Tibetan
མེད་གནས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། །ཞིབ་ཏུ་གཡོ་བ་ཕྲ་མོ་མང་། །དེ་ཚེ་བརྩོན་པས་གོང་དུ་སྤེལ། །བླན་འཇོག་ནས་བརྩམ་འདི་ཡི་བར། །བྱིང་དང་རྒོང་པས་བར་བཅད་ནས། །སླར་ཡང་འཇུག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། །ཤེས་བཞིན་སེམས་པ་བཏང་སྙོམས་གྱིས། །ཅི་རིགས་འདུལ་བ་གནད་དུ་ཆེ། །བརྩོན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་ཐ་མར། །རྟོག་པས་བར་མི་ཆོད་པ་ཡི། །བརྟན་པ་རྒྱ་མཚོ་དྭང་བ་ནི། །རླབས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་ཉམས། །རྩོལ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ། །འདི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་གནས་པར་བྱ། །ཡུན་རིང་དུ་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ། །ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་ནུས་པའི། །འདུ་བྱེད་དང་བཅས་སྐབས་དེ་དག །འཕེལ་བས་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཡང་། །འཇུག་བའི་སྐབས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ནི། །ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ། །འདི་ཚེ་གང་གིས་གནས་པ་ཡི། །འདོད་པའི་སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་པ། །གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། །རི་དབང་བཞིན་དུ་མི་གཡོ་བ། །མཐར་ཕྱིན་ཉམས་ཀྱི་ཐོག་མའོ། །དེ་ངང་གོམས་པས་ལུས་དང་སེམས། །ལས་སུ་རུང་བ་ཤིན་སྦྱངས་ཏེ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་རགས་པ་དང་། །དེ་ནས་དེ་ཟད་ཕྲ་བ་ཡི། །དྭངས་མའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་ཐོབ། །དེ་ལྟར་ཉེས་བ་ལྔ་སྤོང་བའི། །འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་བརྟེན་སྒོ་ནས། །སྟོབས་དྲུག་དག་གིས་ཡིད་བྱེད་བཞིའི། །གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་སེམས་གནས་པའི། །ཐབས་དགུ་རིམ་བཞིན་གོམས་པ་ལས། །བསམ་གཏན་ཉམས་ལྔ་རིམ་སྐྱེས་ནས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་དང་ལྡན་པའི། །ཞི་གནས་ཉིད་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་དག་རྒྱས་པའི་ཚུལ་ཉིད་དོ། །སྤྲོ་བས་བཞག་ཅིང་རྩོལ་བ་བསྐྱེད། །དྲན་བཞིན་གནས་ལ་གཡེང་བ་སྤང་། །ཞི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་ངང་དུ་བསྡད། །ངང་གིས་གནས་ཚེ་གྲུབ་པ་སྟེ། །སྤྲོ་རྩོལ་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་དང་། །བཏང་སྙོམས་དང་ནི་ལེགས་བར་གནས། །འབྲིང་པོར་དྲུག་པོ་འདི་དག་གོ། སྤྲོ་བས་བཞག་ལ་རྩོལ་བ་བསྐྱེད། །ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གནས་པར་བྱ། །ཡང་ན་བཞི་པོ་འདིས་ཀྱང་འགྲུབ། །སྤྲོ་བས་གནས་གཉིས་པོའམ། །བསྡུ་ན་གནས་པ་ཁོ་ནར་སྦྱང་། །འདི་ནི་ཏིང་འཛིན་གདམས་ངག་སྟེ། །མི་ཕམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་བྲིས། །འགྲོ་ཀུན་ཏིང་འཛིན་མཆོག་ཐོབ་ཤོག །ཅེས་པའང་ཆུ་རྟ་ཟླ་༡༡ཚེས་༢༢ལ་ཕུར་པའི་བསྙེན་ཐུན་སྐབས་ཞིག་ཏུ་བྲིས་པ་དགེའོ།། ༈ །།འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ། །རིམ་གྱིས་གནས་ལུགས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ། །དེ་ལ་རང་སྙིང་སྟོང་པའི་ངང་། །གསལ་ ལེ་སང་ངེ་བ་ལེ་ནི། །ཤེས་པ་ནང་དུ་བཀུག་ནས་བཞག །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་སེམས་ནི་འདི། །ཞེས་པའི་གཏད་སོ་མི་དམིགས་ཀྱང་། །སེམས་ཞིག་ཡོད་ན་ལུས་ཀྱི་ནང་། །སྙིང་དབུས་མིན་པ་གར་ཡང་མེད། །མི་དྲན་དགུ་དྲན་འགྱུ་རྟོག་གི། །བྱུང་ཁུང་དེ་རུ་བལྟ་བཞིན་གནས། །སེམས་བཙལ་མི་བྱ་ལྷན་ནེར་བཞག །བཞག་ས་ཡོད་མེད་བྱ་མི་དགོས། །བཞག་རྒྱུའི་སེམས་ཡོད་དེ་གས་ཆོག །ཁོང་ནང་སེམས་དེ་ཉལ་མལ་དུ། །ན་ནོར་ཞོག་དང་དེ་ག་རང་། །བཞག་ཐབས་ཡིན་གྱི་གཞན་མི་དགོས། །ཆུ་ལ་ཉི་འོད་ཕོག་པ་ཡི། །ཟེར་མ་ལྷམ་ལྷམ་གཡོ་བ་ལྟར། །སེམས་རྟོག་འགྱུ་བ་མྱུར་མྱུར་པོ། །ཐད་ཀར་བཀག་པས་མི་ཁེགས་ཏེ། །ཆུ་དེ་མ་བསྒུལ་རང་བཞག་ན། །ཟེར་སྣང་དེ་ཡང་ལྷན་ནེར་ལྷོད། །དེ་བཞིན་འགྱུ་བ་ཀྱང་མེད་པོའི། །འབྱུང་ཁུངས་ཤེས་པ་ལྷན་ནེར་ཞོག །དེ་ངང་མ་བརྗོད་དྲན་པའི་རྒྱུན། །བར་མེད་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བརྟེན། །སྟོང་སང་འདྲ་ཡང་དེ་གར་ཞོག །གསལ་གསལ་འདྲ་ཡང་དེ་གར་ཞོག །འགྱུ་འགྱུ་འདྲ་ཡང་དེ་གར་སྡོད། །ཙེན་ནེ་ཀ་རེ་རྗེན་ནེ་བ། །ཅི་འདྲ་བྱུང་ཡང་དེ་གར་ཞོག །སྟོང་ངོ་གསལ་ལོ་འགྱུའོ་ཞེས། །ཤེས་ཀྱང་དེ་གའི་རྗེས་དེད་སྤོང་། །ཤེས་པ་རང་མལ་རང་སོར་ཞོག །དེ་ལ་གོམས་འདྲིས་ཡུན་རིང་བྱ། །འདྲ་དཔྱད་རྟོག་ཆེན་རང་སར་བསྐྱུར། །རེས་འགའ་མི་འགྱུ་རྨུགས་པ་ན། །བྱིང་བ་ གསེང་ལ་རང་གར་ཞོག །རེས་འགའ་འགྱུ་དྲན་དྲག་སྐྱེ་ན། །འགྱུ་འགྱུ་པོ་དེ་སེམས་ཡིན་པས། །དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ལྟོས་ལ་ཞོག །འགྱུ་རྗེས་མ་མཐུད་རང་ས་ཟུང་། །དེ་ནས་འགྱུ་བ་རང་འགག་འགྱུར། །འགྱུས་དང་མ་འགྱུས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཚོར་ཙམ་བྱུང་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྟོང་། །སེམས་ནི་རང་བཞག་ཅེས་བྱའོ། །སེམས་དེ་སྙིང་དབུས་མལ་བཞག་གམ། །རང་སེམས་རང་བབ་ལྷོད་དེ་ནི། །འགྱུ་དྲན་འཇུར་མདུད་རང་ཁྲོལ་བཞག །རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བ་ཟད་མེད་པོ། །རང་གར་ཡར་བའི་དུས་མེད་ལ། །ཇི་ཙམ་འགྱུས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད། །ངན་རྟོག་སྡུག་བསྔལ་ཟད་མི་ཤེས། །དེ་བས་འདི་ཡི་མཚངས་རིག་ནས། །ཐོག་མེད་དུས་ནས་འདི་དབང་སོང་། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཅང་མ་ཐོབ། །ད་ནི་འདི་ལ་ཞེན་ལོག་ནས། །ཅི་ནས་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་བྱས་ན། །ཏིང་འཛིན་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི། །ཡོན་ཏན་རྣམ་མང་ཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། །རྣལ་གནས་རང་དབང་བདེ་མཆོག་རྙེད། །དེ་ལྟར་སྐྱོན་ཡོན་ཤེས་པའི་བློའི། །ཅི་ནས་སེམས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ནས། །ཇི་སྲིད་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་བར། །བརྩོན་པ་ལྷོད་པ་མེད་པར་བྱ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་གོམས་པ་ལས། །སྙིང་དབུས་རླུང་འ
Chinese
虽似无有而安住，然细微之动摇甚多，彼时以精进增上之，从安置对治至此之间，以沉没与掉举而中断之，是再次进入之时也，以正知令心平等舍，随其所应调伏甚为要，以精进力于彼之末，不为分别念所中断之，坚固如澄净之大海，如离波浪之觉受，生起具勤作之相，此时当安住于舍，长久唯一专注地，能无间断而进入之，具作意之时彼等，以增盛故虽无勤作亦，进入之时之等持乃，以串习之力而获得，此时以何而安住之，欲乐之心乃唯一专注，成为成办之自性也，如山王般不动摇，是究竟觉受之初始，于彼状态串习故身与心，堪能性极调柔也。 彼亦初粗大，其后彼灭而微细之，获得清净之极调柔，如是舍弃五过失之，以依止八作意之门，以六力而四作意之，具位之住心之，九方便次第修习故，次第生起五三摩地之觉受，具极调柔之，寂止即成办，彼等乃广之理也，以欢喜而安住且生起勤作，以正念安住而舍弃散乱，寂静之时安住于舍之状态，自然安住之时即成办也，欢喜勤作念与正知，舍与善安住也，中间乃此六者也。以欢喜而安住且生起勤作，以正知舍而安住也，或以四者亦能成办，以欢喜而安住二者，若摄集则唯修安住，此乃禅定之口诀也，麦彭南嘉南杰（米滂·南嘉坚参，1846-1912）所著，愿一切有情获得殊胜禅定，此亦于水马年十一月二十二，于金刚橛之近修之时所写，善哉！ ༈ 顶礼文殊菩萨！若于心而专注则寂止成，次第生起观法之胜观，于彼自心空性之状态，明 朗亮丽瓦亮者，觉性收摄于内而安住，心之
English
Although it seems to be without existence, there are many subtle movements. At that time, increase it with diligence. From placing the antidote to this point, it is interrupted by sinking and excitement. It is the time to enter again, so with mindfulness, let the mind be equanimous. It is very important to tame it as appropriate. At the end of that with the power of diligence, it is not interrupted by conceptual thoughts. The steadfastness is like a clear ocean, like the experience of being without waves. The aspect of being diligent arises. At this time, one should abide in equanimity. For a long time, single-pointedly, one can enter without interruption. Those times with effort, because of the increase, even without effort, the samadhi at the time of entering is obtained by the power of familiarity. At this time, by what does one abide? The mind of desire is single-pointed, becoming the nature of accomplishment. Like the king of mountains, unmoving, it is the beginning of the ultimate experience. By becoming familiar with that state, the body and mind become extremely pliable and workable. That is also first coarse, and then that ceases and becomes subtle. One obtains the extremely pliable purity. Thus, by abandoning the five faults, by relying on the door of the eight efforts, with the six powers and the four efforts, the abiding of the mind with its stages, by gradually practicing the nine methods, gradually the five samadhi experiences arise, possessing extreme pliability, quiescence itself will be accomplished. Those are the ways of expanding. One abides with joy and generates effort. One abides with mindfulness and abandons distraction. When it is peaceful, one abides in a state of equanimity. When one abides naturally, it is accomplished. Joy, effort, mindfulness, and awareness, equanimity, and good abiding. These six are in the middle. One abides with joy and generates effort. One abides with awareness and equanimity. Or these four can also accomplish it. One abides with joy, or if one gathers them, one only trains in abiding. This is the oral instruction of meditation. Written by Mipham Namgyal, may all beings obtain supreme meditation. This was also written on the 22nd day of the 11th month of the Water Horse year, during a retreat on Vajrakilaya. Good! ༈ Homage to Manjushri! If one focuses on the mind, quiescence is accomplished. Gradually, superior seeing of the nature of reality arises. In that state of emptiness of one's own heart, clear, luminous, and bright, the awareness is gathered inward and abides. Of the mind
Chinese
即是心上专注之义。若于心专注，心即在此。虽说此指点无所指，若说心存在，身体之内，除了心脏中央，别无他处。不想之事偏要想，思绪纷飞的，在那生起之处观看着。心不必寻找，自然安住。不必管安住之处是否存在。只要有可安住之心即可。内心之心，在睡眠时，生病时，就那样放着即可。这就是安住之法，无需其他。如阳光照在水面上，光芒闪闪摇曳一般，心之念头思绪快速流动，直接阻止无法止息，若水不动，自然放置，光芒之相也会自然消散。同样，念头流动止息的，知晓生起之处，自然安住。于此状态不言不语，念头之流，无间断如流水般相续。纵然似空荡荡，也安住于此。纵然似明晃晃，也安住于此。纵然似流动，也安住于此。赤裸裸，光溜溜，无论发生什么，都安住于此。空也，明也，动也，知晓之后，也舍弃追逐。觉知安住于其本位。对此长久串习。舍弃分别念头。有时不流动，昏沉时，于昏沉之中自然安住。有时念头强烈生起，流动之念即是心，观照其上而安住。不接续念头，把握自心。之后念头自然止息。动与不动，所有一切，即使仅是感觉，也是心的空性。心即是自然安住。心在心脏中央安住吗？自心自然放松，念头纠缠自然解脱。分别念头流动无止境，没有任其增长之时，无论如何流动也没有结果。恶念痛苦无止境。因此明白此理，从无始以来一直受此控制。因此什么功德也没得到。现在对此生厌离，无论如何修持心之所住，定禅神通等等，种种功德将会获得，获得真实安住，自在，大乐。如是了知过患与功德，无论如何都要掌控自心，乃至未得寂止之前，不懈怠地精进。如是再三串习，心脏中央风
English
That is called focusing on the mind. If you focus on the mind, the mind is here. Although this instruction does not point to anything specific, if there is a mind, it is within the body, and nowhere else but in the center of the heart. Thoughts that you don't want to think about keep arising, and you keep looking at the source of these fleeting thoughts. Don't search for the mind, just leave it as it is. You don't need to worry about whether there is a place to leave it or not. It's enough to have a mind to leave. When the mind is inside, when you are sleeping or sick, just leave it as it is. That is the method of resting, you don't need anything else. Like sunlight shining on water, the rays shimmer and sway, the thoughts of the mind flow quickly. You can't stop them by blocking them directly. If you leave the water still without disturbing it, the appearance of the rays will also naturally subside. Likewise, when the flow of thoughts ceases, know the source of arising and rest naturally. In this state, without speaking, the stream of thoughts continues uninterrupted like a flowing stream. Even if it seems empty, rest there. Even if it seems clear, rest there. Even if it seems to be moving, stay there. Naked, bare, whatever happens, rest there. Empty, clear, moving, even if you know it, abandon chasing after it. Let awareness rest in its natural state. Get used to this for a long time. Abandon discriminating thoughts. Sometimes when it doesn't move and becomes dull, rest naturally in the midst of dullness. Sometimes when thoughts arise strongly, the moving thought is the mind, so look at it and rest. Don't continue the thought, hold onto your own ground. Then the thought will naturally stop. Moving and not moving, everything, even if it's just a feeling, is the emptiness of the mind. The mind is called resting naturally. Is the mind resting in the center of the heart? Your own mind naturally relaxes, and the entanglement of thoughts naturally unravels. The flow of discriminating thoughts is endless, there is no time for it to increase, and no matter how much it flows, there is no result. Negative thoughts and suffering are endless. Therefore, understanding this, from beginningless time we have been controlled by this. Therefore, we have not gained any qualities. Now, disgusted with this, no matter how we cultivate the abiding of the mind, samadhi, clairvoyance, etc., various qualities will be obtained, and we will find true abiding, freedom, and great bliss. Thus, with a mind that knows faults and qualities, no matter how we control our mind, until we attain quiescence, we should strive without laziness. Thus, by repeatedly familiarizing ourselves, the wind in the center of the heart