Tibetan
གནས་ཆ་བརྟན་དགོས་པས། ཤེས་པ་རང་བབ་བཞག་པའི་དྲན་རྒྱུན་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོང་བ་གལ་ཆེ། དེ་ལྟར་སྐྱོང་དུས་རེས་ཅི་ཡིན་མེད་པའི་མི་རྟོག་རྨུན་པོ། རེས་ལྷག་མཐོང་གི་དྭངས་ཆ་ཐོན་པའི་མི་རྟོག་ཟང་ཐལ། རེས་བདེ་ཉམས་ཞེན་པ་ཅན། རེས་བདེ་ཉམས་ཞེན་མེད། རེས་སྣ་ཚོགས་གསལ་ཉམས་འཛིན་པ་ཅན། རེས་དྭངས་གསལ་རྙོགས་མེད་འཛིན་བྲལ། རེས་རྩུབ་ཉམས་མི་སྡུག་པ། རེས་འཇམ་ཉམས་ཡིད་འོང་། རེས་རྣམ་རྟོག་ཆེས་འཚུབ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་འབྲངས་ནས་སྒོམ་སྟོར་བ། རེས་འཐིབ་དྭངས་མི་ཕྱེད་པས་རྙོགས་པ་ཅན་སོགས། ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་ལས་རླུང་གི་རྦ་རླབས་སྣ་ཚོགས་ངེས་པ་དང་ཚད་བཟུང་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི། ལམ་རིང་པོར་ཞུགས་པས་བདེ་གཟར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གནས་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བས་གང་ཤར་ཆེད་འཛིན་མེད་པར་རང་ལམ་བསྐྱང་། ལྷག་པར་མ་གོམས་པའི་དུས་ན་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་མེ་ལྟར་འབར་བ་གཡོ་བའི་ཉམས་ཀྱི་དུས་སུ་དེས་མ་སུན་པར་བྱས་ཏེ། སྒྲིམ་ལྷོད་རན་པོས་རྒྱུན་མ་བཏང་བར་བསྐྱང་བས་ཐོབ་པ་སོགས་ཉམས་ཕྱི་མ་དག་རིམ་བཞིན་འབྱུང་ངོ་། །འདི་དུས་སྤྱིར་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ། རྣམ་ཤེས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཉམས་མྱོང་གི་སྟེང་ནས་ངོ་འཕྲོད་པ་གདིང་དུ་བྱས་ནས། སྐྱོང་དུས་ ཆུ་མ་བསྒུལ་ན་དྭངས་བ་ལྟར། རྣམ་ཤེས་རང་སར་བཞག་པས་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་དུ་གསལ་བའི་མན་ངག་གཙོ་བོར་བྱ་དགོས་ཀྱི། བདག་གི་སྒོམ་རྒྱུ་འདི་རྣམ་ཤེས་སམ་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་ཞེས་སྤང་བླང་གི་དཔྱད་ར་དང་དཔེ་ཆའི་གོ་རྟོག་གི་འདུ་འཕྲོ་སྤེལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་ཅུང་ཟད་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་རོ། །རང་བབ་འཇོག་པའི་དྲན་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་གོམས་ཆ་དང་། རང་ངོ་རང་གསལ་དུ་ཤེས་པའི་ལྷག་མཐོང་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་དུ་གོམས་པ་བརྟན་པོར་སོང་བ་ན། རང་བབ་ཡེ་གནས་དང་། རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་ཞི་ལྷག་ཡེ་ནས་དབྱེར་མེད་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་འཆར་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་མན་ངག་གོ། དེ་ལྟར་ཡང་དཔལ་ས་ར་ཧས། བསམ་དང་བསམ་བྱ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ། །བསམ་མེད་བུ་ཆུང་ཚུལ་དུ་གནས་བྱ་ཞིང་། །ཞེས་བཞག་ཐབས་དང་། བླ་མའི་ལུང་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་རབ་འབད་ན། །ཞེས་རིག་པ་ངོ་སྤྲད་པའི་མན་ངག་དང་ལྡན་པར་བྱས་ན། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གདོད་ནས་རང་གི་སེམས
Chinese
由于需要稳固处所，因此将觉知安住于自性，不散乱地守护忆念之流非常重要。 如此守护时，有时会出现毫无所念的昏昧状态；有时会出现观的清明之分显现的毫无所念的澄澈状态；有时会贪恋安乐的体验；有时不贪恋安乐的体验；有时会执持各种各样的明相体验；有时会不执持清明无垢；有时是粗糙不悦意的体验；有时是柔和悦意的体验；有时因为念头过于纷杂而随之流转，从而失去禅修；有时是昏沉和清明无法分辨的浑浊状态等等。从无始以来串习的念头和业风的各种波涛，以无法确定和衡量的方式生起。这就像走长路时看到各种各样的顺境和逆境一样，对任何显现都不特意执着，继续自己的道路。尤其是在不熟悉的时期，各种各样的念头像火焰一样燃烧，在动摇的体验时期，不要被它困扰，以适度的松紧度不间断地守护，从而获得的体验等后续体验会依次出现。此时，总的来说，要以通过上师的口诀，在经验的基础上认识觉知和无明、阿赖耶识和法身、识和智慧的差别作为基础来进行守护。 就像水不搅动就会清澈一样，将识安住于自性，其法性智慧自然显现的口诀是主要的。不要进行“我所修的这个是识还是智慧”这样的取舍的辨析，也不要展开经书的理解，因为那样会稍微遮蔽止观二者。安住于自性的忆念之流稳固的止的习惯，和自知自明的观自发地联系在一起的方式稳固之后，自性本住和自性光明之止观原本无别，自生智慧大圆满的见解就会显现。这是安住于如虚空般平等性的口诀。如同尊者萨ra哈（梵文：Sarahas）所说：“断绝能思所思后，如无思幼童而安住。”通过这样的安住方法，以及“努力依止上师的教言”这样具备认识觉性的口诀，生起俱生智慧毫无疑问。从本初以来自己的心。
English
Since it is necessary to stabilize the place, it is very important to maintain the continuity of mindfulness without distraction, keeping awareness in its natural state. When maintaining it in this way, sometimes there is a dull, non-conceptual state with nothing whatsoever; sometimes there is a clear, non-conceptual state where the clarity of insight arises; sometimes there is attachment to the experience of bliss; sometimes there is no attachment to the experience of bliss; sometimes there is attachment to various clear experiences; sometimes there is detachment from clear and pure, untainted experiences; sometimes there is a rough, unpleasant experience; sometimes there is a smooth, pleasant experience; sometimes one loses meditation by following after excessive, turbulent thoughts; sometimes there is a murky state where dullness and clarity cannot be distinguished, and so on. Various waves of thoughts and karmic winds, which have been habitual since beginningless time, arise in ways that cannot be determined or measured. This is like seeing various pleasant and unpleasant places when embarking on a long journey, so without deliberately clinging to whatever arises, continue on your own path. Especially during the unfamiliar period, when various thoughts blaze like fire, during the time of fluctuating experiences, do not be bothered by them. By maintaining continuity with moderate tension and relaxation, subsequent experiences such as those that have been attained will gradually arise. At this time, in general, take as your foundation the recognition of the differences between awareness and ignorance, the all-ground and the dharmakaya, consciousness and wisdom, based on experience through the oral instructions of the guru. When maintaining it, Just as water becomes clear when undisturbed, the key is to prioritize the oral instruction of the wisdom that naturally manifests as the nature of consciousness when consciousness is left in its own place. Do not engage in the analysis of acceptance and rejection, asking, "Is this that I am meditating on consciousness or wisdom?" and do not develop the interplay of understanding from books, because that will slightly obscure both shamatha and vipashyana. When the habit of shamatha, which is the stability of the stream of mindfulness that rests in its natural state, and the way in which vipashyana, which is self-knowing and self-illuminating, spontaneously connects, have become stable, the view of the Great Perfection, the self-arisen wisdom in which the natural state and the luminosity of self-nature are primordially inseparable, will arise. This is the oral instruction for abiding in equality like space. As the venerable Sarahas said, "Having completely abandoned thought and what is to be thought, abide like a thoughtless child." Through such a method of abiding, and by striving to rely on the guru's words, which are endowed with the oral instruction for recognizing awareness, there is no doubt that coemergent wisdom will arise. From the very beginning, one's own mind.
Tibetan
་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ ཤེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཐ་དད་མེད་པ་གཉུག་མ་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བབ་བཞག་པ་དང་། རང་ངོ་ཤེས་པའི་རིག་པའམ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་ཆོས་ཉིད་སྐྱོང་ཚུལ་འདི་གནད་བརྒྱ་གཅིག་འདུས་ཀྱི་མན་ངག་ཡིན། རྒྱུན་དུ་སྐྱོང་རྒྱུའང་དེ་ཡིན། གོམས་པའི་ཚད་ནི་མཚན་མོའི་འོད་གསལ་གྱིས་འཛིན། ཡང་དག་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་དད་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཤེས་རབ་སོགས་རང་ཤུགས་ཀྱི་འཕེལ་བས་རྟོགས། བདེ་ཞིང་ཚེགས་ཆུང་བ་ནི་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཤེས། ཟབ་ཅིང་མྱུར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབད་སྩོལ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པའི་ལམ་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་རྟོགས་ཚད་བསྟུན་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་སེམས་འོད་གསལ་བསྒོམ་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་རྒྱུའང་དེའི་སྟེང་གི་རྣམ་རྟོག་དང་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རང་སངས་ཚེ། མཁྱེན་གཉིས་རྩོལ་མེད་དུ་རྒྱས་ནས་གདོད་མའི་གཏན་སྲིད་ཟིན་ཏེ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཟབ་པོ། གུ་ཧྱཿ ས་མ་ཡ༔ རབ་ཚེས་མེ་རྟ་ཟླ་༢ཚེས་༡༢ལ་ཐོས་བསམ་ལ་ཆེར་མི་བརྩོན་ཡང་སེམས་ངོའི་ཉམས་ལེན་འདོད་པའི་གྲོང་སྔགས་པ་སོགས་ཀྱི་ཆེད་དུ། རྟོགས་ལྡན་རྒན་པོ་ཕལ་གྱི་ཉམས་མྱོང་དམར་ཁྲིད་ཀྱི་ཆོས་སྐད་གོ་བདེ་དང་བསྟུན་པའི་གདམས་པ་ཟབ་མོ་མི་ཕམ་འཇམ་ དཔལ་རྡོ་རྗེས་བཀོད་པ་དགེའོ་མངྒ་ལཾ།། ༈ །།ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་བརྗོད་དུ་མ་མཆིས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་སྐལ་བཟང་རྣམས་ལ་རེ་ཞིག་ཚིག་གིས་མཚོན་ཏེ་བསྟན་ན། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིག་པ་འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་ངོ་རྗེན་པར་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཞུགས་ཤིང་མན་ངག་གིས་ངོ་འཕྲོད་པ་ལ་བྱ་བ་ཡིན། དེའི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་སྟོང་པ་དམིགས་སུ་མེད་པ། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་འགགས་པ་མེད་པ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། ཡིན་པ་ཅིར་ཡང་མེད་པའི་རིག་པ་འདི། །རྣམ་པ་འཆར་ཚུལ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པས། །ཞེས་རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེའི་འདས་རྗེས་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཚུར་བསྡུས་ན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ནས་རང་བབ་ཀྱི་ཡིན་ལུགས། གཉུག་མའི་རིག་པ་བཟོ་བཅོས་དང་བྲལ་བ་རྒྱ་ཡན་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དགག་ཕྱོགས་ནས་མཚོན་ཏེ་བརྗོད་ན། གཟུང་བྱར་ཡོད་པ་མིན། ཆད་པའི་མེད་པ་མིན། དེ་
Chinese
与生俱来的心之法性，自生之智慧生起，那与一切法之法性无有差别，也是本初实义之光明。因此，安住于自性，以及认识自性的觉性或心之自性或法性修持之方式，此乃要诀百中摄一之口诀。恒常修持的也是它。习惯的程度是夜晚的光明所摄持。是为正确道路之征象，由信心和慈悲智慧等自然而然增长而了知。安乐且轻松是自己于体验中而知晓。深奥且迅速是与极其努力勤奋修持的其他道路的行者们相较量而确定。修持自心光明而获得果位也是当其上的分别念和其习气的障碍自然消散时，二智无勤任运增长，而获得原始的究竟地位，三身任运成就。深奥！གུ་ཧྱཿ ས་མ་ཡ༔ （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）！在火马年二月十二日，为不怎么精进于闻思，却想要心上实修的城镇咒师等，米庞蒋扬多杰所著，与通俗易懂的老修行者们的经验口传教授的法之语言相符的甚深教言，善哉！吉祥！顶礼上师文殊！虽说不可思议之法性无法言说，然为欲入甚深法性之意的具缘者们，略以言词象征而宣说。所谓心之自性，即是觉性未经造作的自面，融入上师之加持且以口诀而认识者。其自性如何呢？自性空性无有对境，自性光明任运成就，大悲周遍无有阻碍，乃是三身无别的觉性。因此，于一切皆非是的觉性此，显现方式于一切皆无阻碍故。如是持明噶绕多杰于遗教中说道。又总而言之，心之法性本来自在之实相，本初之觉性无有造作广大者，此是也。对此从遮遣方面象征而说，不是可执持之对境，不是断灭之无有，那
English
The nature of mind, co-emergent with awareness, gives rise to naturally occurring wisdom. This is non-different from the nature of all phenomena and is also the primordial, essential luminosity. Therefore, resting in one's natural state and recognizing the awareness of one's own nature, or the way to cultivate the nature of mind, is a key instruction that encompasses a hundred essential points in one. It is also what should be continuously cultivated. The measure of familiarity is held by the luminosity of the night. The sign of being on the correct path is realized through the spontaneous increase of faith, compassion, wisdom, and so on. Being comfortable and effortless is known through one's own experience. Being profound and swift is determined by comparing the level of realization with those who have entered other paths that require great effort and diligence. Attaining the result by meditating on the luminosity of one's own mind also occurs when the obscurations of conceptual thoughts and their habitual imprints are naturally purified. The two wisdoms effortlessly expand, and the primordial, ultimate state is attained, with the three kayas spontaneously accomplished. Profound! Guhya Samaya! On the 12th day of the second month of the Fire Horse year, for the sake of town mantra practitioners and others who do not exert themselves much in listening and contemplating but desire practical experience in their minds, this profound instruction, composed by Mipham Jamyang Dorje, accords with the easily understood language of the Dharma of experienced old practitioners' experiential instructions. May it be virtuous and auspicious! Homage to the Guru Manjushri! Although the inconceivable nature of reality cannot be expressed, for the fortunate ones who wish to enter the meaning of the profound nature of reality, I will briefly indicate it with words. The so-called nature of mind is the uncompounded self-face of awareness, which is entered by the blessings of the lama and recognized by the instructions. What is its nature like? Its nature is emptiness, without an object of focus; its essence is clarity, spontaneously accomplished; its compassion is all-pervasive, without obstruction; it is the awareness of the three kayas, indivisible. Therefore, this awareness, which is not anything, is such that the way it appears is unobstructed in any way. Thus spoke the Vidyadhara Garab Dorje in his last testament. In short, the nature of mind is the naturally abiding reality from the very beginning. This is the primordial awareness, free from fabrication and vast. To express this from the perspective of negation, it is not something that can be grasped as an object, it is not a nihilistic non-existence, that