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུར་མི་ཕན་ཏེ། །ནམ་མཁའ་སྦར་མོས་བཟུང་བ་ལྟར། །ས་བོན་ཚིག་པའི་མྱུ་གུ་འདྲ། །ལས་དེ་ལས་ཟློག་ཐབས་འཆི་བ་བསྒོམས། །འཁོར་ཆོས་མེད་འདུ་ཚོགས་མ་གཏོར་ན། །ཟས་གོས་ཆོས་སོགས་ཕར་སྦྱིན་ཏེ། །ཆོས་སྒྲུབ་ཤིག་སྨྲས་ན་མི་ཐུབ་སྨྲ། །དད་ཟས་དཀོར་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ། །འཕང་མེད་དུ་སྤྱོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡི། །ལུས་ལང་ཚོ་ཉོན་མོངས་གྲ་རྒྱས་ཏེ། །འཛིང་རྩོད་ཀྱི་ཡ་བོ་བརྩོན་པས་བསྒྲུབ། །ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་འགྲན་སེམས་དང་། །མཐོ་གནོན་ངན་བཙན་དབང་ཡོད་སོགས། །འོས་དང་མི་འོས་ཀུན་ལ་བྱེད། །རི་ཁྲོད་བསྟེན་ན་སྨྱོན་པ་ཁྱུ། །ལུང་སྟོང་འགྲིམས་ན་ཁྲམ་པ་ཁྱུ། །རོ་མགོ་འཐོགས་ཚེ་བླ་མ་ཁྱུ། །དད་ཟས་ཟ་ཚེ་དགེ་སློང་ཁྱུ། །གྲོང་ཡུལ་འགྲིམ་དུས་བྱི་ཕོ་ཁྱུ། །དགའ་སྡུག་བྱུང་ན་བཤན་པ་ཁྱུ། །ཕོ་ཟུར་ལྟོགས་ན་རྐུན་མ་ཁྱུ། །རང་དབང་བྱུང་ན་དམག་དཔོན་ཁྱུ། །ཆོས་བྱེད་ཀྱི་འཁོར་དུ་རེ་ནས་ཀྱང་། །ཁྲམ་པའི་ཁ་འདུ་འདི་བྱས་ན། །མར་འཐེན་གྱི་གྲོགས་པོ་ངེས་པ་ཅན། །རྒྱང་རིང་དུ་མི་འབོར་ཅི་ཞིག་བྱེད། །རྒྱུ་ཟང་ཟིང་གི་གསོག་འཇོག་མ་སྤངས་ན། །སྲིན་བུའི་ཁ་ཆུས་རང་ཉིད་འཆིང་། །སྲོག་དང་འབྲལ་བའི་ཆ་རྐྱེན་བྱེད། །དཔེ་དེ་བཞིན་བསགས་པའི་ནོར་ཟས་ཀྱི། །དོན་མི་ཚེ་གཡེང་སྟེ་བྲེལ་འཕོངས་སྡུག །རྒྱུ་བསགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅི་ཡོད་རྣམས། །དུས་ནམ་ཞིག་ཤུལ་དུ་བཞག་ནས་ཀྱང་། །རང་གཤིན་རྗེའི་གྲོགས་དང་འགྲོ་བའི་ཚེ། །ལས་ཕན་པ་བས་ཀྱང་གནོད་པ་ཆེ། །དེས་ན་བསོགས་འཇོག་བསྐྱུར་ནས་ཐོང་། །ཉོ་འཚོང་གི་དབང་བསྐུར་མ་བཞག་ན། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་རིན་ཐང་བཅད། །མཚམས་མེད་ལྔ་ཡི་ལས་ཡིན་ཞིང་། །དབང་བསྐུར་གྱི་དུད་འགྲོ་ཉོ་བ་འདི། །མི་འདོ་མེད་ཀྱི་བརྐུ་རྫུན་ཟོང་བྱེད་འདྲ། །དབང་སྲོག་དམ་ཚིག་རིན་པོ་ཆེ། །མེད་ན་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་འཕུང་། །རང་མ་ཐོབ་གཞན་ལ་དབང་བསྐུར་བ། །སློབ་དཔོན་སློབ་མ་གཉིས་ཀ་ནི། །ཤི་ནས་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་འགྲོ། །རང་མ་སྨིན་གཞན་ལ་དབང་བསྐུར་བ། །བྱེ་མ་གསེར་དུ་འདོད་དང་འདྲ། །དཔེ་རུལ་ཚ་ཁང་ནང་ནས་གཡེང་། །རྣ་ཟགས་བརྗོད་དེ་ཆོས་བཤད་བྱེད། །མི་གཞན་གྱི་མགོ་ལ་དབང་བསྐུར་བ། །ངན་སོང་ས
Chinese
第三章。 将意义付诸实践是关键的意义。 如果不强调佛法的无常性， 即使心中充满信念，身体也涂满油， 无常就不会在相续中生起。 恐怕所做的佛事都会变成追逐名利。 那种追求名利的世俗佛法， 对证悟菩提没有帮助， 就像用手掌抓天空一样， 如同种子烧焦无法发芽。 为了阻止这种行为，应修习死亡。 如果不摧毁没有佛法的眷属集会， 就布施食物、衣服和佛法等。 如果说修法会带来麻烦，那就说做不到。 对于信财和供养的享用， 无节制地使用其果报是， 身体健壮，青春焕发，烦恼增多， 努力追求争斗的胜利。 傲慢、嫉妒、竞争心， 以及高压、恶势力、有权力等， 对合适与不合适的事都做。 如果住在寂静处，就是一群疯子； 如果游荡在空旷的地方，就是一群骗子； 如果抱着尸体头颅，就是一群喇嘛； 如果吃信徒的食物，就是一群僧侣； 如果在村庄游荡，就是一群公老鼠； 如果遇到喜怒哀乐，就是一群屠夫； 如果独自挨饿，就是一群小偷； 如果获得自由，就是一群军官。 即使期望成为修行佛法者的眷属， 如果做这种欺骗性的行为， 那么，拉低你的人肯定是朋友。 远离他们又能做什么呢？ 如果不放弃对物质财富的积攒， 就会像虫子被自己的口水束缚一样， 成为与生命分离的条件。 就像那样，积累的财富和食物， 虚度人生，忙碌而痛苦。 积累的财富和享用， 无论何时都要留下， 自己与死主阎罗为伴而去时， 其害处大于益处。 因此，放弃积攒，布施出去吧。 如果不停止买卖灌顶， 就是给佛陀的教言定价， 这是五无间罪之一。 买卖用于灌顶的动物， 就像买卖阉人偷盗的赃物一样。 灌顶、生命、誓言是珍贵的， 没有它们，自他都会衰败。 自己没有获得却给他人灌顶， 上师和弟子两人， 死后都会堕入金刚地狱。 自己没有成熟却给他人灌顶， 就像希望沙子变成黄金一样。 如同腐烂的尸体在热室中腐烂， 耳聋者讲述佛法。 给别人的头顶灌顶， 是恶趣的
English
Chapter Three. Putting meaning into practice is the key meaning. If impermanence of Dharma is not emphasized, even if the mind is full of faith and the body is smeared with oil, impermanence will not arise in the continuum. There is a fear that whatever Dharma practice is done will turn into chasing fame and gain. That worldly Dharma that pursues fame and gain, does not benefit the attainment of enlightenment, like trying to grasp the sky with the palm of the hand, like a seed that is burned and cannot sprout. To prevent this behavior, one should practice death. If the assembly of retinue without Dharma is not destroyed, then give food, clothing, and Dharma, etc. If it is said that practicing Dharma will bring trouble, then say it cannot be done. Regarding the enjoyment of faith offerings and wealth, the result of using it without restraint is, the body is strong, youth is radiant, and afflictions increase, and strive to achieve victory in strife. Arrogance, jealousy, competitiveness, as well as high pressure, evil forces, having power, etc., are done to both appropriate and inappropriate things. If you stay in a solitary place, it is a group of madmen; if you wander in empty places, it is a group of liars; if you hold a corpse's head, it is a group of lamas; if you eat the food of devotees, it is a group of monks; if you wander in villages, it is a group of male mice; if you encounter joy and sorrow, it is a group of butchers; if you are hungry alone, it is a group of thieves; if you gain freedom, it is a group of officers. Even if you hope to be a retinue of Dharma practitioners, if you do this deceptive behavior, then the one who pulls you down is definitely a friend. What can you do by staying away from them? If you do not give up accumulating material wealth, you will be bound by your own saliva like a worm, becoming a condition for separation from life. Just like that, accumulated wealth and food, waste life, busy and painful. Accumulated wealth and enjoyment, no matter when, you have to leave behind, when you go with the Lord of Death as a companion, its harm is greater than its benefit. Therefore, abandon accumulation and give it away. If you do not stop buying and selling empowerments, you are putting a price on the Buddha's teachings, this is one of the five heinous crimes. Buying and selling animals for empowerment, is like buying and selling stolen goods from eunuchs. Empowerment, life, and vows are precious, without them, both self and others will decline. Giving empowerment to others without having attained it yourself, both the teacher and the disciple, will fall into the Vajra Hell after death. Giving empowerment to others without having matured yourself, is like hoping that sand will turn into gold. Like a rotten corpse rotting in a hot room, a deaf person tells the Dharma. Giving empowerment on the head of others, is a lower realm.
Tibetan
་བོན་འདེབས་པ་འདི། །ངེས་པར་སྐྱུར་ན་མི་འཐད་དམ། །བྱས་ཆོས་ཀྱི་ཉམས་ཁྲིད་བཤད་པ་དེ། །སྣོད་ཞབས་རྡོལ་ནང་དུ་ཆུ་བླུག་འདྲ། །ཚིག་དམ་པའི་ཆོས་བཞིན་བརྗོད་ན་ཡང་། །ཕྱི་རྣ་བའི་བུ་གར་ཐོས་ཙམ་ལས། །ནང་ཉམས་ལེན་མེད་ཚེ་ཡི་མུག་རྒྱུ། །བཤད་པ་པོ་ཡི་མགྲིན་པ་ཚ། །ཉན་པ་པོ་ཡི་རྣ་བ་ཚ། །རྣ་ཚ་ལྦ་ཚའི་ཆོས་བཤད་དེས། །མི་ཕ་རོལ་ལ་ཐོབ་ཅེས་སྨྲ་རྒྱུ་ཡོང་། །དཔེ་ཆུ་དཀྱིལ་གྱི་རྡོ་བ་སྐམ་པོ་ལྟར། །ཕྱི་རྣ་བའི་བུ་ག་གྲོལ་ན་ཡང་། །ནང་རང་རྒྱུད་ཀོ་སྐམ་བཞིན་དུ་རེངས། །འདོ་དོན་མེད་པས་བསྐྱུར་ན་འཐད། །དམ་བཅའ་སྙིང་ལ་མ་བཏབ་ན། །རྐྱེན་ངན་རླུང་གི་འཇིགས་པ་ཡི། །ཚེ་གཅིག་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ལ། །བར་དུ་གཅོད་པའི་བདུད་ཡོད་པས། །བསྒྲུབ་པ་ཞེ་བཅད་དམ་བཅའ་དེ། །ཆོས་ཉིད་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་འདེབས་པ་གཅེས། །སྒྲུབ་པ་སྲོག་དང་མ་བསྡོས་ན། །ཚེ་འདིར་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ལ། །བྱས་ཆོས་ཙམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །ཕྱི་ནང་གི་བྱ་བ་དགུ་ཕྲུགས་དག །གཟུང་འཛིན་མེད་པར་བཏང་ནས་ཀྱང་། །སྒོ་གསུམ་བྱ་བྲལ་ཆེན་པོ་རུ། །མ་བཅོས་ངང་ལ་འཇོག་གལ་ཆེ། །ལྟ་བ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ན། །ཆོས་ཉིད་འབྲས་བུ་རི་བོང་རྭ། །འབྱུང་འགྱུར་དེ་ནི་མི་སྲིད་པས། །དངོས་དང་དངོས་མིན་ལས་འདས་པ། །རེ་དང་དོགས་པའི་མཐའ་བྲལ་བ། །ཨེ་མ་ཡེ་ཡིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བློ་བྲལ་རྗེན་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གཅེས། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་གནས་ལུགས་དེ། །བསྒོམས་པས་ཚད་དུ་མ་འཁྱོལ་ན། །དཔེ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཡོད་པའི་མིས། །དེ་ལ་གསོལ་བ་མ་བཏབ་པར། །ལྟོགས་སྡུག་གཞན་དུ་བསྲན་བྱས་ན། །འགྱོད་པ་ཀུན་གྱི་ཆེ་ཤོས་ཏེ། །མི་བསྒོམ་མ་ཡེངས་སྒོམ་པའི་མཆོག །གནས་ལུགས་ཀློང་དུ་མ་འཁྱོལ་བར། །ཐང་ལྷོད་མེད་པ་གལ་དུ་ཆེ། །དེ་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་ལྡན་པའི་མི། །བྱ་བྱེད་ཆོས་ལས་གཡེལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་རྐང་འདྲེན་ཞེས། །ལོགས་ནས་འབྱུང་དུ་མི་དགོས་ཤིང་། །ནད་པས་སྨན་གྱི་རྐྱལ་པ་ཁུར། །རང་གི་ནད་ལ་མི་ཕན་ལྟར། །ཡང་ཟབ་མང་པོའི་བཅུད་འཐུངས་པའི། །རྩ་བ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །མཛད་སྤྱོད་ཆོས་དང་མཐུན་པ་གཅེས། །གཞི་ཁྲེག་ཆོད་དོན་དང་མ་ལྡན་ན། །བློ་སྣང་སེམས་ཀུན་བརྟགས་འཁྲུལ་སྣང་གིས། །དོན་ཕྱོགས་རེའི་ལྟ་བ་སྐོར་རེ་བས། །འབྲས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་འདོད་ཧ་ཐང་ཆད། །ལམ་རྩལ་སྣང་ཐོད་རྒལ་མི་ལྡན་ན། །དབྱིངས་ཆོས་སྐུའི་རང་ཞལ་མི་མཐོང་སྟེ། །ཉམས་སྣང་བ་དབྱིངས་སུ
Chinese
播下这善根，一定舍弃不合适吗？讲述已造作之法的修法引导，犹如向底部有洞的器皿中注水。即使言说如神圣的佛法，也只是从外耳的孔中听到，内心没有修持，生命就会枯竭。说法者的喉咙干渴，听法者的耳朵疲惫。用这使耳朵疲惫、使喉咙沙哑的说法，说能使他人获得成就，这怎么可能呢？如同水中间的干石头，即使外耳的孔打开了，内心却像干燥的皮革一样僵硬。因为没有意义，所以舍弃才合适。如果誓言没有铭刻在心，恶缘如风般恐怖，在这一生中成就佛陀的修行，会有魔障阻碍。所以，在没有获得法性稳固之前，要反复播种下坚定的誓愿。如果修行不以生命为代价，在这一生中成就佛陀，仅仅依靠造作之法是无法成就的。内外的一切事物，都要放下执着，将身语意置于无为的境界中，这非常重要。如果见解没有达到究竟，法性的果实就像兔角一样，未来不可能出现。超越有和无，远离希望和恐惧，唉玛耶（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是法身，证悟离于分别的赤裸法性，这非常重要。如此证悟的境界，如果通过禅修无法达到，就像拥有如意宝的人，不向它祈祷，却忍受饥饿之苦，这是最大的遗憾。不修不散乱的禅修是最好的。在没有通达境界的空性之前，不放松精进非常重要。如此具有见修行的人，如果行为偏离佛法，就是佛法的叛徒，不需要从别处寻找。就像病人带着药囊，却不能治愈自己的疾病一样。因此，吸取众多甚深之法的精华，根本在于行持，所以行为与佛法相符非常重要。如果基础没有与赤裸觉性和意义相结合，所有的心识显现都是分别念的错觉。仅仅依靠片面的见解，想要获得菩提，只会徒劳无功。如果缺乏道之精进和顿超，就无法见到法身自性的面容，经验显现于法界中。
English
Is it not appropriate to abandon planting this virtue? Explaining the experiential guidance of contrived Dharma is like pouring water into a vessel with a hole in the bottom. Even if spoken like the sacred Dharma, it only enters the outer ear, and without inner practice, life will wither. The speaker's throat becomes parched, the listener's ears become weary. With this Dharma teaching that wearies the ears and parches the throat, how can one say that others will attain accomplishment? Like a dry stone in the middle of water, even if the outer ear is open, the inner self remains stiff like dry leather. Because it is meaningless, it is appropriate to abandon it. If vows are not planted in the heart, the dangers of adverse circumstances are like a terrifying wind. In order to accomplish Buddhahood in this lifetime, there are demons that obstruct. Therefore, before attaining the stability of Dharma nature, it is precious to plant firm vows again and again. If practice is not risked with one's life, accomplishing Buddhahood in this lifetime cannot be achieved by contrived Dharma alone. All outer and inner activities must be abandoned without grasping, and the three doors (body, speech, and mind) must be placed in the great state of non-action. If the view is not settled, the fruit of Dharma nature is like a rabbit's horn, impossible to occur in the future. Transcending existence and non-existence, free from the extremes of hope and fear, Emaho (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is the Dharmakaya. It is crucial to realize the naked Dharma nature, free from conceptual mind. If the state of realization is not fulfilled through meditation, it is like a person with a wish-fulfilling jewel who does not pray to it but endures the suffering of hunger. This is the greatest regret. Meditation without distraction is the best. It is crucial not to relax effort until the expanse of the state is fully realized. If a person with view and meditation is distracted from Dharma activities, they are a betrayer of the Buddha's teachings, and there is no need to seek them elsewhere. Like a sick person carrying a bag of medicine that cannot heal their own illness, therefore, having absorbed the essence of many profound Dharmas, the root is conduct, so it is crucial that actions align with the Dharma. If the basis is not combined with naked awareness and meaning, all mental appearances are illusions of conceptual thought. Merely relying on one-sided views, wanting to attain enlightenment is exhausting and futile. If lacking the skill of the path and Tögal (顿超), the face of Dharmakaya's own nature will not be seen, and experiences will appear in the Dharmadhatu.