Tibetan
དུ་དབུ་མར་འཇུག །རྣམ་རྟོག་མགོ་རྒོད་ཇེ་ཞི་དང་། །རང་སེམས་ལས་རུང་ཇེ་བཟང་འགྱུར། །བླ་མའི་ངོ་སྤྲོད་གཞན་མེད་ཀྱང་། །མན་ངག་གནད་ཀྱི་བཞག་ཐབས་ འདི། །སེམས་གནས་སླ་ལ་རླུང་གེགས་མེད། །སེམས་ལ་དམིགས་པ་འདི་ལྟ་བུས། །ནང་དུ་ཡང་དག་བཞག་པ་ན། །ཏིང་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་ནི། །དཀའ་ཚེགས་མེད་པར་མྱུར་དུ་རྙེད། །སྙིང་གའི་ཕྲ་ཐིག་འདིར་མི་དགོས། །ཁ་དོག་ཡི་གེ་རླུང་འཛིན་མེད། །རང་སེམས་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ། །ལྟ་བཞིན་དྲན་རྒྱུན་བསྐྱང་བ་ཡིན། །འདི་བས་ཟབ་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི། །གདམས་པ་བྱ་སླ་དོན་ཆེ་མེད། །དང་བོར་སེམས་གནས་གྱུར་ནས་ནི། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟས་པ་ན། །ནམ་མཁར་བལྟས་ཤིང་བལྟས་པ་ན། །མཐོང་བའི་དངོས་པོར་མི་དམིགས་ལྟར། །ལྟ་ངན་ཀུན་ལས་རང་གྲོལ་ནས། །སྟོང་གསལ་ཟུང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་གསང་། །ཆོས་ཉིད་གནད་ལ་འཆར་བ་ཡིན། །དེ་ནས་རིག་སྟོང་གཉུག་མ་ཆེ། །ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་བ། །འོད་གསལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན། །བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་མཐོང་འགྱུར། །མེ་རྟ་ཟླ་༢ཚེས་༦གུང་ཐུན་ལ་མི་ཕམ་པས་བྲིས་པ་དགེ།། ༈ །།གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡི། །ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ། །རང་སེམས་འདི་ཡི་སྟེང་ལས་ནི། །གཞན་དུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟར་སྲིད། །སྟོང་དང་དབྱེར་མེད་མ་མྱོང་བའི། །ཤེས་པ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མིན། །གང་དུ་དབྱེར་མེད་མྱོང་བའི་ཚེ། །སྟོང་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་མི་འགག་ལ། །གནས་མེད་གཟུང་དུ་མེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་གཉུག་མའི་དོན། །རང་བྱུང་ཡེ་ ཤེས་གང་ཡིན་པ། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཉིད་དེ། །དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན། །ཆོས་དབྱིངས་ཞེས་པ་ཡུལ་དང་ནི། །ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ཡུལ་ཅན་དང་། །ཡུལ་ཅན་མི་རྟག་ཡུལ་རྟག་པར། །ཇི་སྲིད་སོ་སོར་སྣང་དེའི་རིགས། །དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་རང་བྱུང་གི། །ཡེ་ཤེས་རྗེན་པར་མྱོང་བ་མིན། །ཡེ་ཤེས་རྗེན་པར་ངོས་ཟིན་ཚེ། །ཆོས་དབྱིངས་བྱས་ཀྱང་དེ་ག་རང་། །ཡེ་ཤེས་བྱས་ཀྱང་དེ་ག་རང་། །དབྱེར་མེད་བྱས་ཀྱང་དེ་ག་རང་། །དེ་ཉིད་དོན་མ་གཉུག་མ་དང་། །ལྷན་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་ཆོས་ཀུན་གྱི། །ཆོས་ཉིད་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད། །དོན་ལ་སྐྱེ་དང་སྐྱེ་མེད་གཉིས། །སོ་སོར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་འདི། །དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཉིད་ནི། །ནམ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ལྡོག་པས་ཕྱེས་ན་ཡང་། །དོན་ལ་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་དེ། །གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ། །ཀུན་ལས་རབ་ཏུ་འདས་ནས་སུ། །སོ
Chinese
入于中观。分别念头逐渐平息，自心堪能逐渐变好。虽无其他上师的开示，但此窍诀的安住之法，易于安住心且无气脉阻碍。以如此方式于内心安住心，则能轻易且迅速地获得可用的禅定。此处无需心脏的细微脉络，没有颜色、文字和气脉的执持。于自心存在之本身，如是观照并延续觉知。没有比这更深奥、更易行且意义重大的止观教授了。首先，心若能安住，则心观心时，如观虚空，观而又观，不执著于所见之物，从一切邪见中自然解脱，空明双运，即是心之秘密，法性之要点显现。之后，证悟本初大智慧，俱生智慧自然生起，光明大圆满之义，将由传承的加持而得见。火马年二月六日中午，米庞（蒋扬钦哲旺波）所写，善哉！ 再者，凡是证悟能取所取二元对立不存在的法性，从这自心之上，如何能有其他的体验呢？未曾体验空性与无别的觉性，不是自生智慧。于何处体验无别之时，因空性故不生不灭，无处可住、不可执取的自性光明本初之义，凡是自生智慧，即是二谛无别的法性，乃是大中观的自性。法界（藏文：ཆོས་དབྱིངས་）是指所境，智慧是指能境，只要能境是无常的，所境是常的，像这样只要各自显现，就不是空性与觉性无别的自生智慧的真实体验。一旦真实认识到智慧，那么法界也是它，智慧也是它，无别也是它。此即本初的实义，俱生大乐，一切法的法性，永不改变。若在意义上将生与不生二者，各自区分开来，那么空性与觉性无别的法性，就永远不可能存在。因此，即使以对立的方式来区分，实义上无别的体性，也完全超离了具有二元对立显现之心的作用范围。索！
English
Entering the Middle Way. Discursive thoughts gradually subside, and the capacity of one's own mind gradually improves. Although there is no other introduction from the lama, this method of settling the essential points of the instructions makes it easy to settle the mind and has no obstructions of the winds. By settling the mind inwardly in this way, one quickly and effortlessly attains workable samadhi. Here, there is no need for the subtle channels of the heart, no color, letters, or holding of the winds. In the very existence of one's own mind, one maintains a continuous stream of awareness while looking. There is no more profound, easier to practice, and more meaningful teaching on calm abiding than this. First, once the mind has settled, when the mind looks at the mind, just as when looking at the sky, looking and looking, one does not fixate on what is seen. From all wrong views, one is naturally liberated. The union of emptiness and clarity is the secret of the mind, and the essential point of reality dawns. Then, the great primordial awareness-emptiness, the spontaneously arising coemergent wisdom, the meaning of the great perfection of luminosity, will be seen through the blessings of the lineage. Written by Mipham on the sixth day of the second month of the Fire Horse year at noon. May it be virtuous! Furthermore, whatever is the seeing of reality in which grasping and apprehended are nonexistent, how could there be any other experience than from the top of this very mind of oneself? The knowing that has not experienced emptiness and non-duality is not self-arisen wisdom. At the time when non-duality is experienced, because of emptiness, it is unborn and unceasing. The meaning of the naturally luminous, primordial nature that is without location and cannot be grasped, whatever is self-arisen wisdom, is the reality of the two truths being non-dual, and is the nature of the Great Middle Way. Dharmadhatu (Tibetan: ཆོས་དབྱིངས་) refers to the object, and wisdom refers to the subject. As long as the subject is impermanent and the object is permanent, as long as they appear separately, it is not the real experience of the self-arisen wisdom that is non-dual of the sphere and awareness. Once wisdom is truly recognized, then dharmadhatu is also it, wisdom is also it, and non-duality is also it. This is the primordial true meaning, the coemergent great bliss, and the reality of all dharmas never changes. If, in meaning, the two, arising and non-arising, are distinguished separately, then the reality that is non-dual of the sphere and awareness can never exist. Therefore, even if distinguished by opposition, the nature that is non-dual in meaning is completely beyond the scope of the activity of the mind that has dualistic appearances. So!
Tibetan
་སོ་རང་རིག་གིས་མྱོང་ན། །བརྗོད་མེད་མཉམ་པའི་དོན་ལ་རེག །དེ་ལ་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་ལ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འབྱེད་དུ་མེད། །ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཐ་སྙད་ཚིག་གིས་མི་མཚོན་ཀྱང་། །སོ་སོ་རང་རིག་འོད་གསལ་བ། །ཡེ་ནས་བབས་ཀྱི་གནས་པ་ཡི། །གནས་ལུགས་དོན་ལ་སོམ་ཉི་བྲལ། །དེར་ནི་འཁོར་འདས་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་། །མཉམ་ཞིང་དག་ལ་འཕེལ་དབྲི་མེད། ། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །ཐེག་ཆེན་ལམ་ཀུན་དེ་ལ་ཐུག །དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྣམ་དག་དཔལ། །ངེས་པ་དོན་གྱི་འཇམ་དཔལ་ཡིན། །ཆུ་འབྲུག་ཟླ་༡༡ཚེས་༢༢ལ་མི་ཕམ་པས་བྲིས། གནད་ཆེའོ།། ༈ །།ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ། །རིག་པའི་རྒྱན་དུ་བཀོད་པ་རྣམ་པར་བཀྲ། །དགག་སྒྲུབ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་དེ་གར་ཞོག །སེམས་ཀྱི་འཛིན་པ་ནམ་མཁའི་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ། །རིག་པའི་རྩལ་ལས་ཤར་བ་ཝ་ལེར་གསལ། །རྩིས་གདབ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་དེ་གར་ཞོག །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཀུན། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་ཞིང་འཕོ་འགྱུར་རིས་སུ་ཆད། །མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སྣང་། །འདི་ཀུན་རང་བཞིན་དབྱིངས་དང་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །འདི་ཀའི་རྗེས་སྙེགས་འགྱུར་བཅས་ཀུན་རྟོག་གིས། །སྒྲིབ་བྲལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་དོན། །ཐད་ཀར་ཅར་ཕོག་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ན། །སྣང་བས་མ་བསླུས་འཛིན་པས་མ་བསླད་པར། །གང་སྣང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་པའི་ཚེ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཁོལ་བུའི་སྣང་ཞེན་ཀུན། །མ་འགགས་མ་བཅིངས་ཕན་གནོད་ཀུན་དང་བྲལ། །ཀུན་ཁྱབ་རིག་པའི་དབྱིངས་ནི་ཕྱོགས་རིས་མེད། །ངོ་བོ་ཀ་དག་དམིགས་པའི་རྟེན་དང་བྲལ། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་གསལ་གདང་རྙོགས་པ་མེད། །ཐུགས་ཇེ་ཀུན་ཁྱབ་སྲིད་ཞིའི་ཆོས་ཀུན་རྫོགས། །ཀ་དག་ནམ་མཁར་ཀུན་གཞིའི་སྨག་ཆད་ཅིང་། ། ལྷུན་གྲུབ་འོད་གསལ་གཟུང་འཛིན་སྦུབས་ལས་གྲོལ། །སྲིད་ཞི་ཀུན་ཁྱབ་རྩོལ་མེད་ཐུགས་རྗེའི་གཏེར། །ཨེ་མ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པ་སྙིང་པོའི་དོན། །བླ་མའི་མན་ངག་ལམ་གྱིས་གང་མཐོང་བ། །སྒྲུབ་མེད་རིག་པའི་མཐའ་ལ་རྩོལ་མེད་གནས། །དེ་ཚེ་ཡུལ་རྣམས་རྒྱ་མཚོར་གཟའ་སྐར་བཞིན། །ཚོགས་དྲུག་ཤེས་པ་ནམ་མཁར་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །གང་ཤར་ཕན་གནོད་བྲལ་བར་རྒྱན་དུ་བཀོད། །རིག་པའི་ངང་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་རོལ། །ང་བདག་སེམས་ཀྱི་འཛིན་ཕུར་དབྱིངས་སུ་ཞིག །སྲིད་ཞིའི་གདར་ཤ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་བཅད། །སྣང་སྲིད་མ་ལུས་རིག་པའི་ངང་དུ་རྫོགས། །སྐྱོན་དང་སྒྲིབ
Chinese
若以各自觉性而体验，便触及无言平等之义。于彼显空二者不分，法与法性无有差别，境与有境不可分离。唯一点滴乃法界，虽言语词句不能诠释，然各自觉性光明灿烂，本初即具安住之境，于实相义离诸犹豫。于彼轮涅一切法，平等清净无增无减。 噫玛稀有奇哉法，大乘诸道皆汇于此。实义之相极清净，乃是真实义之妙吉祥（འཇམ་དཔལ་）。水龙年十一月二十二日，麦彭巴（མི་ཕམ་པ།）书。至要。 境之显现如镜中影像，布置为智慧之庄严而极灿烂，无有任何取舍，于彼处安住。心之执着如虚空之阳焰，由觉性之力量显现而清晰明了，无有任何筹算，于彼处安住。境与有境，心之一切显现，由缘而生，迁变有定数。无有之显现，空性之影像，显现种种。此等虽与自性法界无别，然追随于此等变化之分别念，难以直接顿悟无有遮蔽、无有变化之本性实义，故不为显现所欺，不为执着所染污，于任何显现，无有取舍而安住之时，境与有境，庸俗之显现执着等，不阻碍不束缚，远离一切利害。遍一切处觉性之法界，无有偏颇，体性本净，远离所缘之依处，自性任运，明朗清澈无有浑浊，意为遍一切处，圆满轮涅一切法。本净虚空中，断除阿赖耶之黑暗， 任运光明，解脱能取所取之牢笼。轮涅遍一切处，无勤大悲之宝藏。噫玛，本初成佛之心要义，以上师之口诀道所见，无修之觉性边际，无勤而住。彼时诸境如海中之星辰，六聚识蕴如虚空之阳焰，任何显现，皆以离于利害而作为庄严，于觉性之状态中，无有差别而享用。我执心之执着，寂灭于法界中，轮涅之界限，断决于法性之界中，一切显有，圆满于觉性之状态中，过失与垢染。
English
When experienced through one's own awareness, it touches the meaning of inexpressible equality. In that, there is no duality of appearance and emptiness. Dharma and Dharmata are inseparable, and the object and subject cannot be distinguished. The single thigle (ཏིག་ལེ་，bindu, essence) is the Dharmadhatu. Although it cannot be expressed by words, the self-awareness is clear and radiant. It is the state that has been present from the beginning. In the meaning of reality, there is no doubt. In that state, all phenomena of samsara and nirvana are equal, pure, without increase or decrease. Emaho, wondrous and amazing is the Dharma! All the paths of the Mahayana converge on it. The aspect of meaning is perfectly pure and glorious. It is the Manjushri (འཇམ་དཔལ་，gentle glory) of the definitive meaning. Written by Mipham (མི་ཕམ་པ།) on the 22nd day of the 11th month of the Water Dragon year. It is of utmost importance. The appearance of objects is like reflections in a mirror. Arranged as ornaments of awareness, they are extremely radiant. There is no acceptance or rejection; leave it as it is. The clinging of the mind is like a mirage in the sky. Emerging from the power of awareness, it is vividly clear. There is no calculation; leave it as it is. All appearances of objects and subjects, and of the mind, arise from conditions and are subject to change. The non-existent appearances, the various images of emptiness, appear. Although all of these are inseparable from the nature of reality, the pursuit of these changing conceptualizations obscures the meaning of the unchanging nature, free from obscurations. Because it is difficult to directly and suddenly realize it, without being deceived by appearances or tainted by clinging, when whatever appears is left without acceptance or rejection, all ordinary appearances and attachments to objects and subjects are unobstructed, unbound, and free from all benefit and harm. The Dharmadhatu of all-pervading awareness is impartial. Its essence is primordially pure, free from the support of objects of focus. Its nature is spontaneously present, clear, and free from confusion. The mind is all-pervading, complete with all the dharmas of samsara and nirvana. In the primordially pure sky, the darkness of the alaya is cut off. The spontaneously present luminosity is liberated from the prison of grasping and being grasped. All-pervading samsara and nirvana are the treasury of effortless compassion. Emaho, the essential meaning of primordial Buddhahood, as seen through the guru's instructions, is to abide effortlessly at the edge of non-meditation awareness. At that time, all objects are like stars in the ocean, and the six aggregates of consciousness are like mirages in the sky. Whatever arises is adorned as being free from benefit and harm. One enjoys it without difference in the state of awareness. The clinging to the self and mind is pacified in the Dharmadhatu. The boundary between samsara and nirvana is cut off in the expanse of Dharmata. All of existence is perfected in the state of awareness, free from faults and obscurations.