Chinese
舍！法性自面识持之状态中，身要不动努力松缓之状态中，细微明明朗朗哈然之，状态中分别念行踪无迹之方式，不迎前不追后无有破立而舍弃，于此住与不住无有特意执，无有缠结故以坚韧之心，执持专注与禁制之止住心，虽非修持之方式然，于等性之状态中得自持之把握，既得则念头紧绷如风般，骤然引发刺痛彻底断绝也，无论放置多久皆松软而缓适，无论如何作为皆明朗而清晰，无论看向何处皆空寂而哈然，从何处皆无不适之自性，等同虚空之安乐智慧光明界，于目标止息等性之法界中，流动之风念束缚且疑惑之，网罗皆离无动摇之等持上，若未生起串习且稳固，仅将见解置于理解之处，散乱恍惚飘忽不定则无益，故舍弃一切事务专注串习要紧，分别念迷乱之风与智慧之音，何者串习则如天平之轴般高下，以智慧之火焚烧迷乱之壳，日夜无间精进于光明中，如是修习后于串习之果上，此殊胜道之自性止住与，胜观双运相联之方式生起也，特意执止住非是意念胜观，不作意任运而住之禅定与，自生光明胜观无别之，瑜伽士道之日于心中央，升起之手印无有欺骗故，迷乱分别之黑暗于法界中止息，从迷乱所生之我执贪嗔等，安住之机会全无故，何者串习之程度与此相同则烦恼越少，彼时从技艺中显现之五种智慧，无有阻碍，寻常贪著心等，非以理解而取道用，乃以体验而自证则极其安乐，世间道之禅定修行者们，虽以寂静之心压制嗔恨，然对治我执心则无能为力，故向外而品尝滋味之心则自诩为我，于大平等中无我之义高尚。
English
Emaho! Sustaining the state of recognizing the true nature of reality, In a state of unwavering posture and relaxed effort, In a state of subtle, clear, and open "ha," The way to eliminate all conceptual activity is without trace. Abandoning any anticipation, retrospection, rejection, or acceptance, Without clinging to the idea of dwelling or not dwelling, Without any entanglements, with a firm mind, The mind of shamatha, which is focused and restrained, Although it is not like the way of practicing, In that state of equanimity, having gained the confidence of self-possession, Once found, the tight awareness is like the wind, Suddenly causing pain is completely cut off. No matter how long you leave it, it's soft and relaxed. No matter how you do it, it's clear and bright. No matter where you look, it's empty and open. From wherever there is no discomfort, it is the nature of, The space-like bliss, the wisdom of clear light. In the realm of equality, where the target is extinguished, The winds of thought bind and doubt, The net is completely free from the unwavering samadhi. Without becoming accustomed and stable, Just placing the view in the realm of understanding, Scattered, vague, and fleeting appearances are of no benefit. Therefore, abandoning all activities, single-pointed habituation is important. The winds of conceptual delusion and the sound of wisdom, Whichever is habituated, like the axis of a scale, will be high or low. Burn the shell of delusion with the fire of wisdom, Day and night, strive for clear light without interruption. Having meditated in this way, on the fruit of habituation, The nature of this supreme path, shamatha, And the way vipashyana is connected in union arises. Deliberate shamatha is not intellectual vipashyana. Spontaneous meditation that abides naturally, And the indivisible nature of self-arisen clear light vipashyana, The sun of the yogic path in the center of the heart, From the unfailing handprint of rising, The darkness of delusion and thought ceases in the realm of reality. Because self-grasping, attachment, hatred, etc., arising from delusion, There is absolutely no opportunity to abide, The more habituation, the less affliction. At that time, whatever arises from skill, the play of the five wisdoms, Unobstructed, ordinary attachment, etc., Unlike taking the path through understanding, It is extremely easy to become self-sufficient through experience. Those who meditate on the worldly path, Although they suppress anger with a peaceful mind, They cannot harm the mind of self-grasping. Therefore, the mind that tastes outward boasts of "I." In great equality, the meaning of selflessness is noble.
Tibetan
ང་ཚེ། །བདག་དང་གཞན་ཞེས་ཁྲུལ་པའི་ཕུག་རྡིབ་པས། །རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཁའ་མཉམ་འཕེལ་ན་ཡང་། །ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལམ་འདིའི་ཁྱད་པར་རྟགས། །ཆེད་དུ་མ་བསྒོམ་ན་ཡང་སྙིང་རྗེའི་ཤུགས། །རྩོལ་བ་མེད་པར་ངམ་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་འདྲེན། །གོ་ཡུལ་ཚིག་གི་སྡུག་འབད་མ་བྱས་པར། །མདོ་རྒྱུད་རྒྱ་མཚོར་ཤེས་རབ་རང་བྱན་ཚུད། །དེ་འདྲ་བྱུང་ན་ལམ་མཆོག་རྫོགས་པ་ཆེར། །གནད་དུ་བསྣུན་པའི་རང་རྟགས་བསླུ་མེད་ལ། །གཞན་དུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཉམས་བུན་བུན། །ཤར་བ་ཙམ་ནས་ཐོས་རྒྱ་ཆུང་རྣམས་ཀྱིས། །མཐོན་པོའི་སར་རློམས་ཁེངས་པས་ བསྒྱིངས་ནས་སུ། །གཞན་གྱི་ཚད་འཛིན་བདག་ཚུལ་མི་སེམས་རྣམས། །རྩུབ་མོའི་ཚིག་གི་ཚ་དབལ་མི་ལྕོགས་ན། །མནར་མེད་མེ་ལྕེ་བཟོད་པར་ནུས་རེ་ཀན། །འཁོར་རྒྱུ་རང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཤེས་པར། །འཁོར་བར་ལྟུང་བའི་དོགས་པ་མེད་དོ་ཅེས། །མཐོ་སྐད་བྱུང་རྒྱལ་འདོན་བཞིན་གཞན་དག་གི། །གནོད་པ་ཕྲ་མོར་དོགས་པ་བྱེད་པ་མཚར། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་རང་ལ་མངོན་སུམ་ཕྱིར། །བདེན་ཞེས་གཡོ་སྒྱུ་ཚུལ་འཆོས་བདག་བསྟོད་ཀྱི། །འཆིང་བ་དམ་པོ་ལྷོད་པར་གྱུར་པའི་གདིང་། །མ་ཐོབ་བར་དུ་སྒོམ་སྐད་མ་འདོན་ཅིག །སེམས་འདི་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་སྟེ་བརྟག་དཀའ་ལ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་མང་དབྱེ་བསལ་མི་ཤེས་ཤིང་། །མི་བརྟན་སླུ་བྱེད་མགོ་བོ་རྨོངས་པར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་རང་སེམས་ཡིན་ཀྱང་ཚད་ཟིན་དཀའ། །ཁྱད་པར་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཉམས་མང་ཞིང་། །ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དབྱེ་བསལ་དང་། །དེར་ཡང་ཕྱི་ནང་ཤུན་པ་མང་པོའི་ཚུལ། །ཤེས་རབ་མན་ངག་ཅན་མིན་འབྱེད་མི་ནུས། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་འགྱུར་མེད་ཡེ་ཤེས་གདིང་། །ཐོབ་ལ་ནོར་བ་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་ཆེ། །འདྲ་བ་འདྲ་བའི་ས་ཆད་མང་པོ་ཡང་། །འདོར་ཞིང་འདོར་ཞིང་ཡེ་ཤེས་གནས་སུ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལུགས་མཆོག །མདོ་དང་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་གནད་མཁས་བའམ། །རང་ལ་དེ་འདྲ་ཤེས་པའི་ཐུ་མེད་ན། །བླ་མའི་མན་ངག་ལམ་གྱིས་ཟིན་པ་གཅེས། ། མ་ནོར་ལམ་ལ་དྲང་པོར་འགྲོ་བ་དང་། །དད་བརྩོན་དྲག་པོས་འཇུག་པ་ལྷུར་བླངས་ན། །ཚེ་འདིར་རྒྱལ་བའི་གོ་འཕང་སྙོགས་པའམ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ཐོབ་པ་ཡིན། །གཞན་དོན་མི་བྱེད་ཐེག་ཆེན་ལམ་མེད་པས། །བདག་ཉིད་ཞི་བ་ཙམ་ཞིག་ངོ་མཚར་ཅི། །མཁའ་ཁྱབ་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་འདིག་ལ། །ཕན་བྱེད་ནུས་པ་ཇི་ཡོད་རང་ལ་སོམས། །འཇམ་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་རྣམ་ཐར་ལ། །རྗེས་སུ་སྙོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གདིང་ཐོབ་ན། །ཕྱིར་མི་ལྡོག
Chinese
啊！我等。 若我与他者，迷妄之穴崩塌时， 纵证悟功德，增如虚空界， 然无我慢，乃此道之殊胜相。 虽不特意修，然慈悲之力， 不假勤作，自然而然牵引之。 不作词句之苦功， 然于经续大海，智慧自通达。 若如是，则为圆满大道的殊胜道， 乃击中要害之不欺自相。 否则，乐明无念之体验，飘忽不定， 甫一生起，即为闻寡者， 于高位自诩，傲慢而膨胀。 执持他人尺度，心怀我执之人， 若不堪忍粗语之热恼， 岂能忍受无间地狱之火焰？ 不知轮回之因在于自身， 便说无有堕入轮回之忧。 高声喧哗，妄自尊大，却对他人， 微小损害，亦生疑惧，岂不怪哉？ 是故，为使自心于自身显现， 于以“真实”为名之虚伪矫饰、自我赞扬之， 坚固束缚，得解脱之定解， 未得之前，切莫空言修法。 此心微细而深邃，难以测度， 种种形态繁多，不能辨别， 不稳固，易迷惑，令人头脑昏聩。 是故，纵为自心，亦难把握其度。 尤于修持之时，体验繁多， 于体验与证悟之差别，及辨别， 于彼之中，亦有内外多层皮壳之相， 非具智慧口诀者，不能辨别。 若得如虚空般，不变之智慧定解， 则无有错谬，且功德甚大。 诸多相似之相似处， 亦舍弃复舍弃，而趋入智慧之境。 是故，殊胜大乘之宗规， 若不精通经与续之道的要点， 或自身不具如是之知， 则珍视以上师口诀之道摄持。 于无谬之道正直行， 且以猛利之信勤而趣入，若能精进， 则于此生，或能速疾获得胜者之果位， 或得胜者之子之行持。 不行利他，则无大乘道， 故仅自得寂静，有何可奇？ 于遍布虚空有情之痛苦，欲求止息， 能作何种利益，当自思量。 于文殊普贤之行持， 若得随学之功德定解， 则不退转。
English
Ah! We. If the cave of delusion, thinking "I" and "other," collapses, Even if the qualities of realization increase like the expanse of space, The sign of this path is the absence of pride. Even without deliberate meditation, the power of compassion Draws one in effortlessly, naturally. Without making painful efforts with words, Wisdom spontaneously arises in the ocean of sutras and tantras. If that happens, it is the supreme path of the Great Perfection, The unmistakable sign of hitting the essential point. Otherwise, experiences of bliss, clarity, and non-thought are fleeting. As soon as they arise, those with limited learning Become arrogant and puffed up in high places. Those who hold onto others' standards, with minds full of self-grasping, If they cannot bear the heat of harsh words, How can they endure the flames of the Avici hell? Without knowing that the cause of samsara lies within oneself, They say there is no fear of falling into samsara. Making loud noises and acting superior, they are suspicious of others For even the slightest harm, which is absurd. Therefore, in order for one's own mind to be manifest to oneself, Until one has gained the conviction that the strong bonds Of hypocrisy, pretense, and self-praise, under the guise of "truth," Have been loosened, do not speak of meditation. This mind is subtle and profound, difficult to examine, With many different forms, unable to distinguish, Unstable and deceptive, making the head confused. Therefore, even though it is one's own mind, it is difficult to grasp its measure. Especially during meditation, there are many experiences, And the difference between experience and realization, and the distinction, And even within that, there are many layers of outer and inner shells, One cannot distinguish without a wisdom instruction. If one gains the unwavering conviction of wisdom like the sky, There is no mistake, and the qualities are great. Many similarities that are similar, Are abandoned and abandoned, and one goes to the place of wisdom. Therefore, the supreme doctrine of the Great Vehicle, If one is not skilled in the essential points of the path of sutra and tantra, Or if one does not have such knowledge oneself, Then it is precious to be guided by the path of the guru's instructions. Going straight on the unerring path, And taking it upon oneself to engage with fierce faith and diligence, Then in this life, one can quickly attain the state of a Victor, Or attain the conduct of a child of the Victors. Without benefiting others, there is no Mahayana path, So what is so amazing about merely attaining peace for oneself? To alleviate the suffering of beings pervading space, Consider what kind of benefit you have the ability to do. If one gains the conviction of the qualities of following the conduct of Manjushri and Samantabhadra, Then one will not turn back.