Tibetan
ལ་ཐེ་ཚོམ་བྲལ་བའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། དེ་གོ་བ་ཙམ་གྱིས་ ཉོན་མོངས་སོགས་ཕྲལ་ལ་མ་ལོག་ཀྱང་། གཤིས་དོན་མ་གོམས་པ་རང་གི་ཉེས་པར་བལྟས་ལ་ཅི་ནས་བཟོ་བཅོས་བསལ་བཞག་མེད་པར་རིག་པའི་ངང་བསྐྱང་བས་རིག་འཛིན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བསྙག་པར་བྱའོ། །བླ་མ་དཔལ་ལྡན་མཆོག་གི་གསུང་བསྐུལ་བཞིན། །ཟབ་དོན་རྩོལ་མེད་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གནད། །རིག་འཛིན་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་བཞིན། །དུག་ལྔའི་མེ་འབར་མི་ཕམ་ཞེས་པས་བྲིས། །ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེའི་ལུང་འབོགས་པ། །གང་གི་སྐབས་སུ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་འདིས། །ཐེག་མཆོག་ལམ་གྱི་སྣང་བ་རབ་གསལ་ནས། །མཁའ་ཁྱབ་འགྲོ་ཀུན་གདོད་མའི་སར་ཕྱིན་ཤོག །ལྕགས་སྟག་ཟླ་༥ཚེས་༡༠ལའོ། མངྒ་ལཾ།། ༈ །།རྟོགས་ལྡན་རྒན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་སེམས་ངོ་མཛུབ་ཚུགས་ཀྱི་གདམས་པ་མུན་སེལ་སྒྲོན་མེ་བཞུགས་སོ། །བླ་མ་དང་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐོས་བསམ་སྦྱོང་བ་རྒྱ་ཆེན་མི་དགོས་པར། །མན་ངག་ལུགས་ཀྱིས་སེམས་ངོ་སྐྱོང་བ་ཡི། །གྲོང་སྔགས་ཕལ་མོ་ཆེ་ཞིག་ཚེགས་ཆུང་ངུས། །རིག་འཛིན་ས་ལ་གཤེགས་ཏེ་ལམ་ཟབ་མཐུ། །དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་འདི་རང་བབས་སུ་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ཡི་ངང་དུ་དྲན་པའི་རྒྱུན་བསྐྱང་བ་དེ་ཡི་ཚེ། བཏང་སྙོམས་ ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་མུན་ནེ་ཐོམ་མེ་བ་ཞིག་འབྱུང་། དེ་ལ་འདི་ཤེས་དེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་གང་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ན། དེའི་ཆ་ནས་བླ་མ་དག་མ་རིག་པར་མིང་འདོགས་པར་འདུག དེ་ལ་འདི་འདྲ་འདི་ཡིན་གྱི་ངེས་བཟུང་སྨྲ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་ནས་ལུང་མ་བསྟན་ཞེས་མིང་བཏགས། ཅི་ལ་གནས་དང་ཅི་བསམ་པ་སྨྲར་མེད་པས་ཐ་མལ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ཡིན་ནི་ཀུན་གཞིའི་ངང་དུ་ཐ་མལ་རང་གར་བསྡད་པ་ཡིན། བཞག་ཐབས་དེ་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱང་། རང་ངོ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཤར་བ་དེ་འདྲ་སྒོམ་གྱི་དངོས་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་སྨོན་ལས། ཅི་ཡང་དྲན་མེད་ཐོམ་མེ་བ༔ དེ་ཀ་མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ༔ ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མ་དྲན་མ་འགྱུས་པའི་ཤེས་པ་ཐོམ་མེ་བ་དེ་འདྲ་སེམས་ཀྱིས་མྱོང་བས་ན། དེ་འདྲའི་དོན་ཤེས་མཁན་དང་མི་བསམ་པར་འདུག་མཁན་ཁོ་རང་ལ་བབ་ཀྱིས་བལྟས་པས། འགྱུ་དྲན་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཕྱི་ནང་མེད་པར་ཟང་ཐལ་ལེ་བ་ནམ་མཁའ་དྭངས་པ་ལྟ་བུ། མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱང་རང་གི་རང་བཞིན་རང་གིས་ཁོ་ཐག་ཆོད་ནས་འདི་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་འདུག་སྙམ་པ་བྱུང་ན
Chinese
应当生起毫无怀疑的定解。仅仅理解这些， 即使烦恼等没有分离和转变。不熟悉本性之义，视其为自己的过失，务必毫无保留地进行修正，以觉性之态修行，应当宣称持明者的宗见。如上师吉祥殊胜者所劝诫。 深奥之义无勤修瑜伽之要诀， 如持明上师们的口诀一般， 五毒之火炽燃，米旁所书。 虚空藏经部的教言汇集， 于何时成就之时， 愿以此殊胜乘道之光明， 遍布虚空众生皆至原始之地。铁虎年五月十日。吉祥！ 证悟老者们的法，心之面目指引的教言，破除黑暗之明灯在此。 顶礼上师与文殊智慧勇识。 无需广大学习听闻思， 以口诀之法修持心之面目， 众多乡村咒士以微小之勤奋， 前往持明之地，此乃甚深道。 即是，将自己的心安住于自然状态，什么也不想，在那样的状态中持续保持正念，在那时，会产生一种中庸、 无记的、昏沉沉的觉知。在那时，如果没有任何关于“这是什么，那是什么”的胜观生起，那么，从那方面来说，上师们似乎将之命名为无明。对于那样的状态，因为无法说出“这是什么，那是什么”的确定，所以命名为无记。因为无法说出处于何处、在想什么，所以称之为庸常中庸。实际上，这是在阿赖耶识的状态中庸常自在地安住。虽然需要依靠那样的安住方式来生起无分别智慧，但是，如果尚未生起认识自性的智慧，那样的状态就不是修行的真正基础。如《普贤上愿文》中所说：什么也不忆念，昏沉沉的，那正是无明迷惑之因。如是宣说。像这样，如果以心体验到什么也不忆念、没有变化的昏沉沉的觉知，那么，自然而然地，会关注到知道那种状态的意义者和不作意而安住者本身。远离了散乱和忆念的觉性，内外通透，如晴朗的虚空一般。虽然没有能体验者和所体验者二者，但是自己对自己本性的认识已经确定，并且觉得除此之外再也没有什么了
English
One should generate a definite understanding free from doubt. Just by understanding that, even if afflictions and the like are not separated and transformed. Not being familiar with the meaning of the essence, regarding it as one's own fault, one must make corrections without any reservation, cultivating in the state of awareness, one should assert the tenets of the vidyadhara. As advised by the glorious and excellent Lama. The key to profound meaning, effortless meditation, Like the instructions of the previous vidyadharas, Written by Mipham, the blazing fire of the five poisons. The collection of teachings from the Sutra of the Essence of Space, By what means this is accomplished, May the light of the supreme vehicle's path be fully illuminated, May all beings pervading the sky go to the primordial ground. Iron Tiger Month 5 Day 10. Mangalam! The tradition of the realized old men, the instruction of pointing out the face of mind, the lamp dispelling darkness, is here. Homage to the Lama and Manjushri Wisdom Hero. Without extensive study of hearing and thinking, By the method of instructions, cultivating the face of mind, A great number of village mantra practitioners with little effort, Go to the ground of vidyadhara, this is the profound path. That is, leaving one's own mind in its natural state, not thinking anything, and in that state continuously maintaining mindfulness, at that time, a neutral, unspecified consciousness, dark and dull, will arise. At that time, if no higher seeing of "what is this, what is that" arises, then, from that aspect, the Lamas seem to name it ignorance. For that state, because one cannot say the certainty of "what is this, what is that," it is named unspecified. Because it is impossible to say where it is abiding and what it is thinking, it is called ordinary neutrality. In reality, it is abiding ordinarily and freely in the state of the alaya. Although one needs to rely on such a way of abiding to generate non-conceptual wisdom, if the wisdom of recognizing one's own face has not arisen, such a state is not the actual basis of meditation. As it is said in the Kunzang Monlam: Not remembering anything, dull and dim, that is the cause of the delusion of ignorance. Thus it is said. Like that, if one experiences with the mind such a dull consciousness that does not remember or change anything, then, naturally, one will look at the one who knows the meaning of that state and the one who abides without thinking. The awareness that is free from distraction and memory, transparent without inside or outside, like a clear sky. Although there is no experiencer and nothing to be experienced, one's own understanding of one's own nature is certain, and one feels that there is nothing else besides this.
Tibetan
། དེ་ལ་བསམ་བརྗོད་ཀྱིས་འདི་འདྲ་ཞེས་སྨྲར་མེད་པས་མཐའ་ བྲལ་དང་བརྗོད་བྲལ་དང་གཉུག་མའི་འོད་གསལ་དང་། རིག་པ་ཞེས་བཏགས་ཆོག་སྟེ། རང་ངོ་འཕྲོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤར་བས་དམུ་ཐོམ་མེ་བའི་མུན་པ་དངས་ཏེ་ནམ་ལངས་བས་ཁྱིམ་ནང་མཐོང་བ་ལྟར་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པས་སོ། །འདི་ལ་མ་རིག་སྒོ་ངའི་སྦུབ་འབྱེད་པའི་མན་ངག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ཚེ་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རང་བཞིན་བབ་ཀྱིས་ཡེ་ནས་གནས་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། དུས་གསུམ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པར་མི་དམིགས་སོ། །སྔ་མ་མུན་ཐོམ་མེ་བ་དེ་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་། ཅི་ཡང་བརྗོད་མ་ཤེས་པས་ཁོ་ཐག་མ་ཆོད་པ་ཡིན་ལ། རིག་ངོ་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་བརྗོད་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཁོ་ཐག་ཆོད་པས། མིག་མེད་དང་མིག་ལྡན་ལྟར་འདི་གཉིས་ཀྱི་བརྗོད་དུ་མེད་ཚུལ་ཁྱད་ཆེ་བས། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་དབྱེ་བ་ཡང་འདིར་གནད་འདུས་སོ། །དེས་ན་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དང་། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང་། བརྗོད་བྲལ་སོགས་ལ་ཡང་དག་ཡིན་མིན་གཉིས་ཡོད་པས་སྒྲ་མཐུན་དོན་འཕགས་ཀྱི་གནད་ངེས་པར་བྱས་ན་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་དགོངས་ཉམས་རྙེད་ པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ངོའི་ངང་དུ་རང་བབ་བཞག་ཚེ་ཁ་ཅིག་གིས་གསལ་ཙམ་རིག་ཙམ་སྐྱོང་རྒྱུར་བྱས་ཏེ་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་གསལ་ལོ་སྙམ་པའི་ངང་དུ་འཇོག ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་ཆམ་མེ་བ་ཤེས་པ་སྟོང་སོང་བ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་འཛིན་ཀྱང་། འདི་གཉིས་ཀ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཉམས་ལ་ཞེན་པ་ཙམ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་གསལ་བ་དང་གསལ་བར་འཛིན་མཁན། སྟོང་པ་དང་སྟོང་པར་འཛིན་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་འཛིན་གྱི་རྒྱུད་བྲེང་ངེ་བ་དེའི་བབ་ལ་བལྟས་པས། གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་ཕུར་ཕྱུང་སྟེ་རྗེན་ནེ་ཡེ་རེ་བ་གསལ་སྟོང་མཐའ་དབུས་དང་བྲལ་བའི་རང་བབ་ཁོ་ཐག་ཆོད་དེ་དྭངས་སེང་ངེ་བ་བྱུང་ན་དེ་ལ་རིག་ངོ་ཞེས་མིང་འདོགས་ཏེ། འཛིན་པ་ཅན་གྱི་ཉམས་ཀྱི་ཤུན་པ་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་རྗེན་པར་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་སྲིད་པའི་དྲྭ་བ་གཅོད་པའི་མན་ངག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དཔྱོད་ཉམས་ཀྱི་སྦུན་པ་སྣ་ཚོགས་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་འབྲས་སྣེའུ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བབ་རང་གསལ་གྱི་སྒོ་ནས་ངོས་ཟིན་པར་བྱའོ། །རིག་པའི་བབ་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པར་དེ་གའི་ངང་དུ་གོམས་པའི་
Chinese
因此，對於那種無法用思維和言語描述為「像這樣」的境界，它是無邊際、不可言說、本初的光明，可以稱之為「覺性」。當自性相應的智慧升起時，如濃霧般的黑暗消散，就像天亮時看見屋內一樣，對自己的心性產生了確定的認識。這被稱為打開無明之卵的口訣。當如此證悟時，要知道這種法性是自性本來就存在的，不是由因緣聚合而成，並且超越了三時的變遷。除了法性之外，連一絲一毫被稱為「心」的東西都無法找到。先前那種濃霧般的狀態，雖然不可言說，但因為什麼都說不出來，所以無法確定。而覺性雖然也無法言說，但對於不可言說的意義卻沒有絲毫懷疑，因此可以確定。就像盲人和有眼睛的人一樣，這兩者的不可言說的方式有很大的差異。阿賴耶識和法身的區別，關鍵也在於此。因此，對於「平凡的意識」、「不作意」和「不可言說」等，有正確和不正確兩種情況，因此必須確定同音異義的關鍵，才能獲得甚深佛法的體驗。 當安住在心性的本然狀態時，有些人只是培養一點點明晰和覺知，並認為這是意識的明晰。有些人則將空蕩蕩、彷彿意識消失的狀態視為心的執持。然而，這兩者都只是執著於意識的所取和能取的體驗。在那時，觀察明晰和執持明晰者，空性和執持空性者的意識，以及念頭和執取的連續不斷的狀態。當斬斷執著於所取和能取的意識的根基，並對赤裸、空曠、遠離明空邊界的自性有確定的認識，從而產生清澈明亮的狀態時，就稱之為覺性。這是指脫離了具有執著的體驗的外殼，覺性智慧赤裸地顯現。這被稱為斬斷輪迴之網的口訣。同樣地，必須通過法性的自性本然和自性光明的角度，來認識那種脫離了意念和體驗的各種外殼的覺性，就像果核一樣。仅仅认识觉性的本性是不够的，还需要习惯于安住于觉性的状态。
English
Therefore, for that state which cannot be described with thought and speech as 'like this,' it is without limit, unspeakable, the primordial clear light, and can be called 'awareness.' When the wisdom of recognizing one's own face dawns, the darkness like a dense fog dissipates, and just as one sees inside a house when dawn breaks, a definite understanding arises regarding the nature of one's own mind. This is called the instruction for opening the shell of the egg of ignorance. When one realizes in this way, one knows that suchness, the nature of reality, is naturally present from the beginning, not compounded by causes and conditions, and unchanging throughout the three times. And one does not perceive even a particle of something called 'mind' that is different from that. Although the former, like a dense fog, is unspeakable, one is not certain because one does not know what to say. Although awareness is also unspeakable, one is certain because one has no doubt about the meaning of unspeakable. Just as there is a great difference in the way of being unspeakable between a blind person and a sighted person, the key to the distinction between the all-ground and the dharmakaya is also contained here. Therefore, regarding 'ordinary consciousness,' 'non-attention,' and 'unspeakable,' etc., there are both correct and incorrect cases, so one must ascertain the key to homophones with different meanings in order to gain the experience of profound Dharma. When one rests in the natural state of one's mind, some people cultivate a little clarity and awareness, and remain in the state of thinking that it is the clarity of consciousness. Some people hold the mind in a state of emptiness, as if consciousness has disappeared. However, both of these are merely clinging to the experience of the apprehended and the apprehender of consciousness. At that time, by looking at the state of the continuous stream of memory and apprehension, the consciousness of the clarity and the one who apprehends the clarity, the emptiness and the one who apprehends the emptiness, one uproots the support of the consciousness that clings to the apprehended and the apprehender. If a clear and bright state arises with a definite understanding of the natural state that is naked, vast, and free from the boundaries of clarity and emptiness, then that is given the name 'awareness.' This refers to the naked manifestation of awareness-wisdom, free from the shell of experience with clinging. This is called the instruction for cutting the net of existence. Similarly, one must recognize awareness, which is like the kernel of a fruit, free from the various husks of mental concepts and experiences, through the perspective of the self-nature and self-luminosity of the nature of reality. It is not enough to merely recognize the nature of awareness; one must also become accustomed to abiding in that state.