Tibetan
གས་དུས་མཉམ་པ་ཉིད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་མཉམ་པའི་ཕྱིར། །དངོས་པོར་སྣང་ཡང་མི་རྟག་མིན། །དངོས་མེད་ན་ཡང་བྱེད་མེད་མིན། །དེ་བཞིན་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་སོ། །མྱང་འདས་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་དག་ན། །འཁོར་བ་དག་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་པ། །དེ་ལ་མ་དག་སུ་ཞིག་འཛེར། །དངོས་མེད་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ན། །དངོས་པོར་གྱུར་པ་ག་ལ་ཞིག །དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་སུ་སུ་ཡིས་གཅོད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་འདུས་མ་བྱས། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ནི་འགྱུར་བ་མེད། །སྣང་ཚུལ་ལ་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་རུང་། །གནས་ཚུལ་ལ་ནི་གང་ལ་གྲུབ། །དབྱེར་མེད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེས་ངེད་ལ་བསྟན། །དགེ་ལེགས་བཀྲ་ཤིས་རྣམ་པར་རྒྱལ།། ༈ །།སྐྱོ་གླུ་བཞུགས། ཀྱེ་མ་ཀྱི་ཧུད་རྩ་གསུམ་རྒྱལ་བ་ཡི་ལྷ་ཚོགས། །སྙིགས་མའི་འགྲོ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་ཡིས་གཟིགས་དང་། །རང་དང་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་བསམ་ན། །གདུང་བའི་སྨྲེ་སྔགས་མི་འདོན་རང་དབང་ནི་མི་འདུག །ཐོབ་དཀའི་དལ་རྟེན་དོན་མེད་ཆུད་ཟོས་ལ་གཏོང་ཞིང་། །ངེས་མེད་འཆི་བའི་བག་ཟོན་གྱི་ན་རུ་བོར་ནས། །རྒྱུ་འབྲས་ཞིབ་པར་མི་བསམ་ལས་ངན་གྱི་བཙུན་གཟུགས། །ང་དང་ང་འདྲ་ཡོད་ན་ཐུགས་རྗེ་ཡིས་གཟིགས་ཤིག །མེ་སྟག་ཕྲ་མོ་མི་བཟོད་གཅེས་དགུ་ཡི་རང་ལུས། །ལྕགས་སྲེག་ས་གཞིར་ཉལ་བ་སུ་ཞིག་གིས་བཟོད་ནུས། །སང་ཙམ་འཆི་བ་བྱུང་ནས་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ། །མི་མྱོང་རང་དབང་མི་འདུག་བླ་མ་རྗེ་མཁྱེན་ནོ། །ཐོག་མེད་གོམས་པའི་དབང་གིས་བློས་བྱས་ཀྱི་ལྟ་བ། །ཕག་ལ་མི་གཙང་བཞིན་ཏུ་རང་སེམས་དང་མཛའ་བས། །ཞེན་མེད་མཐའ་བྲལ་ཟེར་ཡང་བློ་འདས་ཀྱི་ངང་ནས། །ཡིན་ལུགས་གནད་ དུ་ཁེལ་བའི་ལྟ་བ་ཞིག་དཀའ་ཚོད། །ལྟོ་འགྲང་སོས་དལ་སྡོད་པའི་ཡད་ཡུད་ཀྱི་བསྒོམ་ལ། །ཨ་འཐས་ཉམས་ཀྱི་ངང་ན་ཡིན་མདོག་ཅིག་སྟོན་ཡང་། །རྐྱེན་ངན་ཐོག་ཏུ་བབ་ཚེ་གཞན་ལས་ཀྱང་ལོད་པས། །བསྒོམ་པ་གོ་མི་ཆོད་འདིས་ཅི་ཞིག་རང་བྱེད་དོ། །སྐྱབས་གསུམ་དཔང་བཞག་ཁས་བླང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ། །ཕོར་གང་ཆང་དང་ཡུད་ཙམ་འཁྲིག་པ་ཡི་བདེ་བར། །བརྗེ་ལ་ཁད་ཀྱི་རང་སེམས་ཁྲེལ་མེད་འདིར་ལྟོས་དང་། །ད་རུང་དམ་པའི་གྲལ་ལ་སྙེགས་འདོད་ཅིག་གདའ་ན། །འཁོར་བའི་སྣང་ཚུལ་མཐའ་དག་གཡོ་བ་ཡི་རང་བཞིན། །ལྷག་པར་གློག་འདྲའི་ཚེ་ལ་ཡིད་བརྟན་ཞིག་མེད་མོད། །འོན་ཀྱང་བློ་སུན་ཙམ་ཞིག་
Chinese
噶 时 ཉམ་ 巴 ཉིད། 。 དངོས་ དང་ དངོས་ མེད་ ཉམ་ པའི་ ཕྱིར། 。 དངོས་ པོར་ སྣང་ ཡང་ མི་ རྟག་ མིན། 。 དངོས་ མེད་ ན་ ཡང་ བྱེད་ མེད་ མིན། 。 དེ་ བཞིན་ སྲིད་ ཞིར་ མི་ གནས་ སོ། 。 མྱང་ འདས་ ཉིད་ ཀྱང་ རྣམ་ དག་ ན། 。 འཁོར་ བ་ དག་ པ་ སྨོས་ ཅི་ དགོས། 。 དེ་ ཕྱིར་ ཤིན་ ཏུ་ རྣམ་ དག་ པ། 。 དེ་ ལ་ མ་ དག་ སུ་ ཞིག་ འཛེར། 。 དངོས་ མེད་ ཉིད་ ཀྱང་ མ་ ཡིན་ ན། 。 དངོས་ པོར་ གྱུར་ པ་ ག་ ལ་ ཞིག 。 དེ་ ཕྱིར་ ཕྱོགས་ སུ་ མ་ ལྷུང་ བ། 。 དེ་ ལ་ ཕྱོགས་ སུ་ སུ་ ཡིས་ གཅོད། 。 དངོས་ དང་ དངོས་ མེད་ འདུས་ བྱས་ ཡིན། 。 ཆོས་ ཀྱི་ དབྱིངས་ ནི་ འདུས་ མ་ བྱས། 。 རྟག་ དང་ མི་ རྟག་ འགྱུར་ བ་ ཡིན། 。 ཆོས་ ཀྱི་ དབྱིངས་ ནི་ འགྱུར་ བ་ མེད། 。 སྣང་ ཚུལ་ ལ་ ནི་ ཕྱོགས་ གཉིས་ རུང་། 。 གནས་ ཚུལ་ ལ་ ནི་ གང་ ལ་ གྲུབ། 。 དབྱེར་ མེད་ རྫོགས་ པ་ ཆེན་ པོ་ སྟེ། 。 འཇམ་ དཔལ་ རྡོ་ རྗེས་ ངེད་ ལ་ བསྟན། 。 དགེ་ ལེགས་ བཀྲ་ ཤིས་ རྣམ་ པར་ རྒྱལ།། ༈ །།སྐྱོ་ གླུ་ བཞུགས། ཀྱེ་ མ་ ཀྱི་ ཧུད་ རྩ་ གསུམ་ རྒྱལ་ བ་ ཡི་ ལྷ་ ཚོགས། 。 སྙིགས་ མའི་ འགྲོ་ ལ་ ཡེ་ ཤེས་ ཐུགས་ རྗེ་ ཡིས་ གཟིགས་ དང་། 。 རང་ དང་ གཞན་ གྱི་ སྤྱོད་ ཚུལ་ སྣ་ ཚོགས་ ལ་ བསམ་ ན། 。 གདུང་ བའི་ སྨྲེ་ སྔགས་ མི་ འདོན་ རང་ དབང་ ནི་ མི་ འདུག 。 ཐོབ་ དཀའི་ དལ་ རྟེན་ དོན་ མེད་ ཆུད་ ཟོས་ ལ་ གཏོང་ ཞིང་། 。 ངེས་ མེད་ འཆི་ བའི་ བག་ ཟོན་ གྱི་ ན་ རུ་ བོར་ ནས། 。 རྒྱུ་ འབྲས་ ཞིབ་ པར་ མི་ བསམ་ ལས་ ངན་ གྱི་ བཙུན་ གཟུགས། 。 ང་ དང་ ང་ འདྲ་ ཡོད་ ན་ ཐུགས་ རྗེ་ ཡིས་ གཟིགས་ ཤིག 。 མེ་ སྟག་ ཕྲ་ མོ་ མི་ བཟོད་ གཅེས་ དགུ་ ཡི་ རང་ ལུས། 。 ལྕགས་ སྲེག་ ས་ གཞིར་ ཉལ་ བ་ སུ་ ཞིག་ གིས་ བཟོད་ ནུས། 。 སང་ ཙམ་ འཆི་ བ་ བྱུང་ ནས་ ངན་ སོང་ གི་ སྡུག་ བསྔལ། 。 མི་ མྱོང་ རང་ དབང་ མི་ འདུག་ བླ་ མ་ རྗེ་ མཁྱེན་ ནོ། 。 ཐོག་ མེད་ གོམས་ པའི་ དབང་ གིས་ བློས་ བྱས་ ཀྱི་ ལྟ་ བ། 。 ཕག་ ལ་ མི་ གཙང་ བཞིན་ ཏུ་ རང་ སེམས་ དང་ མཛའ་ བས། 。 ཞེན་ མེད་ མཐའ་ བྲལ་ ཟེར་ ཡང་ བློ་ འདས་ ཀྱི་ ངང་ ནས། 。 ཡིན་ ལུགས་ གནད་ དུ་ ཁེལ་ བའི་ ལྟ་ བ་ ཞིག་ དཀའ་ ཚོད། 。 ལྟོ་ འགྲང་ སོས་ དལ་ སྡོད་ པའི་ ཡད་ ཡུད་ ཀྱི་ བསྒོམ་ ལ། 。 ཨ་ འཐས་ ཉམས་ ཀྱི་ ངང་ ན་ ཡིན་ མདོག་ ཅིག་ སྟོན་ ཡང་། 。 རྐྱེན་ ངན་ ཐོག་ ཏུ་ བབ་ ཚེ་ གཞན་ ལས་ ཀྱང་ ལོད་ པས། 。 བསྒོམ་ པ་ གོ་ མི་ ཆོད་ འདིས་ ཅི་ ཞིག་ རང་ བྱེད་ དོ། 。 སྐྱབས་ གསུམ་ དཔང་ བཞག་ ཁས་ བླང་ དམ་ ཚིག་ དང་ སྡོམ་ པ། 。 ཕོར་ གང་ ཆང་ དང་ ཡུད་ ཙམ་ འཁྲིག་ པ་ ཡི་ བདེ་ བར། 。 བརྗེ་ ལ་ ཁད་ ཀྱི་ རང་ སེམས་ ཁྲེལ་ མེད་ འདིར་ ལྟོས་ དང་། 。 ད་ རུང་ དམ་ པའི་ གྲལ་ ལ་ སྙེགས་ འདོད་ ཅིག་ གདའ་ ན། 。 འཁོར་ བའི་ སྣང་ ཚུལ་ མཐའ་ དག་ གཡོ་ བ་ ཡི་ རང་ བཞིན། 。 ལྷག་ པར་ གློག་ འདྲའི་ ཚེ་ ལ་ ཡིད་ བརྟན་ ཞིག་ མེད་ མོད། 。 འོན་ ཀྱང་ བློ་ སུན་ ཙམ་ ཞིག་
English
Ga Shi nyam pa nyi. Because reality and unreality are equal. Although it appears as reality, it is not impermanent. Even though it is unreal, it is not without action. Likewise, it does not abide in existence or peace. If even peace is completely pure, what need is there to mention the purification of cyclic existence? Therefore, who would be disgusted by that which is utterly pure? If it is not even unreal, how could it become real? Therefore, who could cut into parts that which does not fall into any extreme? Reality and unreality are compounded. The realm of Dharma is uncompounded. Permanence and impermanence are changing. The realm of Dharma is unchanging. In appearance, both extremes are possible. In reality, where is it established? It is the indivisible great perfection. Jampal Dorje showed it to us. May virtue and auspiciousness be completely victorious. Alas, assembly of the three roots and victorious ones! Look with wisdom and compassion upon the beings of the degenerate age! When I think about the various behaviors of myself and others, I cannot help but utter laments of sorrow. We waste the precious human body that is difficult to obtain, and we forget the mindfulness of inevitable death. Without thinking carefully about cause and effect, we become monks with bad karma. If there are any like me, please look upon them with compassion. We cannot bear even a tiny spark of fire, yet who can bear to lie on a burning iron ground with our precious bodies? If we die even tomorrow, we will not be able to avoid the suffering of the lower realms. Lama, Lord, know this! Due to the power of beginningless habit, we are attached to fabricated views like pigs to filth. Although we say "unattached and free from extremes," it is difficult to find a view that hits the point of reality from a state beyond the mind. In the meditation of laziness, sitting comfortably with a full stomach, we may show a semblance of realization, but when bad circumstances befall us, we become even worse than others. What good is this ineffective meditation? We have taken refuge in the Three Jewels, made vows, commitments, and precepts. Look at our shameless minds, almost exchanging them for a cup of chang and the pleasure of a moment's intercourse. And yet, we still desire to strive for the rank of the holy. All appearances of cyclic existence are of a moving nature. Especially, there is no reliance on life, which is like lightning. However, we are only slightly annoyed.
Tibetan
རང་རྒྱུད་ལ་མེད་པས། །མ་འོངས་བྱ་བྱེད་མང་པོའི་ཤོམ་ར་འདི་ཡ་མཚན། །འགྲོ་ཀུན་ཕ་མར་ཁས་འཆེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན། །བདག་གནོད་དང་དུ་ལེན་དང་གཞན་ཕན་གྱི་བྱ་བ། །ལག་ཏུ་ལེན་ཚེ་འགལ་བའི་རང་རྟགས་ཤིག་བྱུང་ཡང་། །ཞེ་ཁྲེལ་བདའ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡིན་མདོག་ཅིག་བྱེད་མཚར། །སྣང་སྲིད་དག་པ་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་བ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར། །བཅོས་དང་བཅོས་མིན་ལམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཞིག་དགོས་ཀྱང་། །ཡིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཙམ་ ཞིག་སྐྱེ་བ་ཡང་དཀའ་མཐོང་། །དེ་འདྲ་སྔགས་པ་ཡིན་ན་སྔགས་མིན་དེ་སུ་ཞིག །ཏིང་འཛིན་རྫས་སྔགས་ཆོ་གའི་གནད་དོན་ལ་མཁས་ཤིང་། །དད་བརྩོན་བསམ་གཏན་བརྟན་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས། །ལྷ་སྔགས་དབྱེར་མེད་བསྒྲུབ་པའི་གྲུབ་འབྲས་ལ་རོལ་པ། །ཉིན་མོའི་སྐར་མ་བཞིན་དུ་ཉུང་བ་འདི་ཅི་ཞིག །ཐབས་གྲོལ་མན་ངག་ཟབ་མོའི་བབ་གནད་ལ་རེག་པས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པས་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ། །ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་འབྲས་རྟགས་ཆགས་སྡང་གི་རྦ་རླབས། །རང་ཞིག་སོང་བ་དགོས་ཏེ་སོང་མཁན་ནི་ཨེ་འདུག །བདེ་ན་བསོད་ཉམས་ངང་ནས་འཆི་ཆོས་ཀྱང་མི་དྲན། །སྡུག་ན་ལས་སུ་མི་བསམ་ཆོས་མིན་ལ་སྤྱོད་པ། །རྟག་ཏུ་བདེ་སྡུག་འདོར་ལེན་རང་སེམས་ཀྱི་ངང་ཚུལ། །སྤོས་རྒྱའི་རི་མོ་བཞིན་ཏུ་ཟད་མཐའ་ཞིག་མི་སྣང་། །རྙེད་ན་འབྱོར་དགུ་ཇེ་བས་ཇེ་ཆེ་རུ་བསགས་ཤིང་། །མ་རྙེད་སྒོ་གསུམ་ཤ་ཐང་ཆད་ཆད་དུ་འབད་དེ། །གཞན་དོན་བྱེད་མདོག་ངང་ནས་དད་འབུལ་གྱི་ནོར་རྫས། །བསགས་བསགས་འཆི་ཁའི་དྲན་པ་གཏད་ས་རུ་བཞག་འདུག །བསྟོད་ན་རང་སྙེམ་རྒྱགས་པའི་མེ་ཆེན་དེ་འབར་ཞིང། །སྨད་ན་མི་དགའ་སྐྱོ་གདུང་ཁྲོ་ཚིག་གིས་མནར་བ། །གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་བདེ་ རྣམ་རྟོག་གི་རྦ་རླབས། །ཐ་མལ་བག་ཡངས་གནས་ལ་རེག་དུས་ནི་མི་འདུག །ཐོག་མེད་གོམས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཨ་འཐས་སུ་ཤར་བའི། །ཞེན་མེད་སྒྱུ་མའི་བློ་སྣ་འབྱོངས་བར་ཡང་དཀའ་ཕྱིར། །ཇི་བྱས་ཇི་འབད་བཟང་བཟང་ལེགས་ལེགས་ལྟར་སྣང་ཡང་། །ཆོས་བརྒྱད་སྙེམས་ཐག་ཆོད་པ་འོང་ཚོད་ནི་མི་འདུག །ལྟར་སྣང་ལུས་ཚུགས་བསྒྲིམས་ནས་ཞི་དུལ་ལ་གནས་ཀྱང་། །ཁྱོར་བར་ཆུ་བཞིན་ཟག་པ་ཀུན་རྟོག་གི་ང་སེམས། །ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་ཁྲིད་གཏོལ་མེད་དུ་འཁྱམས་སོང་། །ཐ་མལ་གཡེང་བའི་རྣམ་རྟོག་རྒྱ་འབྱམས་འདི་ཅི་འདྲ། །སེམས་རྒྱུད་སྔར་ལས་གྱོང་ཞིང་ཞེན་འཛིན་གྱི་རྟོད་ཕུར། །ཆེས་ཆེར་དམ་དུ་སོང་བ་དུག་ལྔ་ཡི་གཟེབ་ཧྲུལ། །ལེགས་ལེགས་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་ནས་བཟང་བཟང་གི་སྙན་
Chinese
因为自己没有，未来诸多作为的准备，真是令人惊异。声称众生是父母，具有菩萨戒，将自损视为理所当然，行利他之事。一旦实践时，即使出现违背的自相，也厚颜无耻地装作没事人一样，真是奇怪。显有清净浩瀚的诸佛坛城，虽然需要通过有为和无为之道去证见，但仅仅生起是这样的定解，也难以见到。如果是这样的密咒师，那不是密咒师的是谁呢？精通禅定、物质、密咒、仪轨的要点，具有信心、精进、三摩地稳固的支分，证得本尊密咒无二而修的成就，像白天的星星一样稀少，这是为什么呢？触及解脱方便甚深口诀的要害，生起无二智慧，二取之分别念，以威力压倒的果相，贪嗔之波涛，需要自行寂灭，但寂灭者在哪里呢？快乐时，在福报衰退中，连死亡之法也不忆念。痛苦时，不认为是业，行于非法。总是取舍苦乐，自心的状态，像檀香的纹路一样，看不到穷尽。得到时，财富九有越来越大地积累，没有得到时，身语意疲惫不堪地努力，以做利他之相，将信施的财物，积攒积攒，作为临终的依靠。赞扬时，自我膨胀的巨大火焰燃烧，贬低时，不悦、悲伤、痛苦、愤怒的言语折磨。无论怎样做都不安乐，分别念的波涛，触及庸常放松的处所的时候是没有的。由于无始串习的能取所取牢固地显现，因此要娴熟无执幻化的心性也很困难。无论做什么，无论怎样努力，看起来都很好很好，很棒很棒，但完全被八法所束缚的情况是没有的。外表上装模作样，身体保持寂静调柔，但像碗中之水一样漏掉的，是遍计的“我”执。被不如理作意所牵引，不由自主地漂泊。这种庸常散乱的分别念大海是怎样的啊！心相续比以前更加顽固，执着的橛子，变得更加牢固，五毒的破口袋，用上好的衣物包裹着，是美妙的赞歌。
English
Since it is absent in my own being, this preparation for many future actions is astonishing. Claiming all beings as parents, possessing the vows of a Bodhisattva, taking on harm to oneself and engaging in actions for the benefit of others. When putting it into practice, even if a contradictory self-sign appears, it is amazing to act as if nothing happened without any sense of shame. Although one needs to see the pure and vast mandala of the Buddhas through the paths of contrived and uncontrived, it is difficult even to generate a mere conviction that it is so. If such a one is a mantra practitioner, then who is it that is not? Being skilled in the essential points of samadhi, substances, mantras, and rituals, and possessing the limbs of faith, diligence, contemplation, and stability, enjoying the attainment of accomplishing the deity and mantra as inseparable, how is it that they are as rare as stars in the daytime? By touching the crucial point of the profound instructions on the means of liberation, with the arising of non-dual wisdom, the conceptualizations of dualistic appearance, the waves of attachment and aversion, need to subside on their own, but where are those who subside? When happy, in the midst of diminishing merit, one does not even remember the Dharma of death. When suffering, one does not think of it as karma, engaging in non-Dharma. Always taking and abandoning happiness and suffering, the state of one's own mind, like the patterns of sandalwood, does not seem to have an end. When one gains, one accumulates the nine riches more and more, and when one does not gain, one strives with body, speech, and mind exhausted. Under the guise of benefiting others, one accumulates offerings of faith, accumulating and accumulating them, placing them as a reliance at the time of death. When praised, the great fire of self-conceit blazes, and when criticized, one is tormented by displeasure, sadness, grief, and angry words. No matter what one does, there is no peace, the waves of conceptual thought, there is no time when one touches the state of ordinary relaxation. Because the grasping and apprehended, habitual from beginningless time, appear so strongly, it is also difficult to become skilled in the mind of illusion without attachment. No matter what one does, no matter how one strives, it seems good, good, excellent, excellent, but there is no prospect of becoming completely free from the eight worldly concerns. Outwardly pretending, keeping the body composed and abiding in peace and gentleness, but like water leaking from a cupped hand, is the ego of conceptual thought. Led by improper attention, one wanders uncontrollably. What is this vast ocean of ordinary, distracted conceptual thoughts like? The mindstream is more rigid than before, and the stake of clinging has become even tighter, the tattered bag of the five poisons, wrapped in fine clothes, is a beautiful song.